บทที่ 636 เฟิงเอ้อร์เหนียง

อินชิงเสวียนรู้สึกอบอุ่นหัวใจ พยักหน้าและพูดว่า “ชิงเสวียนทราบแล้ว อัคราจารย์ก็ต้องรักษาสุขภาพด้วย อย่าดื่มสุรามากนัก จะได้ไม่เป็นอันตรายต่อสุขภาพ”

“อืม อัคราจารย์รู้แล้ว ในเมื่อจะออกจากวังเดินทางไกล ถือโอกาสในสองวันนี้ กลับบ้านไปอยู่กับพ่อเจ้าให้มากเถิด”

“เจ้าค่ะ ข้าจะกลับจวนตระกูลอินเดี๋ยวนี้”

หลังจากที่อินชิงเสวียนพูดจบก็ลุกขึ้นยืน กวนฮั่นหลินไม่ได้รั้งตัวไว้ ไปส่งอินชิงเสวียนถึงหน้าประตูจวนด้วยตัวเอง

อินชิงเสวียนไม่อยากกลับวังจริงๆ ทุกครั้งที่ไปถึงห้องหนังสือ นางจะคิดถึงเย่จิ่งอวี้อย่างควบคุมไม่ได้ เมื่อไม่สามารถเผชิญหน้าได้ ก็ทำได้แค่หลีกเลี่ยงเท่านั้น

เมื่อเห็นอินชิงเสวียนขี่ม้า แต่ไม่ได้ออกเดินเสียที ฉินเทียนก็เดินไปถามว่า “พระสนม เราจะกลับวังหรือไม่”

อินชิงเสวียนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “ข้าจะไปดูที่จวนฝูอี้อ๋องหน่อย พวกเจ้าไม่ต้องคุ้มกันแล้วล่ะ”

“จะได้อย่างไร ถ้าฝ่าบาทรู้เรื่องนี้ คงลงโทษกระหม่อมแน่นอน”

ในวันที่อาซือหลานถูกฆ่า ฉินเทียนและหลี่ฉีก็อยู่ด้วย ทั้งสองมีทักษะวรยุทธ์ต่ำ เมื่อได้ยินเสียงเพลงก็หมดสติไป ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฮ่องเต้ถูกเปลี่ยน ยิ่งไม่รู้ว่าฝ่าบาทของพวกเขาถูกลักพาตัวไปแล้ว

อินชิงเสวียนกลับรู้อยู่เต็มอก นางยกมุมปากขึ้น เผยให้เห็นรอยยิ้มอันขมขื่น

“ไม่ต้องห่วง ฝ่าบาทไม่รู้หรอก”

หลังจากพูดจบนางก็กระตุ้นท้องม้า เดินรุดหน้าเข้าไปในตรอกข้างๆ

ฉินเทียนและหลี่ฉีเห็นว่าพระสนมยืนกรานไม่ต้องการคนคุ้มกัน จึงต้องกลับไปรายงานคำสั่ง

อินชิงเสวียนก็ชะลอความเร็วของม้า ไว้ใจให้ม้าควบคุมม้า และมาถึงประตูเมืองโดยไม่รู้ตัว

นางรู้สึกหดหู่ใจ จึงติดตามผู้คนที่สัญจรไปมาและออกจากเมืองไป

หนิงซวงดูเหมือนจะรู้สึกถึงความคิดของเจ้านาย พานางค่อยๆ เดินตรงไปข้างหน้า

ยามนี้เป็นช่วงฤดูหนาวแล้ว ท้องนภาล้วนเป็นสีขาวเงิน กิ่งก้านต้นไม้ที่โน้มเอนจากหิมะที่อยู่นอกเมือง กลับทำให้รู้สึกแปลกใหม่

เมื่อมองทิวทัศน์ตรงหน้า อินชิงเสวียนก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงบ้านเกิดอีกครั้ง

ในฤดูหนาวเมืองเล็กๆ ทางเหนือจะปกคลุมไปด้วยหิมะขาวโพลนเช่นนี้ ถึงตอนกลางคืน จะได้กลิ่นคลื่นควันถ่านหิน

เนื่องจากปัจจัยทางครอบครัวไม่ค่อยดีนัก อินชิงเสวียนและยายจึงอาศัยอยู่ในบ้านชั้นเดียวที่บ้านเกิด เมื่อถึงฤดูหนาวจะก่อเตาไฟเพื่อให้บ้านอบอุ่น ยังอุ่นพื้นรองเท้าบนกระบอกเตา ซึ่งการหลีกหนีจากความเร่งรีบและวุ่นวายของเมือง ก็นับเป็นความสนุกอีกรูปแบบหนึ่ง

จู่ๆ อินชิงเสวียนก็รู้สึกคิดถึง

เมื่อเปรียบเทียบกับเตาถ่านของต้าโจว เตาและกำแพงไฟในตอนนี้สิถึงจะเรียกว่าเป็นคุณธรรมแห่งกษัตริย์ น่าเสียดายที่นางจะจากไปในไม่ช้า ไม่เช่นนั้นนางอาจคิดปรับปรุงตำหนักจินหวูใหม่

นางถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ อินชิงเสวียนยังคงเดินไปข้างหน้าต่อไป

แต่กลับได้ยินเสียงกีบม้าดังมาจากด้านหลัง อินชิงเสวียนหันกลับมา ก็เห็นอินปู้อวี่ที่ขี่ม้าตัวสีดำทันที

ทั้งสองสบตากัน ต่างคนต่างก็ตกใจ

“น้องหญิงใหญ่ เหตุใดจึงออกจากเมือง องครักษ์ติดตามเจ้าล่ะ”

อินชิงเสวียนยิ้มบางๆ

“ข้าอยากออกมาดูนอกเมือง ก็เลยให้พวกเขากลับก่อน”

อินปู้อวี่พูดอย่างกังวล “จะได้อย่างไร เจ้าอยู่ในฐานะกุ้ยเฟย ถ้ามีคนอยากลอบสังหารเจ้า จะทำเช่นไร”

“ไม่เป็นไรหรอก ตอนนี้ฝ่ายราชสำนักและฝ่ายราษฎรมั่นคงแล้ว คงไม่มีใครมาลอบสังหารข้าหรอก”

“นั่นก็ไม่ได้ เจ้าอยากไปไหน พี่รองจะไปกับเจ้า”

อินปู้อวี่บังคับม้าไปอยู่ข้างๆ อินชิงเสวียน โดยมีไม้ตักหิมะผูกติดอยู่กับหลังม้า

อินชิงเสวียนเหลือบมองแล้วถามว่า “ข้าไม่มีจุดหมายปลายทางหรอก แค่อยากออกมาเดินเล่น พี่รองออกมานอกเมืองมีอะไรหรือ”

อินปู้อวี่กล่าวว่า “ข้าอยากไปดูที่หลุมศพท่านแม่ก่อน ฤดูหนาวนี้หิมะตกหนัก หลุมศพคงจะมีหิมะตกใส่มาก ข้าอยากไปทำความสะอาดไว้ก่อน จะได้เซ่นไหว้ได้สะดวก”

อินชิงเสวียนพยักหน้า

“งั้นไปกันเถอะ”

“ได้”

อินปู้อวี่ตอบรับด้วยความดีใจ