ตอนที่ 58
บทที่ 58 องค์หญิงคงไม่ใช่ชาวบ้านผู้อดอยากแปลงกายมาหรอกนะ
October 21, 2026
เย่จิ่งอวี้มือไขว้หลัง ค่อยๆ เดินไปอยู่ตรงหน้ารถม้า
ดูข้าวสารที่ใส่อยู่เต็มถังไม้ ถามขึ้นมาว่า “นี่คือสิ่งใด”
“นี่คือข้าวสาร ปลูกจากนา และเป็นที่แพร่หลายในแคว้นหวาซย่า ช่วยให้อิ่มท้องได้นานมาก อีกทั้งรสชาติดียิ่งนัก”
อินชิงเสวียนชี้ไปที่แป้งขาว พูดแนะนำให้เย่จิ่งอวี้ฟังว่า “นี่เป็นแป้งสาลีที่กระหม่อมใช้ห่อเกี๊ยวให้ฝ่าบาท เรียกกันว่าแป้ง ที่ปลูกอยู่ในวนอวิ๋นเซียง สามารถทำเป็นสิ่งนี้ได้ ที่เหลือก็คือเมล็ดพันธุ์”
เย่จิ่งอวี้มองดูแป้งขาว กล่าวว่าประเสริฐยิ่งไม่หยุด คิดไม่ถึงว่าของเช่นนี้จะเปลี่ยนเป็นเกี๊ยวแสนอร่อยเพียงนั้นได้ จากนั้นก็มองไปที่ข้าวสาร ครุ่นคิดว่าสิ่งนี้จะมีรสชาติเช่นไร
อินชิงเสวียนรีบเร่งอธิบาย “หากฝ่าบาทอยากเสวย กระหม่อมจะจัดเตรียมให้”
เย่จิ่งอวี้พยักหน้า แล้วกวาดตามองเมล็ดพันธุ์เหล่านั้น
ยื่นมือหยิบขึ้นมาหนึ่งกำมือ เห็นเมล็ดพันธุ์เต่งตึง นัยน์ตาน้ำลึกเปี่ยมด้วยความสุข
“ดี ดียิ่งนัก เมล็ดพันธุ์มากมายเช่นนี้จะให้ผลผลิตเมล็ดพันธุ์อีกไม่น้อย หากปีหน้าลมฟ้าอากาศดี ประชากรต้าโจวไม่อดตายแล้ว”
อิงชิงเสวียนมองดวงตาหงส์ของเย่จิ่งอวี้ที่ยิ้มอยู่ อินชิงเสวียนอดนึกถึงคำพูดที่ชาวบ้านพูดถึงกันนั้น มุมปากค่อยๆ ตกลง
เย่จิ่งอวี้กำเมล็ดพันธุ์ไว้ในมือ หันไปกล่าวกับหลี่เต๋อฝูว่า “รีบไปเรียกเสนาบดีกรมพระคลังมาพบ เสี่ยวเสวียนจื่อ เจ้าตามข้ามา”
“พ่ะย่ะค่ะ”
อินชิงเสวียนตามเย่จิ่งอวี้ไปห้องหนังสือ แล้วรีบเดินไปอยู่หน้าถังน้ำแข็ง เย็นสบายนัก
เย่จิ่งอวี้สยายอาภรณ์ นั่งลงบนบัลลังก์เศียรมังกรที่ทำจากไม้
พูดด้วยน้ำเสียงชื่นบานว่า “เห็นแก่คุณความดีที่เจ้าถวายเมล็ดพันธุ์ เราจะปล่อยตัวน้องสาวและหมัวมัวเฒ่านั่นออกจากวังเย็น ไปรับใช้เจ้านายคนใหม่ เช่นนี้พวกเจ้าจะพบหน้ากันก็สะดวก”
อินชิงเสวียนสะดุ้ง รีบคุกเข่าลงพื้น
“มิได้นะพ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท”
เย่จิ่งอวี้ตกใจเล็กน้อย เม้มปากถามว่า “เพราะเหตุใด”
อินชิงเสวียนรีบเร่งอธิบาย “น้องสาวของกระหม่อมและยายหลี่อยู่ในวังเย็นจนชนแล้ว หากถูกปล่อยตัวออกมาคงไม่มีทางปรับตัวได้ หากทำให้เจ้านายโกรธขึ้นมา คงถูกลงโทษอีก มิสู้ให้พวกนางอยู่ในวังเย็นต่อเถิดพ่ะย่ะค่ะ”
