บทที่ 619 ปกป้องภรรยาเป็นหน้าที่ของเขา

อินชิงเสวียนกัดฟัน คิดในใจว่า ถ้าทุ่มสุดตัวแล้ว จะประสบความสำเร็จหรือไม่ก็ต้องลองดู การนั่งรอความตายไม่ใช่ลักษณะของนาง

นางค่อยๆ ยืนขึ้น ลูกตาขาวตัดกับตาดำชัดเจนมองตรงไปยังชายชราที่สวมหน้ากากโดยไม่หลบเลี่ยงแม้แต่น้อย

เสียงนั้นแจ่มชัดราวกับน้ำพุ แจ่มแจ้งและเยือกเย็น ผ่านเข้าสู่หูของชายชราที่สวมหน้ากากทีละคำ

“ข้าจะไม่ถอย ขอให้ผู้อาวุโสจากไปเถอะ แม้ว่าเราจะไม่ใช่ชาวยุทธ์ แต่ก็ใช่ว่าจะไร้พลังป้องกันตัวเอง ถ้าขืนผู้อาวุโสยังบีบบังคับต่อไป ผู้เยาว์จะไม่เกรงใจแล้ว”

ชายชราหัวเราะร่า เหมือนจะชื่นชมอินชิงเสวียนมาก

“แม่หนูน้อยพูดจาใหญ่โตดีนี่ งั้นขอข้าดูหน่อย ว่าเจ้าจะไม่เกรงใจอย่างไร”

“เสวียน‍เอ๋อร์ อย่าสู้กับเขา”

เย่จิ่งอวี้บังคับตัวเองให้หยิบกระบี่ขึ้นมา แต่รู้สึกว่าร่างกายอ่อนแอลง และนั่งแหมะลงบนพื้นอีกครั้ง

สถานการณ์ของเย่จั้นก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันมากนัก เสื้อสีขาวราวกับหิมะถูกย้อมเป็นสีแดงฉาน ราวกับดอกไม้ที่กำลังบาน ซึ่งดูน่าตกใจยิ่งนัก

เขาไม่มีกำลังเช่นกัน แต่เมื่อใดก็ตามที่เขาเคลื่อนไหวได้ เขาจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อปกป้องเย่จิ่งอวี้ ประการแรกเป็นเพราะความสัมพันธ์ระหว่างอาหลาน ประการต่อมาคือความภักดีระหว่างฮ่องเต้และขุนนาง

แต่ตอนนี้ เขาทำได้เพียงเฝ้าดู ทั้งร่างกายอ่อนปวกเปียกประดุจกองโคลน ไม่มีเรี่ยวแรงเลย

อินชิงเสวียนเหลือบมอง รู้สถานการณ์ของทั้งสองคนอย่างแจ่มแจ้ง ตอนนี้ทำได้เพียงพึ่งพาทักษะห้าสิบห้าสิบของนางเท่านั้น หากนางสามารถต่อสู้กับปีศาจเฒ่าผู้นี้จนต่างฝ่ายต่างบาดเจ็บได้ ก็นับว่าเป็นกำไรแล้ว

“อาอวี้ไม่ต้องห่วง ข้าไม่เป็นไร”

อินชิงเสวียนแลกเปลี่ยนทักษะห้าสิบห้าสิบอย่างรวดเร็ว รวมถึงความเร็วมิติและความสามารถในการกระโดดสุดขีด ร่างเล็กๆ ทิ้งเงาร่างไว้เบื้องหลัง และซัดฝ่ามือใส่ชายชราที่สวมหน้ากาก

ชายชราที่สวมหน้ากากดูประหลาดใจเล็กน้อย ไม่คิดว่าแม่หนูอายุสิบกว่าปีผู้นี้จะเคลื่อนไหวรวดเร็วเพียงนี้ นับเป็นอัจฉริยะด้านวรยุทธ์ ถ้าเขาไม่มีสิ่งสำคัญที่ต้องทำ เขาอาจจะชี้แนะนางสักสองกระบวนท่า

แต่ตอนนี้เขาแค่อยากยุติการต่อสู้โดยเร็ว และพาเย่จิ่งอวี้ออกไป

ขยับข้อมือใช้ความกำลังภายในสามขั้น พยายามทำให้อินชิงเสวียนถอยร่น เกิดเสียงดังปัง แล้วฝ่ามือทั้งสองก็กระแทกเข้าหากัน

ชายชราที่สวมหน้ากากรู้สึกถึงพลังอันแข็งแกร่งที่มาจากฝ่ามือของหญิงสาว เขาก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว

อินชิงเสวียนก็ก้าวถอยหลังด้วยสีหน้าปกติเช่นกัน

อีกฝ่ายไม่ได้รับบาดเจ็บ และนางก็ไม่เป็นไรเช่นกัน

หลังจากใช้ทักษะห้าสิบห้าสิบ ขอบเขตการบาดเจ็บของนางอยู่นอกเหนือการควบคุมของตัวเองโดยสิ้นเชิง แต่ขึ้นอยู่กับระดับความรุนแรงของศัตรู

ชายชราที่สวมหน้ากากร้องเอ๊ะ

สามารถต้านทานกำลังภายในสามส่วนของเขาได้ สตรีคนนี้มีความสามารถจริงๆ

เขาเพิ่มพลังขึ้นเป็นห้าในสิบส่วนทันที เหยียดนิ้วต่างกระบี่ จี้สกัดไปยังอินชิงเสวียน

อินชิงเสวียนเปลี่ยนฝ่ามือเป็นหมัด และทุบเข้าไปโดยไม่มีกลอุบายใดๆ

ปัง

เกิดเสียงกระแทกขึ้นอีก ร่างทั้งสองก็ถอยกลับไปสามก้าว

ในที่สุดชายดวงตาของชราสวมหน้ากากก็ฉายแววเคร่งขรึม

ไม่คาดคิดว่าราชวงศ์จะมียอดฝีมือเช่นนี้ ประเมินนางต่ำเกินไปจริงๆ เริ่มรู้สึกร้อนใจขึ้นแล้ว

“ลองเอาฝ่ามือนี้ของข้าไปกินซะ”