บทที่ 548 จัดการจูอวี้เหยียน

ณ คุกหลวง

ฝ่าบาทมาด้วยตัวเอง เหล่าผู้คุมเรือนจำต่างคุกเข่ารอรับเสด็จที่หน้าประตู

เย่จิ่งอวี้โบกมือและพูดเสียงเข้มว่า “ต่างก็ลุกขึ้นเถิด นำตัวจูอวี้เหยียนออกมา”

ผู้คุมเรือนจำรีบหิ้วจูอวี้เหยียนออกมาทันที และใช้โซ่เหล็กล็อกนางไว้กับเสาหิน

จูอวี้เหยียนยังคงเชิดหน้าชูคอเช่นเคย และมองอินชิงเสวียนด้วยสายตาที่เยือกเย็น

“ข้าให้สิ่งที่พวกเจ้าต้องการไปแล้ว พวกเจ้าคิดจะทำอะไรอีก?”

เย่จิ่งอวี้เดินไปด้านหน้า และพูดเสียงแข็งว่า “เจ้าคนรับใช้ชั้นต่ำ ตอนนี้เจ้าเป็นถึงนักโทษ แต่ยังกล้าจองหองเช่นนี้อีก”

จูอวี้เหยียนพูดเสียงฮึดฮัด “แล้วทำไมเล่า?”

“อวดดี!”

เย่จิ่งอวี้ตะคอกเสียงขรึม พร้อมกับมาด้านหน้าของจูอวี้เหยียนด้วยความว่องไว มือข้างหนึ่งตบที่ศีรษะของนาง

จูอวี้เหยียนตกใจ

“เจ้าจะทำอะไร?”

ยังไม่ทันที่นางจะได้ถามคำถามที่สอง นางก็รู้สึกถึงลมปราณที่ทรงพลังไหลพรูจากเหนือศีรษะและตรงไปที่จุดตันเถียน จากนั้นก็รู้สึกว่าจุดตันเถียนว่างเปล่าราวกับถูกดึงออกไป และเหี่ยวเฉาอย่างรวดเร็ว หนอนกู่รับรู้ถึงการข่มขู่ จึงกรีดร้องออกมาด้วยความตื่นตระหนก

จูอวี้เหยียนแสดงสีหน้าตกใจ

“เจ้า... เจ้าต้องการจะทำอะไร? อินชิงเสวียน เจ้าไม่รักษาคำพูด เจ้ารับปากข้าแล้ว... ว่าจะปล่อยข้าไป”

แววตาของนางทุกข์ทรมาน สีหน้าดุร้าย ดวงตาแทบถลนออกมา และจ้องอินชิงเสวียนอย่างเอาเป็นเอาตาย

อินชิงเสวียนพูดด้วยแววตาที่นิ่งเฉย “ข้าเคยรับปากเจ้าจริงๆ ตอนนี้ข้าไม่ได้ลงมือทำร้ายเจ้าเลย นี่คือความแค้นของเจ้าและฝ่าบาท ข้าเป็นเพียงนางสนม ข้าไม่มีอำนาจไตร่สวนได้”

“เจ้า... พวกสุนัขคู่ชายหญิง ข้าจะทำให้พวกเจ้าไม่ได้ตายดีแน่นอน”

จูอวี้เหยียนสั่นทั่วร่างกายด้วยความเจ็บปวด สีหน้าบิดเบี้ยวราวกับผีร้าย ไร้ซึ่งความงดงามที่มีในอดีต

หนอนกู่เริ่มกระสับกระส่ายมากขึ้นเรื่อยๆ จูอวี้เหยียนรู้สึกเพียงว่าพลังที่จุดตันเถียนถูกดึงออกไป เมื่อได้ยินเสียงร้องโหยหวนของหนอนกู่ นางก็ตะกุยกับเสาหินอย่างไม่อาจห้ามได้ เล็บนิ้วมือหักทั้งหมด

“เย่จิ่งอวี้ เจ้า... ช่างมีจิตใจที่ชั่วร้ายจริงๆ”