เย่จิ่งอวี้ขมวดคิ้ว “นี่มันอันใดกัน หรือด้านนอกนี้ดีสู้วังเย็นไม่ได้หรือ”
ก็แหงล่ะสิ ตอนนี้ชีวิตด้านนอกนี้ไม่ดีเท่าชีวิตในวังเย็นจริงๆ
ช่วงเวลาที่ตนอยู่ด้านนอกนี้ คุกเข่าจนเข่าถลอกปอกเปิกหมดแล้ว
แต่ปากกลับพูดว่า “หลังจากที่เจ้านายในวังเย็นสิ้นลง พวกนางก็กลับกลายเป็นคนเชื่องช้า ไม่เหมาะกับการรับใช้เจ้านายอีก กระหม่อมไม่อยากเห็นน้องสาวถูกเจ้านายดุด่าอีก ขอฝ่าบาทถอนพระทัยด้วยพ่ะย่ะค่ะ”
เย่จิ่งอวี้เข้าใจความหมายของอินชิงเสวียนแล้วบ้าง นิ่งเงียบไปสักครู่แล้วกล่าวว่า “ช่างเถิด เช่นนั้นก็ให้พวกนางอยู่ต่อไปก่อน หากเราเลือกเจ้านายที่จิตใจดีมีเมตตาได้แล้ว ค่อยให้พวกนางออกมา”
อินชิงเสวียนถอนหายใจโล่งอก คุกเข่ากล่าวว่า “ขอบพระทัยฝ่าบาท”
เพิ่งสิ้นเสียงอินชิงเสวียน เสียงของหลี่เต๋อฝูดังคล้อยเข้ามา
“เสนาบดีกรมพระคลังหานสือ ทูลเข้าเฝ้าฝ่าบาท”
“เรียกตัวเข้ามา”
เย่จิ่งอวี้พูดจบก็โบกมือไปทางอินชิงเสวียน
“ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน สายหน่อยค่อยมาปรนนิบัติ”
“พ่ะย่ะค่ะ”
อินชิงเสวียนค้อมกายเดินถอยออกไป
เพิ่งถึงปากประตูก็ถูกหลี่เต๋อฝูดึงตัวไว้
“ในเมื่อเจ้าทำข้าวสารนั้นเป็น ก็รีบไปปรุงให้ฮ่องเต้ที่ห้องเครื่องเร็ว ช่วงนี้ความอยากอาหารของฮ่องเต้ไม่สู้ดีนัก ผอมจนจะจากโลกแล้ว”
พูดจบหลี่เต๋อฝูก็พูดขึ้นอีกว่า “เสี่ยวอานจื่อ เจ้าตามเสี่ยวเสวียนจื่อไป ดูเขาให้ดี”
เสี่ยวอานจื่อเข้าใจในทันทีว่าแท้จริงอาจารย์ไม่ไว้ในเสี่ยวเสวียนจื่อ รีบตอบรับว่า “ขอรับท่านอาจารย์ ข้ารับรองว่าจะจับตาดูเสี่ยวเสวียนจื่ออย่างดี”
อินชิงเสวียนกลอกตาบน ไม่เชื่อก็ไม่เชื่อสิ ออกไปด้านนอกอย่างไรก็ดีกว่ายืนตากแดดอยู่ตรงนี้ตั้งหลายเท่า
ทั้งสองเรียกตัวขันทีน้อยหลายคนให้ยกข้าวสารนั้นไปที่ห้องเครื่อง
พ่อครัวในห้องเครี่องพอรู้ว่าคนเหล่านี้เป็นคนที่หลี่กงกงส่งตัวมาก ไม่กล้าชักช้า รีบจุดเตาไฟขึ้นทันที
อินชิงเสวียนตักข้าวสารมาถ้วยหนึ่ง สายตากวาดไปเห็นน้ำมันหมูที่อยู่ด้านข้าง ใช้เกลือนวดแป้ง แล้วทำเปี๊ยะมันหมูขึ้นหลายแผ่น
เปี๊ยะทำเสร็จแล้ว ข้าวก็หุงจนส่งกลิ่นหอมแล้ว
เสี่ยวอานจื่ออดไม่ได้สูดจมูกดม น้ำลายพลอยไหลจากมุมปากไม่รู้ตัว
โดยเฉพาะเปี๊ยะมันหมูนั่น น่ากินยิ่งนัก
อินชิงเสวียนตักข้าว แล้วใส่เข้าไปในกล่องอาหารด้วยเช่นกัน