บทที่ 617 สังหารโหดอาซือหลาน

อาซือหลานและเย่จั้นก็รู้สึกอึดอัดเช่นกัน ลมปราณของทั้งสองผันผวน ซึ่งเห็นได้ชัดว่าได้รับผลกระทบจากรัศมีของอีกฝ่ายเช่นกัน

“ท่านคือใคร”

เมื่อได้ยินเขาพูดถึงคำว่าเซี่ยว จู่ๆ เย่จิ่งอวี้ก็นึกถึงตราหยกที่อินชิงเสวียนเก็บได้

บนนั้นมีตัวอักษรจีนคำว่าเซี่ยวสลักอยู่ด้วย

หรือว่าชายชราคนนี้มีความเกี่ยวข้องกับตราหยกของหอแห่งเสียงศักดิ์สิทธิ์?

ผู้คนบนท้องฟ้าก้มศีรษะลงเล็กน้อย มองลงมาด้วยสายตาเย่อหยิ่ง ราวกับกำลังมองมดปลวกก็ไม่ปาน

“เจ้ายังกล้าถามข้าว่าข้าเป็นใคร ถ้าไม่ใช่เจ้า...”

ชายชราพูดครึ่งประโยค จากนั้นก็กลืนคำพูดตัวเอง

เขาแค่นเสียงหึอย่างเย็นชาและพูดว่า “รอให้ข้าจัดการกับขยะนี่ก่อน แล้วค่อยเก็บกวาดเจ้า”

ทันทีที่สะบัดนิ้ว ท่อสีดำก็มาจรดริมฝีปาก มีเสียงดนตรีแปลกๆ ดังออกมาจากท่อสีดำ ทันใดนั้นทุกคนก็รู้สึกปวดหัวอย่างรุนแรง

ฟางรั่วที่ถูกทำลายวรยุทธ์ ไม่มีความสามารถในการต้านทาน ในเวลานี้นางหน้ามืดตามัว และเป็นลมล้มลงกับพื้น

เย่จิ่งอวี้กับเย่จั้นก็รู้สึกอึดอัดเช่นกัน รีบนั่งลงบนพื้น และหมุนเวียนกำลังภายในเพื่อต่อต้าน

คนญี่ปุ่นสองคนนั้นก็เหงื่อแตกพลั่ก ชายชราคนนี้โจมตีโดยไม่เลือกหน้าจริงๆ

แต่ก็ใช่ว่าจะไม่เลือกหน้าเสียทีเดียว คนที่ทนทุกข์ทรมานมากที่สุดในหมู่คนเหล่านี้คืออาซือหลาน ร่างกายรู้สึกเหมือนมีเข็มนับพันเล่มทิ่มแทงร่างกาย ข้อต่อกระดูกบนร่างกายดูเหมือนจะถูกร้อยด้วยเข็ม ทำให้ไม่สามารถเคลื่อนไหวได้เลย

ตั้งแต่ออกท่องยุทธภพจนถึงตอนนี้ เป็นครั้งแรกที่อาซือหลานเผชิญกับเรื่องแบบนี้ นี่คือความกลัวที่มาจากจิตวิญญาณ อาซือหลานรู้สึกชาดิกไปทั้งศีรษะ

อดไม่ได้ที่จะพูดอย่างเฉียบขาด “เจ้าเป็นใคร ข้ากับเจ้ามีความแค้นอะไรต่อกัน”

ชายชราไม่คิดสนใจเขาเลย ยังคงเป่าเครื่องดนตรีต่อไป ทันใดนั้นอาซือหลานก็ตัวสั่นด้วยความเจ็บปวด เกลือกกลิ้งลงกับพื้นอย่างจนมุม

ความเจ็บปวดแบบนั้นไม่ใช่ความเจ็บปวดทางกาย ถ้าเป็นอย่างนั้น อาซือหลานคงทนได้

เขาได้รับการฝึกฝนอย่างไร้มนุษยธรรมมาตั้งแต่เด็ก เขาได้รับความเจ็บปวดทางร่างกายทุกรูปแบบ แต่วันนี้มันแตกต่างออกไปมาก

ความเจ็บปวดดูเหมือนจะทิ่มแทงเข้าไปในจิตวิญญาณ ทำให้เขาทานทนไม่ไหว จนต้องร้องคร่ำครวญอย่างอดไม่ได้

“ตาเฒ่า ปล่อยข้าไปนะ ข้าเป็นคนของสำนักเซียวเหยา หากกล้าล่วงเกินข้า ข้าจะทำให้เจ้าได้เห็นดีแน่”

อาซือหลานพูดจาเสียงแข็ง แต่ทุกครั้งที่เขาเอ่ย จะพ่นเลือดออกมาเต็มปาก ราวกับว่าเลือดทั้งหมดในร่างกายจะจุกขึ้นคอ ไม่สามารถควบคุมได้เลย

ในไม่ช้าพื้นดินตรงหน้าก็เต็มไปด้วยเลือด กลิ่นคาวเลือดเข้มข้นคละคลุ้งไปทั่วตัวเขา

เย่จิ่งอวี้เห็นดังนั้นก็หนาวจับขั้วหัวใจ ในโลกนี้มีบทเพลงที่ร้ายกาจขนาดนี้ด้วย ดูเหมือนว่าคนผู้นี้เกี่ยวข้องกับหอแห่งเสียงศักดิ์สิทธิ์จริงๆ

เย่จั้นก็ตกใจไม่แพ้กัน

อาจารย์ของเขานับว่าโดดเด่นที่สุดในสำนัก แต่หากอาศัยเครื่องดนตรีเพียงหนึ่งอย่างก็สามารถทรมานคนจนถึงขนาดนี้ เกรงว่าคงทำไม่ได้

สองอาหลานอดไม่ได้ที่จะแลกเปลี่ยนสายตากัน และในขณะเดียวกันก็คิดที่จะจากไป แต่ดูเหมือนว่าจะมีรากงอกออกมาจากก้น ไม่สามารถลุกขึ้นได้เลย

ด้วยความตกใจ เพลงจึงหยุดลง

อาซือหลานกระอักเลือดออกมา ใบหน้าก็ซีดราวกับกระดาษ สภาพน่าตกใจยิ่งนัก

ชายชราเหาะลงมาจากท้องฟ้า ร่อนลงต่อหน้าอาซือหลานอย่างมั่นคง จากนั้นเตะเขาออกไปไกลหลายเมตร

“สำนักเซียวเหยาเป็นเพียงสำนักที่ผิดทำนองคลองธรรม ใครๆ ก็สามารถประหารชีวิตได้ เมื่อเจ้าเป็นคนของที่นั่น ก็ยิ่งสมควรตาย”

หลังจากชายชราพูดจบเขาก็เตะออกไปอีกครั้ง แม้ว่าระยะจะไกล แต่อาซือหลานก็ถูกเตะไปไกลอีกหลายก้าว และมีเลือดสีแดงสดพุ่งทะลักออกมา คนทั้งคนราวกับร่างเปื้อนเลือด สภาพน่าอนาถและน่าสะพรึงกลัว