เย่จิ่งอวี้แทบไม่ต้องการเปลืองน้ำลายพูดกับนาง จึงส่งพลังที่มือรุนแรงมากขึ้น จนกระทั่งจูอวี้เหยียนร้องโหยหวนออกมา และเอนตัวลงข้างเสา เขาจึงดึงมือกลับ

“ทหาร เลือกตัดเส้นเอ็นที่แขนและขาของนาง แล้วค่อยสั่งให้คนเข้ามาห้ามเลือด เพื่อรักษาชีวิตของนางเอาไว้”

“พ่ะย่ะค่ะ”

ผู้คุมเรือนจำหยิบมีดออกมา เขาไม่มัวพูดพร่ำ ตัดเส้นเอ็นของจูอวี้เหยียนจนขาดทั้งหมด

ความเจ็บปวดที่รุนแรงทำให้จูอวี้เหยียนตื่นขึ้นมาในทันที จากนั้นก็ส่งเสียงร้องโหยหวนออกมาราวกับผีร้ายก็ไม่ปาน

“เย่จิ่งอวี้ อินชิงเสวียน ข้าไม่มีทางปล่อยพวกเจ้าไปแน่นอน ต่อให้ข้าตายเป็นผี ข้าก็จะมาตามราวีพวกเจ้า”

“หากยังกล้าพูดอีกแม้แต่คำเดียว ข้าจะให้คนมาตัดลิ้นของเจ้า”

สายตาของเย่จิ่งอวี้เย็นชา และแสดงความอาฆาตออกมา

เมื่อเห็นดวงตาคมที่เยือกเย็นราวกับน้ำแข็ง จูอวี้เหยียนก็หุบปากโดยไม่รู้ตัว

เย่จิ่งอวี้กวาดตามองนางอย่างอำมหิต และโอบเอวของอินชิงเสวียนไว้

“เสวียนเอ๋อร์ พวกเราไปกันเถอะ”

เมื่อทั้งสองเดินมาถึงหน้าประตู ก็ได้ยินเสียงร้องที่โหยหวน

อินชิงเสวียนหยุดฝีเท้าลง เย่จิ่งอวี้ก้มหน้าและพูดเสียงอ่อนโยนว่า “ไม่ต้องสนใจนาง ข้าพูดคำไหนคำนั้น หากนางร้องขอความตาย นี่ก็คือสิ่งที่นางสมควรได้รับ”

ด้านในคุกหลวง

จูอวี้เหยียนกระแทกกับเสา ตอนนี้จุดตันเถียนของนางถูกสกัดไว้ จึงเสียพลังยุทธ์ทั้งหมด จึงไม่สามารถฝึกฝนหนอนกู่ได้อีกต่อไป ซึ่งไม่ต่างจากการตายทั้งเป็น

เสียดายที่ไร้เรี่ยวแรงไปทั่วทั้งร่างกาย แม้แต่ฆ่าตัวตายก็ไม่สามารถทำได้ จึงร้องโหยหวนออกมาอย่างไร้ความหวัง

นับตั้งแต่ฝึกฝนการใช้พิษกู่ นางก็คิดว่าตัวเองยืนอยู่จุดที่สูงที่สุด เพียงแค่กระดิกนิ้วก็สามารถได้ทุกสิ่งดังใจหวัง

ไม่คิดว่าหลังจากที่มาถึงต้าโจวแล้ว กลับถูกทรมานอย่างน่าเศร้า เดิมทีคิดว่าความสำเร็จนับพันประการที่ตัวเองต้องการอยู่ใกล้แค่เอื้อม ไม่คิดว่าจะได้พบกับผู้หญิงที่สารเลวที่สุดอย่างอินชิงเสวียน

และยังมีไอ้ผู้ชายจอมหักหลังอย่างอินจ้ง ท่านแม่ของนางตาบอดไปแล้วจริงๆ เหตุใดจึงมอบร่างกายที่แสนบริสุทธิ์ให้แก่สุนัขตัวนี้

นางไม่ยอม นางไม่มีวันยอมเด็ดขาด...