บทที่ 621 ถึงอย่างไรชีวิตนี้ก็ได้มาเปล่าๆ

เย่จิ่งหลานได้นำอุปกรณ์ออกมาแล้ว เริ่มตรวจรักษาให้เย่จั้น อินชิงเสวียนก็หยิบน้ำพุวิญญาณออกมา ให้หวังซุ่นเป็นคนช่วยประคองให้เย่จั้นดื่ม

หลังจากผ่านไปราวๆ สิบห้านาที เย่จิ่งหลานก็วางอุปกรณ์ลง

เขาพูดด้วยสีหน้าพิศวงงงงวย “เย่จั้นไม่มีอาการบาดเจ็บภายนอก แต่ก็ไม่ได้ทำร้ายอวัยวะภายใน แม้ว่าเขาจะกระอักเลือด แต่ก็ไม่ได้ส่งผลกระทบมากนัก คนผู้นี้ลงมือค่อนข้างแยกแยะได้ทีเดียว บางทีเขา อาจช่วยกระตุ้นการไหลเวียนโลหิตและขจัดภาวะเลือดอุดตันให้ก็ได้”

“ไม่เป็นไรจริงหรือ?”

เมื่อมองไปที่เสื้อคลุมที่เต็มไปด้วยเลือดสีแดงสดของเย่จั้น อินชิงเสวียนก็ขมวดคิ้ว

ใบหน้าเล็กๆ ของเย่จิ่งหลานพูดด้วยสีหน้าจริงจัง “อย่ากังขาในการวินิจฉัยของแพทย์ นั่นเป็นการดูถูกข้า”

ทันทีที่เขาพูดจบ เย่จั้นก็ลืมตาขึ้น

เมื่อเห็นมิติที่ไม่คุ้นเคยนี้ เขาก็คว้ากระบี่โดยไม่รู้ตัวทันที

อินชิงเสวียนกล่าวขึ้นทันควัน “ท่านอ๋องไม่จำเป็นต้องตื่นตระหนก ที่นี่คือตำหนักเฉิงเทียน ตอนนี้ท่านอ๋องรู้สึกอย่างไรบ้าง”

เย่จั้นตรวจสอบตัวเองอย่างระมัดระวัง และพบว่าไม่มีอาการไม่สบาย

“ข้าไม่เป็นไร แล้วฝ่าบาทล่ะ?”

เมื่อได้ยินสองคำนี้ อินชิงเสวียนก็หลุบดวงตาที่มืดมนลง

“เขาถูกชายชราพาตัวไปแล้ว”

เย่จั้นพลิกตัวลุกขึ้นนั่ง แล้วพูดโดยเร็ว “ข้าจะไปตามหาเขาเดี๋ยวนี้”

อินชิงเสวียนเอื้อมมือออกหยุดเขาไว้

“ท่านอ๋องทราบหรือไม่ว่าคนผู้นั้นคือใคร และจะติดตามได้ที่ไหน”

เย่จั้นกล่าวว่า “หากข้าเดาไม่ผิด ชายชราคนนั้นน่าจะเป็นเจ้าสำนักเซี่ยวของหอแห่งเสียงศักดิ์สิทธิ์”

“เจ้าสำนักหอแห่งเสียงศักดิ์สิทธิ์?”

อินชิงเสวียนรู้สึกประหลาดใจ

คนเช่นนี้ไม่ควรเข้ามายุ่งเกี่ยวทางโลก เหตุใดถึงมาจับตัวเย่จิ่งอวี้ถึงที่นี่

เย่จั้นพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “ใช่ ข้าได้ยินอาซือหลานถามเขาว่าเขาคือเจ้าสำนักเซี่ยวหรือไม่ ชายชราไม่ตอบ คิดว่าเขายอมรับกลายๆ แล้ว”

อินชิงเสวียนถามทันที “อาซือหลานก็อยู่ด้วยงั้นหรือ”

นางเห็นฟางรั่ว แต่ไม่เห็นอาซือหลานเลย

“ใช่ เขาถูกชายชราผู้นั้นบีบบังคับให้ฆ่าตัวตายแล้ว เจ้าไม่เห็นร่างของเขาหรือ”

อินชิงเสวียนส่ายศีรษะ

“ไม่มี ตอนที่ข้าจากมา มีเพียงองครักษ์เงา ฟางรั่วและท่านอ๋องเท่านั้น ซึ่งคนเหล่านั้นคงหมดสติชั่วคราว ดังนั้นข้าจึงไม่ได้พาพวกเขากลับมา”

เย่จั้นขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่เพียงครู่หนึ่งเขาก็วางเรื่องราวทั้งหมดลง

มีดสั้นของอาซือหลานแทงไปที่หัวใจ เย่จิ่งอวี้ก็ไปตรวจสอบด้วยตัวเอง ดังนั้นไม่น่าจะมีข้อผิดพลาด

“สิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้คือการตามหาฝ่าบาท ข้าจะออกเดินทางไปเป่ยไห่เดี๋ยวนี้”

เย่จั้นลุกขึ้นยืนกำลังจะออกไป แต่อินชิงเสวียนขมวดคิ้วพูดว่า “หากท่านอ๋องจากไป แล้วเมืองหลวงจะทำอย่างไร หากเหล่าขุนนางรู้ว่าฮ่องเต้ถูกลักพาตัว จะต้องเกิดความวุ่นวาย ท่านอ๋องเคยคิดผลที่ตามมาบ้างหรือไม่”

เย่จั้นตัวแข็งทื่อทันที

ใช่ ถ้าข่าวนี้แพร่ออกไป พวกที่มีเจตนาชั่วร้ายก็จะใช้ประโยชน์จากความวุ่นวายเพื่อสร้างปัญหาอย่างแน่นอน

หากใช้เสี่ยว‍หนาน‍เฟิงขึ้นครองบัลลังก์ ก็เท่ากับประกาศว่าเย่จิ่งอวี้ตายแล้วมิใช่หรือ

เมื่อเห็นสีหน้าครุ่นคิดของเย่จั้น อินชิงเสวียนก็กล่าวต่อ “แผนตอนนี้คือการรักษาเสถียรภาพของจิตใจขุนนางในราชสำนัก มีเพียงท่านอ๋องเท่านั้นที่สามารถทำได้ เมื่อทุกอย่างมั่นคง ข้าจะไปตามหาฝ่าบาทที่เป่ยไห่ด้วยตัวเอง”