บทที่ 686 ไม่พอใจแล้วอย่างไรเล่า

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง ฉุยอวี้ก็พูดด้วยรอยยิ้ม “ที่แท้ผู้นี้ก็คือสามีของแม่นางอิน เสียมารยาทแล้ว เมื่อเป็นเช่นนี้ งั้นข้าก็ไม่รบกวนแล้ว ถึงอย่างไรวันเวลายังอีกยาวนาน แล้วเราจะได้พบกันอีก”

ฉุยอวี้หัวเราะ และเหาะขึ้นไปบนอากาศ

อินชิงเสวียนอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว

“ทำไมคนผู้นี้ถึงดูเป็นเสนียดจัง”

ความรู้สึกนั้นทำให้นางนึกถึงอาซือหลานอย่างอธิบายไม่ถูก

พอนึกดูอีกที เย่จิ่งอวี้และเสด็จอาได้ยืนยันด้วยตัวเองแล้ว ฉะนั้นเจ้าตัวหายนะนี้คงไม่ฟื้นคืนมาได้อีก บางทีอาจได้พบกับคนใจดี มาเก็บศพเขาไปก็ได้

เย่จิ่งอวี้จับมืออินชิงเสวียน พูดด้วยความรังเกียจ “สำนักเช่นนี้จะมีคนดีได้อย่างไร เขามาที่นี่ ต้องเป็นเพราะพิณการเวกแน่ๆ”

ครั้นแล้วเย่จิ่งอวี้ห็เล่าเรื่องข้อพิพาทระหว่างสำนักอวิ๋นซานและหอแห่งเสียงศักดิ์สิทธิ์ให้อินชิงเสวียนฟัง

“คนผู้นี้กับซูถูเป็นพวกไก่เห็นตีนงูงูเห็นนมไก่ตอนอยู่ที่ห้องทำงานของหมอเทวดาหนิง ที่ซูถูทำแบบนี้ เกรงว่าเขาจะมีส่วนพัวพันอยู่เป็นแน่”

อินชิงเสวียนพยักหน้า

นางเพิ่งสัมผัสถึงประสบการณ์อานุภาพของพิณการเวก อาวุธลึกลับเช่นนี้ คงกระตุ้นความโลภของผู้คนมากมายอย่างแน่นอน

“ถ้าเป็นเช่นนี้จริงๆ ต้องให้เจ้าสำนักเซี่ยวและท่านแม่ระวังไว้ด้วย ดังคำกล่าวที่ว่า ไม่กลัวขโมยมาลัก แต่กลัวขโมยนึกถึง หากพวกเขาเกิดความคิดเช่นนี้ ไม่มีทางจะถอดใจง่ายๆ อย่างแน่นอน”

“ข้าก็คิดว่าอย่างนั้น”

เย่จิ่งอวี้กำลังจะพูดต่อ แล้วก็เห็นเซี่ยวอิ๋นหวนสวมเสื้อผ้าแล้วเดินออกจากห้อง

“อวี้เอ๋อร์ เสวียน‍เอ๋อร์!”

ฉุยอวี้เป็นถึงเจ้าสำนัก มีบุคลิกเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย เซี่ยวอิ๋นหวนย่อมไม่วางใจให้เด็กสองคนอยู่ข้างนอกตามลำพังได้

พวกเขาทั้งสองหันกลับมาพร้อมกัน เมื่อเห็นว่าแม่สามารถลุกจากเตียงได้ เย่จิ่งอวี้เดินเข้าไปอย่างรวดเร็วทันที พร้อมกับเอื้อมมือไปพยุงเซี่ยวอิ๋นหวน

“พวกเราไม่เป็นไร ตอนนี้ท่านเป็นอย่างไรบ้าง”

เมื่อครู่เซี่ยวอิ๋นหวนก็ร้อนใจเช่นกัน ตอนนี้เพียงนึกขึ้นได้ว่าตัวเองดีขึ้นมากแล้ว รีบตรวจสอบอย่างระมัดระวัง ร่างกายดูเหมือนจะผ่อนคลายมากขึ้น อวัยวะภายในก็ไม่รู้สึกเจ็บปวดเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว

นางอดไม่ได้ที่จะมองอินชิงเสวียนอย่างตื่นเต้น

“หรือว่าเสวียน‍เอ๋อร์ก็เป็นหัตถ์ศักดิ์สิทธิ์ฉีหวงงั้นหรือ น้ำพุยานี้ได้ผลดีจริงๆ!”

เย่จิ่งอวี้รีบตอบ “เสวียน‍เอ๋อร์ไม่ใช่หมอ ครั้งหนึ่งนางเคยพบกับคนที่มีฝีมือร้ายกาจในเมืองหลวง น้ำพุยาเหล่านี้ก็เป็นผู้อาวุโสท่านนั้นที่ทิ้งเอาไว้”

อินชิงเสวียนอดไม่ได้ที่จะเม้มริมฝีปากยิ้ม เงยหน้าขึ้นมองเย่จิ่งอวี้ รู้สึกว่าฮ่องเต้น้อยก็โกหกเป็นเหมือนกัน!

แต่เมื่อเขาเป็นคนพูดคำเหล่านี้ สำหรับตัวเองแล้ว รู้สึกว่ามีความน่าเชื่อถือสูงกว่ามาก

เซี่ยวอิ๋นหวนย่อมไม่สงสัยลูกชายอยู่แล้ว พูดอย่างปลงๆ “ไม่นึกว่าจะในโลกนี้จะมียอดฝีมือเช่นนี้ ระดับความรู้ของเขาเกรงว่าจะลึกซึ้งไม่น้อยกว่าหมอเทวดาหนิง”

ทันทีที่พูดจบ เจ้าสำนักเซี่ยวก็เดินเข้ามาจากด้านนอกพร้อมกับชายชราที่มีหนวดเครายาวเฟื้อย คิ้วเคราเป็นสีขาว

เซี่ยวอิ๋นหวนโค้งคำนับทันที

“อิ๋นหวนน้อมคำนับท่านพ่อบุญธรรม น้อมคำนับผู้อาวุโสสวี”

จากนั้นก็แนะนำ “อวี้เอ๋อร์ เสวียน‍เอ๋อร์ นี่คือผู้อาวุโสถือกระบี่แห่งสำนักเทียนหยวน รีบมาคำนับเร็วเข้า”

พวกเขาทั้งสองก้าวไปข้างหน้า และคำนับพร้อมกัน “น้อมคำนับเจ้าสำนักเซี่ยว น้อมคำนับผู้อาวุโสสวี”

อินชิงเสวียนอดไม่ได้ที่จะมองไปยังชายชราอย่างเงียบๆ ผู้อาวุโสถือกระบี่ของสำนักเทียนหยวน คงเป็นอาจารย์ของเย่จั้นกระมัง

เมื่อมองใบหน้าอิ่มเอิบของชายชรา ประกอบกับท่าทางที่เป็นมิตร นางก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกประทับใจ

เย่จั้นบอกว่าถ้ามีเรื่องจะขอความช่วยเหลือ ให้แสดงกระบี่ยาวของเขาได้เลย อินชิงเสวียนเพิ่งมาถึงที่นี่ ยังไม่จำเป็นต้องสร้างปัญหาให้กับคนผู้นี้

เมื่อเห็นเซี่ยวอิ๋นหวนมาที่ประตู เจ้าสำนักเซี่ยวรู้สึกประหลาดใจเช่นกัน