ตอนที่ 576
บทที่ 576 ล้วนเป็นชื่อเสียงจอมปลอม
October 21, 2026
เย่จิ่งอวี้ได้ยินเสียงของเจวี๋ยอิ่ง จึงบอกว่า “เข้ามา”
ครั้นแล้วชายร่างผอมสูงก็เดินเข้ามาจากประตู หน้าตาไม่นับว่าหล่อเหลา แต่ให้กลิ่นอายเย็นชาราวคมกระบี่ แม้ว่าจะดูธรรมดา แต่ก็ไม่อาจมองข้ามได้
คนผู้นี้ฝีเท้าเบากริบ เดินแทบไม่มีเสียง จุดไท่หยางที่อยู่บริเวณขมับโปนเล็กน้อย ดูแววตาเฉียบคมชัดเจน มีกลิ่นอายของยอดฝีมือชั้นสูง
เขามองไปที่อินชิงเสวียน แล้วคุกเข่าลงบนพื้นด้วยความเคารพ
“กระหม่อมถวายบังคมฝ่าบาท ถวายพระพรกุ้ยเฟย”
“ลุกขึ้นเถิด จับตัวได้แล้วหรือ”
เย่จิ่งอวี้หุบยิ้ม นั่งบนเก้าอี้ไม้แดงด้วยท่าทางสง่างาม ใบหน้าอันหล่อเหลาเย็นชาและเคร่งขรึม การวางท่าน่าครั่นคร้าม
เมื่อเห็นว่าทั้งสองกำลังจะพูดคุยธุระ อินชิงเสวียนก็ถอยออกไปอย่างรู้สถานการณ์
จู่ๆ คุกเข่าข้างหนึ่งลงบนพื้นด้วยความเคารพ กระซิบ “กระหม่อมไร้สามารถ ที่จับชายตงหลิวได้เพียงคนเดียว เพราะโชคดีที่ได้แม่ทัพอินและคุณชายใหญ่อินช่วยเหลือ แต่ถึงกระนั้น คนอื่นๆ ก็ยังหนีไปได้ กระหม่อมเห็นว่าสูญเสียทหารองครักษ์ไปมาก จึงสั่งให้ถอยไป”
เย่จิ่งอวี้โน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย แล้วถามว่า “ครั้งนี้มีสูญเสียไปกี่คน”
เจวี๋ยอิ่งกล่าวอย่างพินอบพิเทา “ทั้งหมดสิบคน”
“ต้องใช้คนหลายสิบถึงจะจับได้หนึ่งคน?”
เย่จิ่งอวี้ถามด้วยน้ำเสียงทุ้มลึก กระแสเสียงไม่พอใจ
เจวี๋ยอิ่งก้มศีรษะลงทันที
“กระหม่อมไร้สามารถ”
“ช่างเถอะ คนเหล่านี้สามารถบุกเข้ามาในเมืองหลวงได้ พวกเขาต้องไม่ธรรมดา ตอนนี้คนที่ถูกจับอยู่ที่ไหนแล้ว แล้วเจ้ากับตระกูลอินพบกันได้อย่างไร”
“กระหม่อมได้พาคนผู้นั้นไปคุมขังที่คุกหลวงแล้ว ส่วนกระหม่อมและสองพ่อลูกตระกูลอิน...”
เจวี๋ยอิ่งอธิบายสถานการณ์ที่เกิดขึ้นสั้นๆ เย่จิ่งอวี้ก็พยักหน้า
“ไปสำนักหมอหลวง ทำการรักษาชายตงหลิวไว้ด้วย อย่าปล่อยให้เขาตาย และดูแลคนที่เจ้าถูกจับก่อนหน้านี้ด้วย”
“พ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมทราบแล้ว”
เจวี๋ยอิ่งตอบรับ แล้วถอยกลับด้วยความเคารพ
จากนั้นอินชิงเสวียนเดินเข้าไป ไป๋เสวี่ยก็เดินตามด้วยสีหน้าตื่นเต้น ส่ายหัวอันใหญ่โตไปมา
เมื่ออินชิงเสวียนออกมา ถึงได้รู้ว่าไป๋เสวี่ยกลับมาถึงนานแล้ว นางจึงรีบให้รางวัลเป็นไก่จำนวนมากและน้ำพุวิญญาณทันที
ไป๋เสวี่ยดื่มน้ำพุวิญญาณในหม้อเสียงกุกกักๆ แล้วเจ้าสุนัขก็เบิกตากว้าง ทันใดนั้นก็ดูตื่นเต้นคึกคักและมีชีวิตชีวาทันที
แล้วมันก็เดินตามอินชิงเสวียนเข้ามา เพื่อมาเย่จิ่งอวี้กล่าวชมเชย
เย่จิ่งอวี้ตบไป๋เสวี่ย กล่าวชมเชยว่า “เด็กดี เจ้าทำได้ดีมาก”
ไป๋เสวี่ยเข้าใจทันที ยกอุ้งเท้าใหญ่ขึ้นแล้วนั่งลง แล้วซุกหัวอันใหญ่โตเกลือกกลิ้งไปมาบนฝ่ามือของเย่จิ่งอวี้
อินชิงเสวียนถามว่า “เป็นอย่างไรเพคะ จับผีแคระพวกนั้นได้แล้ว?”
“จับได้เพียงคนเดียว โชคดีที่บังเอิญเจอกับพ่อและพี่ใหญ่เจ้า คนเหล่านี้จัดการยากจริงๆ”
อินชิงเสวียนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “เช่นนั้นก็ดำเนินการตามแผนของหม่อมฉันเถอะ ตราบใดที่พวกเขาไม่ออกจากเมืองหลวง ก็สามารถตามหาตัวพบ ให้เสด็จอาล่าช้าไปก่อนไม่กี่วัน พรุ่งนี้หม่อมฉันจะกลับจวน ขอความร่วมมือจากพี่ใหญ่”
“ก็ดีเหมือนกัน คราวนี้ข้าจะไปด้วยตนเอง ต้องจับกุมพวกคนถ่อยที่สร้างปัญหาให้กับราษฎรให้ได้ แล้วค้นหาว่าทำไมพวกเขาถึงต้องการปล้นพิณการเวก”
สำหรับเย่จิ่งอวี้แล้ว สิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้คือความปลอดภัยของภรรยาและลูก คนเหล่านี้จ้องพิณการเวกตามเป็นมัน เสวียนเอ๋อร์อาจจะตกอยู่ในอันตราย
ไม่ต้องพูดถึงอุปสรรคทางภาษา แม้ว่าจะเข้าใจภาษานั้นได้ แต่อีกฝ่ายก็มีอคติอยู่ก่อนแล้ว ถึงพูดคุยกันก็คงไม่เชื่อ
อินชิงเสวียนกัดริมฝีปาก
“ถ้าอย่างนั้น หม่อมฉันก็จะไปเหมือนกัน หม่อมฉันสามารถใช้พลังและความเร็วของมิติได้ น่าจะสามารถช่วยทุกคนได้มาก”
“ไม่ได้ เสวียนเอ๋อร์ถึงอย่างไรพวกเขาก็เป็นจอมยุทธ์ อาวุธไร้ตา ถ้าเจ้าบาดเจ็บ ข้าจะรู้สึกผิด”