บทที่ 683 เสียดาย

“นี่...”

ทันทีที่อินชิงเสวียนพูดคำนี้ เจ้าสำนักเซี่ยวก็หยุดนางไว้

“เรื่องนี้เป็นอันตกลงตามนี้ ข้ายังต้องไปหาใครบางคน มาช่วยตรวจอาการของหวนเอ๋อร์ว่าเป็นอย่างไรแล้ว เจ้าอยู่ที่นี่ก่อน หากต้องการอะไร ให้ไปหาฮวาเชียนได้”

เจ้าสำนักเซี่ยวชื่นชมอินชิงเสวียนเป็นอย่างมาก น้ำเสียงก็อ่อนโยนขึ้นมาก

อินชิงเสวียนโค้งคำนับและพูดว่า “ขอบคุณเจ้าสำนักเซี่ยวที่ดูแล ชิงเสวียนจะปกป้องความปลอดภัยให้หวนไท่เฟยอย่างแน่นอน”

เจ้าสำนักเซี่ยวพยักหน้า และออกไปพร้อมกับเฮ่ออวิ๋นทง

เมื่อออกมานอกหอ เฮ่ออวิ๋นทงถามว่า “สตรีคนนั้นคือใคร ทำไมนางถึงเล่นพิณการเวกได้”

เจ้าสำนักเซี่ยวพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ และพูดว่า “นางเป็นกุ้ยเฟยคนปัจจุบัน ยังเป็นคนที่ลิ่นเซียวเลือก”

เฮ่ออวิ๋นทงตกใจเล็กน้อย

“หรือว่านางก็คืออินชิงเสวียน?”

เรื่องของเด็กคนนี้ เฮ่ออวิ๋นทงเคยได้ยินต่งจื่ออวี๋พูดถึงเหมือนกัน จึงพอจะจำได้

เมื่อนึกถึงศิษย์น้องลิ่นเซียว เฮ่ออวิ๋นทงก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ

“แม้ว่าลิ่นเซียวจะหวาดระแวง แต่ก็มีสายตาเฉียบแหลมดี”

เจ้าสำนักเซี่ยวแค่นเสียงหึและพูดว่า “นับตั้งแต่เสี่ยวเฟิ่งเอ๋อร์ตายไป เขาก็บ้าๆ บวมๆ ใครจะรู้ว่าตอนนี้ไปบ้าอยู่ที่ไหน ถ้ารู้ว่าผลที่ตามมาจะเจ็บปวดมากเช่นนี้ ก็ไม่ควรลิ้มรสในวันนั้น ถ้าเขาหมกมุ่นอยู่กับความรัก ด้านวิชากระบี่ เกรงว่าจะไม่มีใครเทียบได้”

เฮ่ออวิ๋นทงก็ดูเสียดายเช่นกัน

ลิ่นเซียวเป็นผู้มีพรสวรรค์ที่ไม่ธรรมดาจริงๆ เมื่อตอนที่เขาอายุไม่กี่สิบขวบ ก็สามารถบรรลุถึงขั้นคนกับกระบี่ผสานเป็นหนึ่งได้ ครั้งหนึ่งเขาเคยท้าทายสำนักใหญ่ๆ ถึงสิบแปดสำนัก โดยไม่พ่ายแพ้

หากคนที่มีความสามารถเช่นนี้สามารถมาที่เป่ยไห่ได้ คงช่วยได้มาก

วันนั้นเขาให้ต่งจื่ออวี๋ไปตามหาเขาที่เมืองหลวง เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับศึกเป่ยไห่ แต่ไม่คิดว่าลิ่นเซียวจะจากไปโดยไม่ลา จนป่านนี้ยังไม่มีข่าวใดๆ

ต่งจื่ออวี๋บอกว่าก่อนจากไปเขากระสับกระส่ายอยู่หลายวัน ราวกับว่าต้องการไปพบใครสักคน แต่ต่งจื่ออวี๋ไม่ทราบสาเหตุที่เฉพาะเจาะจง

