บทที่ 608 เจอผี

เย่จิ่งหลานเงยหน้าขึ้น และสบตากับอาซือหลาน และโพล่งคำว่าไอเชี้ยออกมาอย่างอดไม่ได้

มารดิสิ ใครจะคิดว่าไอ้สุนัขตัวนี้จะกลับมาว่องไวเช่นนี้ และยังจับตัวสาวรับใช้ของเขามาด้วย

อาซือหลานก็ทำสีหน้างุนงงเช่นกัน หวังซุ่นโผล่มาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?

“เจ้า...”

อาซือหลานยังไม่ทันพูดจบ เขาก็พุ่งตัวเข้ามาจับเย่จิ่งหลาน

วินาทีถัดไป เรื่องที่ทำให้เขาต้องประหลาดใจก็คือ ไม่เพียงแต่หวังซุ่น แม้แต่เป่าเล่อเอ่อร์ก็หายตัวไปแล้วเช่นกัน

อาซือหลานเดินอยู่บนพื้นสองก้าว แต่ก็ไม่พบกลไกใดๆ อีกทั้งที่นี่คือใต้ดิน ยังสามารถขุดทำกลไกใดได้อีก แม้ว่าจะมีอยู่จริงๆ ก็ไม่อาจเล็ดลอดสายตาเขาไปได้

และทั้งสามคนนี้กลับหายตัวไปกลางอากาศต่อหน้าของเขา ซึ่งหายไปเหมือนกับอินชิงเสวียน

หรือว่าเจอผี?

จากนั้นเขาก็ส่ายหน้าอีกครั้ง

เขาไม่เคยเชื่อเรื่องผีสาง หากบนโลกนี้มีผีอยู่จริงๆ ผู้คนที่ตายไปแล้วนับพันปีก็คงยืนอยู่เต็มดินแดนจงหยวนไปหมดแล้วสิ คนที่ถูกเขาฆ่าตายยิ่งมีจำนวนไม่น้อย หากวิญญาณมีอยู่จริงๆ คงตามมาแก้แค้นเขานานแล้ว จะต้องมีกลไกซ่อนอยู่อย่างแน่นอน

“ทหาร ตรวจค้นที่นี่อย่างละเอียด คนพวกนี้คงหนีไปได้ไม่ไกล และค้นหาละแวกใกล้เคียงให้ทั่ว”

อาซือหลานทำสีหน้าเคร่งขรึม เดิมทีต้องการจับตัวเป่าเล่อเอ่อร์ เพื่อใช้นางข่มขู่อินสิงอวิ๋น ไม่คิดว่าสิ่งที่ได้มาคือเนื้อห่านฟ้า แต่กลับหายไปอย่างไร้ร่องรอย ไม่ว่าใครก็ไม่อาจทนรับได้

ผู้ที่จองหองอย่างอาซือหลาน ยิ่งไม่สามารถยอมรับกับความผิดพลาดเช่นนี้ได้

ในมิติการรักษา เย่จิ่งหลานไขว้ขาสองข้าง พิงอยู่บนโซฟา

หวังซุ่นนั่งอยู่ข้าง เป่าเล่อเอ่อร์ยืนอยู่หน้าประตูด้วยใบหน้าที่ตื่นตกใจ

หวังซุ่นยังดี เขาพักอยู่ในมิติมาหลายวันแล้ว เพลิดเพลินกับการกินดีอยู่ดี เขาค่อนข้างชอบชีวิตแบบนี้มากเลยทีเดียว

เป่าเล่อเอ่อร์กลับค่อนข้างตกใจมาก เมื่อครู่ยังถูกอาซือหลานหิ้วตัวไว้ เพียงพริบตาเดียวก็มาถึงยังสถานที่แห่งใหม่ ที่นี่ขาวสะอาดตา และยังมีอุปกรณ์เครื่องมือที่ไม่รู้จักชื่ออีกมากมาย ทำให้นางประหลาดใจอย่างมาก

“ข้า... ข้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?”

