บทที่ 597 ข้าเป็นคู่ครองที่ดีของเจ้าหรือไม่

เมื่อเห็นว่าเย่จิ่งอวี้ไม่พอใจจริงๆ เย่ไห่ถังจึงต้องเดินออกไปด้วยความโกรธ

เมื่อนางออกไปแล้ว อินชิงเสวียนก็ถามว่า “เกิดเรื่องอะไรขึ้นในวังหรือเพคะ?”

สายตาของเย่จิ่งอวี้อ่อนโยนขึ้นทันที และจับมือน้อยของอินชิงเสวียนเอาไว้ ดึงตัวนางมาอยู่ด้านหน้าของตัวเอง

“ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ฉางจี้จิ่วแห่งสำนักศึกษาหลวงมาหาข้า บอกว่าอาจารย์อินของพวกเขาหายไปแล้ว มีโจทย์บางข้อที่พวกเขาไม่เข้าใจ ที่ข้าพูดเมื่อครู่นี้ เพียงเพราะไม่ต้องการให้เจ้าเด็กนั่นเอาแต่ออกไปเที่ยวเล่นนอกวัง ตอนนี้นางถึงวัยที่ควรออกเรือนแล้ว หากถูกผู้อื่นรู้เข้า จะต้องเกิดคำวิพากษ์วิจารณ์อีกมากมาย”

อินชิงเสวียนนั่งลงข้างเขา และถามว่า “การแต่งงานขององค์หญิงนั้นเลือกด้วยตัวเอง หรือว่าจำเป็นต้องมีพระราชวงศ์เป็นผู้กำหนดให้เพคะ?”

เย่จิ่งอวี้ยิ้มแล้วพูดว่า “แน่นอนว่าพระราชวงศ์เป็นผู้กำหนดให้สิ นับตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน การแต่งงานล้วนมีพ่อแม่เป็นผู้ตัดสินใจ หากว่าเป็นเชื้อพระวงศ์ ก็ต้องให้ฝ่าบาทเป็นผู้ตัดสินใจ”

“แต่ว่า... หากว่าองค์หญิงไม่ได้รักคนที่แต่งงานด้วยล่ะเพคะ?”

ระบบการแต่งงานของยุคสมัยโบราณ คือสิ่งที่อินชิงเสวียนไม่เข้าใจมาโดยตลอด

หากพบเจอคนที่ไม่ดี เช่นนั้นก็ต้องพังทลายไปชั่วชีวิต

ดูเหมือนว่าเย่จิ่งอวี้ยังไม่เคยนึกถึงปัญหาเหล่านี้ จึงตกใจเล็กน้อย

“เป็นเช่นนี้มาตั้งแต่อดีตแล้ว หลังจากให้กำเนิดบุตรธิดาแล้ว ก็อาจจะมีชีวิตคู่ที่ยืนยาวมากขึ้น!”

อินชิงเสวียนทำเสียงฮึดฮัดเบาๆ และพูดว่า “นั่นเป็นการทำให้บรรลุเป้าหมายโดยไม่สนวิธีการเสียเลย เมื่อมีลูกแล้ว ผู้หญิงมักจะตัดสัมพันธ์ได้ยาก แต่กลับยิ่งต้องทนทุกข์ทรมาน อย่างไรก็ตามแต่ ในยุคที่ผู้ชายครอบงำ ผู้หญิงมักจะเป็นผู้ที่เจ็บปวดเสมอ”

เย่จิ่งอวี้ทำสีหน้าตกใจในทันที

แต่เมื่อลองคิดให้ถี่ถ้วนแล้ว สิ่งที่อินชิงเสวียนก็ถูกต้องทีเดียว

ผู้หญิงมีอารมณ์เปราะบางมาโดยตลอด แม้ว่ามีเรื่องไม่สบายใจ แต่ก็ยอมอดทนเพื่อลูก ยกตัวอย่างเช่นเสด็จแม่หวนไท่เฟยของตัวเอง