เจ้าสำนักเซี่ยวไม่ต้องการพูดถึงลิ่นเซียวอีก เพื่อไม่ให้ทำร้ายความรู้สึกระหว่างเขากับเฮ่ออวิ๋นทง จึงพูดว่า “ตอนนี้หมอเทวดาหนิงตายแล้ว ข้าทำได้เพียงแค่ไปหาผู้อาวุโสถือกระบี่ของสำนักเทียนหยวน แม้ว่าทักษะทางการแพทย์ของเขาจะไม่ยอดเยี่ยมเท่าหนิงจงเจ๋อ แต่ก็ดีกว่าหมอต้มตุ๋นเหล่านั้นมาก”

เฮ่ออวิ๋นทงยิ้มเล็กน้อยและพูดว่า “ทักษะทางการแพทย์ของผู้อาวุโสสวีก็ไม่เลวเลย แต่ข้าดูจากท่าทางของหวนเอ๋อร์ เหมือนว่าจะไม่สาหัสเท่าเมื่อก่อน หรือว่าได้กินยาอะไรไป?”

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ เจ้าสำนักเซี่ยวก็ฉุกคิดถึงกระแสน้ำที่ไหลผ่านลำคอในตอนที่เขาหมดสติ จากนั้นกำลังภายในก็เริ่มไหลเวียนอย่างช้าๆ หากไม่ใช่เพราะสิ่งนี้ อาศัยแค่กำลังภายในของเฮ่ออวิ๋นทงเพียงอย่างเดียว อาจไม่สามารถทำให้เขาสามารถฟื้นตัวได้เร็วขนาดนี้

แต่ไม่รู้ว่าพวกนางเอาอะไรให้เขาดื่ม

เมื่อเห็นเจ้าสำนักเซี่ยวขมวดคิ้วครุ่นคิด เฮ่ออวิ๋นทงก็ถามว่า “ตาเฒ่าเซี่ยว เป็นอะไรไป”

“ไม่มีอะไร วันนี้ต้องรบกวนเจ้าสำนักเฮ่อที่มาช่วย ต้องขอบคุณจริงๆ”

เฮ่ออวิ๋นทงกล่าวว่า “เจ้าและข้ารู้จักกันมาหลายปีแล้ว อย่าพูดจาเหมือนเป็นคนนอกเช่นนี้ ข้ายังมีเรื่องที่ต้องจัดการอีก ไม่ไปสำนักเทียนหยวนกับเจ้าแล้ว เจ้ายังไม่หายดี ระวังด้วย”

เจ้าสำนักเซี่ยวยิ้มอย่างใจถึง “วางใจเถอะ ข้าไม่ตายง่ายๆ ขนาดนั้น”

เมื่อเห็นว่าเจ้าสำนักเซี่ยวเปี่ยมด้วยพลัง เฮ่ออวิ๋นทงก็โล่งใจ แล้วพาต่งจื่ออวี๋ออกไป

ต่งจื่ออวี๋ไม่ได้พูดคุยกับอินชิงเสวียน เขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกหดหู่ใจ

แม้ว่าเขาจะรู้ว่าอินชิงเสวียนไม่ใช่ผู้อาวุโสแต่อย่างใด แต่ในสายตาของต่งจื่ออวี๋ อินชิงเสวียนก็ยังคงเป็นยอดฝีมือผู้เก่งกาจ

ถ้านางไม่เอาน้ำพุวิญญาณให้ตัวเอง ตัวเองคงไม่สามารถพัฒนาได้ถึงเพียงนี้ อาจารย์สอบถามหลายครั้ง ต่งจื่ออวี๋ก็ยังคงปากแข็ง เมื่อได้พบกันที่เป่ยไห่ในครั้งนี้ เขาต้องการถามว่าอินชิงเสวียนเป็นอย่างไรบ้าง

เมื่อเห็นว่าลูกศิษย์เงียบ เฮ่ออวิ๋นทงจึงถามว่า “เป็นอะไรไป มีเรื่องในใจงั้นรึ”

ต่งจื่ออวี๋เกาหัวด้วยความเคยชิน พูดอย่างซื่อๆ “ตอนแรกอยากคุยกับแม่นางอินสักสองสามคำ แต่ดูเหมือนว่าวันนี้ไม่มีโอกาสแล้ว”

เฮ่ออวิ๋นทงมองดูลูกศิษย์ด้วยความรักและเอ็นดู