หวังซุ่นพูดด้วยสีหน้าที่รู้จักกันดี “อย่าเพิ่งถามถึงเหตุผลเลยพ่ะย่ะค่ะ อย่างไรที่นี่ก็เป็นสถานที่ที่ปลอดภัยมาก ต่อให้อาซือหลานเหนื่อยจนตาย เขาก็ไม่สามารถจับท่านได้หรอกพ่ะย่ะค่ะ”

เป่าเล่อเอ่อร์จำเขาได้ในทันที

“ท่าน... ท่านคือผู้ช่วยกองทหารของเสด็จพี่?”

หวังซุ่นหัวเราะเหอะๆ แล้วพูดว่า “ตอนนี้ข้าอยู่ฝ่ายของกุ้ยเฟย เจ้าสุนัขอาซือหลานนั้น เมื่อเห็นผลประโยชน์ก็หลงลืมคุณธรรม มีแต่คนโง่ที่จะยอมติดตามเขา”

เป่าเล่อเอ่อร์ยังคงรู้สึกตื่นเต้นมาก นางกำผ้าเช็ดหน้าไว้แน่น และถามอย่างอ้ำๆ อึ้งๆ ว่า “เจ้า... เจ้าไม่ติดตามเขาแล้วจริงๆ งั้นหรือ?”

หวังซุ่นพูดน้ำลายกระฉอกว่า “ข้าจะโกหกท่านไปทำไม หากท่านไม่เชื่อ ท่านก็ลองถามฝูอี้อ๋องดูสิ จริงสิ องค์หญิงน้อยมาถึงแคว้นต้าโจวได้อย่างไรพ่ะย่ะค่ะ?”

เย่จิ่งหลานมองไปที่เป่าเล่อเอ่อร์ด้วยความสงสัย

“องค์หญิง?เจ้าเป็นองค์หญิงของแคว้นใด?”

เมื่อเห็นว่าถูกหวังซุ่นเปิดเผยตัวตน เป่าเล่อเอ่อร์ก็ไม่มีหนทางที่จะปิดบังได้อีกต่อไป จึงย่อเข่าลงและพูดด้วยความเคารพว่า “ข้าไม่ได้มีเจตนาที่จะปิดบังท่านอ๋อง ความจริงแล้วข้า... คือองค์หญิงเป่าเล่อเอ่อร์แห่งเจียงวู ข้ามาที่นี่ก็เพื่อ... เพื่อตามหาสามีของข้า”

“หา?”

อาซือหลานรู้สึกตกใจเล็กน้อย ไม่คิดว่าเจ้าเด็กน้อยจะมีสถานะถึงขั้นนี้

“สามีของเจ้าคือผู้ใด?”

หวังซุ่นพูดด้วยความปากไวว่า “ท่านอ๋องไม่รู้งั้นหรือว่าอินสิงอวิ๋นถูกเจียงวูนำตัวไปเป็นราชบุตรเขย?”

เย่จิ่งหลานถามว่า “เจ้าหมายความว่าสามีของนางคืออินสิงอวิ๋นงั้นหรือ?”

หวังซุ่นยิ้มแล้วพูดว่า “ถูกต้องพ่ะย่ะค่ะ”

เย่จิ่งหลานพูดด้วยความตกใจว่า “เช่นนั้นกุ้ยเฟยของพวกเราก็คือน้องสะใภ้ของเจ้าสินะ?”

เป่าเล่อเอ่อร์ก้มหน้าด้วยความละอายใจ และพูดเสียงดังว่า “ไม่อาจพูดเช่นนั้นได้หรอกเพคะ ข้าไม่รู้ว่าพวกเขาจะยอมรับข้าได้หรือไม่?”

พูดจบก็ยกมือขึ้นมาลูบที่หน้าท้องของตัวเองอย่างอดไม่ได้

เย่จิ่งหลานก็ถือเป็นผู้มีประสบการณ์ เพียงมองก็ถามว่า “เจ้าหนู เจ้าตั้งครรภ์ใช่หรือไม่?”