ตอนเด็กเขาเคยได้ยินหมัวมัวในวังพูดว่า ฝ่าบาทและเสด็จแม่เคยมีรักที่สุขสม น่าเสียดายที่นางสนมนางกำนัลในวังหลังมีมากเกินไป การแย่งชิงความรักความโปรดปรานจึงมีหลากหลายวิธี หวนไท่เฟยมักดูหมิ่นเรื่องไม่ซื่อตรงอยู่เสมอ ต่อมาก็ค่อยๆ เสียความรักความโปรดปรานไป

เย่จิ่งอวี้ยังคงจำได้จนถึงตอนนี้ นางอุ้มตัวเองที่ยังทรงพระเยาว์อยู่ และร้องไห้จนฟ้าสว่าง

เมื่อความทรงจำย้อนนึกถึงฝ่าบาทที่เย็นชา นิ้วมือของเย่จิ่งอวี้ก็กำแน่นมากขึ้น

“ในสายตาของเสวียนเอ๋อร์ ข้าเป็นคู่ครองที่ดีของเจ้าหรือไม่? เสวียนเอ๋อร์เข้าวังมา เจ้าเคยเสียใจบ้างหรือไม่?”

อินชิงเสวียนครุ่นคิดครู่หนึ่ง และพูดด้วยสีหน้าจริงจังว่า “เคยเสียใจตอนที่อยู่ในวังเย็นเพคะ ต่อมาก็ค่อยๆ เข้าใจฝ่าบาทมากขึ้น สำหรับประเทศชาติ ท่านเป็นฮ่องเต้ที่ดี และสำหรับหม่อมฉันคนปัจจุบัน ฝ่าบาทก็นับว่าเป็นสามีที่ได้มาตรฐานเช่นกันเพคะ”

สายตาของเย่จิ่งอวี้อบอุ่นลง และรู้สึกผ่อนคลายในใจด้วย

“ขอบใจเสวียนเอ๋อร์ ข้าและเจ้าแตกต่างจากพวกเขามากทีเดียว”

อินชิงเสวียนพูดในใจว่า แน่นอนว่าต้องแตกต่างกัน เพราะนางไม่ใช่เจ้าของร่างคนเดิม หากเจ้าของร่างเดิมยังมีชีวิตอยู่ นางคงมุ่งมั่นความรักต่อเย่จิ่งเย่าอย่างแน่นอน

ในหัวใจของเจ้าของร่างเดิม เย่จิ่งเย่าเป็นจันทร์กระจ่าง เป็นตะวันฉายฉาน ไม่มีสิ่งใดทดแทนได้

นี่คงจะเป็นปัญหาทางด้านวิสัยทัศน์ส่วนบุคคล คนเราต่างก็มีความชอบและสนใจอะไรที่ไม่เหมือนกัน จึงยากที่จะตัดสิน

“คงงั้นเพคะ”

อินชิงเสวียนเลิกตากลมโต และถามด้วยความประหลาดใจ “หากว่าองค์หญิงไห่ถังถูกกำหนดคู่ชีวิต เช่นนี้จะเป็นผู้ใดเพคะ?”

เย่จิ่งอวี้ครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “ในราชสำนักมีลูกชายที่อายุเหมาะสมอยู่หลายคน คุณชายแห่งราชบัณฑิตใหญ่ฉิน หลานชายของเสนาบดีกรมขุนนาง และยังมีลูกชายของผู้รักษาความสงบของชาติก็ไม่เลว”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ อินชิงเสวียนก็กระจ่างในใจทันที

ผู้ที่ฝ่าบาทเลือกให้องค์หญิง ล้วนเป็นขุนนางฝ่ายบุ๋นในราชสำนัก ดูท่าทางจะเป็นเหมือนที่นางคาดการณ์เอาไว้

สำหรับเรื่องแบบนี้ นางไม่อยากเข้าไปมีส่วนร่วมมากนัก อีกทั้งท่าทางที่ไม่เปิดกว้างของพี่รองของนาง คิดว่าคงไม่มีกะจิตกะใจจะคิดเรื่องเหล่านี้ แต่ถ้าหากเขาชอบองค์หญิงจริงๆ และองค์หญิงก็ชอบเขาเช่นกัน เช่นนั้นก็เป็นคนละเรื่องแล้ว

หากไม่เป็นเช่นนี้ การบังคับองค์หญิงให้แต่งงานกับคนที่ไม่ได้รัก คงไม่ยุติธรรมสำหรับนาง