ตอนที่ 556
บทที่ 556 เลือดล้างตำหนักจิ้งอาน
October 21, 2026
เสียงของเย่จิ่งอวี้นั้นเย็นชาราวกับยมบาลในนรกภูมิ อันทำให้คนรู้สึกหวาดกลัว
ทันใดนั้นเหล่าบ่าวไพร่ก็หวาดกลัว ต่างคุกเข่ากับบนพื้นเพื่อขอความเมตตา หวังว่าฝ่าบาทจะไว้ชีวิตพวกนาง
แต่กลับถูกเย่จิ่งอวี้เตะออกไป พูดอย่างเย็นชา “ประหารได้”
องครักษ์รีบรุดเข้ามาราวหมาป่าดั่งเสือทันที ลากคนทั้งหมดเหล่านี้ไปที่ลาน และหยิบไม้กระดานขึ้นมาโดยไม่มีคำอธิบายใดๆ
ชั่วครู่หนึ่ง ตำหนักจิ้งอานก็เต็มไปด้วยเสียงโหยหวน เลือดนองเป็นแม่น้ำ
เย่จิ่งอวี้รับเสี่ยวหนานเฟิงมาอุ้มด้วยสีหน้าปวดใจ เกลือกหน้ากับใบหน้าอันอ่อนนุ่มของเขา
“จ้าวเอ๋อร์ไม่ต้องกลัว ข้าจะตามหมอหลวงมาเดี๋ยวนี้ มารักษาให้จ้าวเอ๋อร์”
เสี่ยวหนานเฟิงจับหน้าเย่จิ่งอวี้อย่างรู้ความ พูดด้วยเสียงเจื้อยแจ้ว “คิดถึงเด็จพ่อ~”
เมื่อมองดูมือที่บวมแดงของเสี่ยวหนานเฟิง น้ำตาของอินชิงเสวียนก็รินไหล
“จ้าวเอ๋อร์เจ็บหรือไม่”
เสี่ยวหนานเฟิงส่ายศีรษะเล็กๆ
“ไม่เจ็บเจ็บ~”
เลือดไหลเยอะเพียงนี้ จะไม่เจ็บได้อย่างไร
อินชิงเสวียนสูดจมูก พูดว่า “รีบไปเถอะ แม่จะทายาให้เจ้า”
อย่างไรก็ตาม เมื่อกลับมาถึงตำหนักจินหวู อินชิงเสวียนรู้สึกประหลาดใจที่พบว่าบาดแผลของเสี่ยวหนานเฟิงหายเป็นปกติราวปาฏิหาริย์
หลังจากเช็ดเลือดแล้ว มือน้อยก็ขาวนุ่มนิ่ม ไม่มีความเสียหายใดๆ เลย
เย่จิ่งอวี้ก็ประหลาดใจเช่นกัน โดยจับมือเล็กๆ ของเสี่ยวหนานเฟิงขึ้น แล้วพลิกกลับไปกลับมาเพื่อตรวจดู
เสี่ยวหนานเฟิงลืมไปแล้วว่าเกิดอะไรขึ้น เขาเล่นเส้นผมของเย่จิ่งอวี้
ไป๋เสวี่ยก็ตามเข้ามานั่งข้างเตียง ดวงตาสุนัขจ้องมองที่เสี่ยวหนานเฟิงอย่างไม่วางตา
แววตานั้นเต็มไปด้วยเป็นห่วงพะวง
อินชิงเสวียนลูบหัวของมัน แล้วพูดเบาๆ “ขอบคุณเจ้านะ”
ไป๋เสวี่ยดูเหมือนจะเข้าใจ เห่ารับอย่างอ่อนโยน
เย่จิ่งอวี้มองไปที่อินชิงเสวียน
“หรือว่า...นี่คือผลพวงจากน้ำทิพย์ด้วย?”
อินชิงเสวียนส่ายศีรษะ
“หม่อมแนก็ไม่ทราบเช่นกัน จ้าวเอ๋อร์ดื่มน้ำมาตั้งแต่เกิด คงจะเป็นเช่นนั้นกระมัง”