บทที่ 696 เดรัจฉานยังเทียบไม่ติด

ในขณะที่คู่สามีภรรยากำลังพูดคุยกัน สำนักต่างๆ ก็ตรวจนับกำลังคนที่สูญเสียไป และในไม่ช้า ผลลัพธ์ก็ออกมา

แม้ว่าจะมีคนจากตงหลิวมามากมายหลายร้อยคน แต่คราวนี้มีการสูญเสียน้อยที่สุด จำนวนศิษย์ที่บาดเจ็บเสียชีวิตมีเพียงยี่สิบคนเท่านั้น ข่าวนี้ทำให้ทุกคนตื่นเต้นในทันที

เจ้าสำนักทั้งหลายมาหาเจ้าสำนักเซี่ยว และยกย่องอินชิงเสวียน

เจ้าสำนักเซี่ยวลูบเคราด้วยสีหน้าเปื้อนยิ้มอย่างพึงพอใจ

ฉุยอวี้ก็มาที่นี่ พูดด้วยเสียงแหบห้าว “เมื่อมีพิณการเวกและแม่นางน้อยคนนี้ คิดว่าการต่อสู้ครั้งนี้จะใช้เวลาไม่นาน วันที่ตงหลิวถูกทำลายล้าง สำนักของเราจะจัดงานเลี้ยงเฉลิมฉลองอย่างแน่นอน จะได้ร่ำสุรากับเจ้าสำนักท่านอื่นให้สะใจไปเลย”

ทันทีที่ฉุยอวี้เอ่ยปาก ทุกคนก็เงียบลงทันที สำนักที่มีชื่อเสียงเหล่านี้ล้วนคิดว่าตัวเองสูงส่ง จึงดูหมื่นถิ่นแคลนสำนักที่ผิดหลักทำนองคลองธรรมเช่นสำนักเซียวเหยาอยู่แล้ว

เมื่อเห็นบรรยากาศแข็งข้อต่อกัน ผู้อาวุโสสวีก็หัวเราะ ทำให้สถานการณ์คลี่คลาย

“เมื่อครู่ต้องขอบคุณเจ้าสำนักฉุยที่ช่วยเหลือ ถ้าวันนั้นมาถึง ข้าจะไปร่วมด้วยแน่นอน”

เพราะเมื่อครู่เขาเพิ่งจัดการกับโนจิริจูนิ เฮ่ออวิ๋นทงจึงไม่สามารถเพิกเฉยต่อฉุยอวี้ได้ พยักหน้ากล่าว “แถมข้ายังไม่เมาไม่เลิกด้วย”

“ดี ไม่เมาไม่เลิก”

ฉุยอวี้ประกบมือคารวะทั้งสองคน แล้วพูดกับอินชิงเสวียน “สาวน้อยวางใจ หากใครกล้าคิดไม่ซื่อกับพิณนี้อีก ข้าจะต่อสู้กับเขาจนตาย ที่สำนักยังมีงานต้องจัดการ ต้องขอตัวแล้ว”

หลังจากที่ฉุยอวี้พูดจบ เขาก็นำเหล่าลูกศิษย์ออกจากสนามรบ

พอกลับมาที่สำนักเซียวเหยา ฉุยอวี้เดินตรงเข้าไปในห้องลับ

ถอดหมวกสานใบใหญ่ที่ประดับด้วยผ้าโปร่งสีดำบนศีรษะ เผยให้เห็นใบหน้าที่อ่อนเยาว์และหล่อเหลา ภายใต้แสงเทียน ไฝน้ำตาที่หางตาดูมีเสน่ห์อย่างไม่อาจอธิบายได้

เขานั่งสบายๆ บนเก้าอี้หนังเสือ ยกเท้าข้างหนึ่งขึ้น ริมฝีปากปรากฏรอยยิ้มชั่วร้าย

คนผู้นี้ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากอาซือหลานที่ยังคอยหลอกหลอนไม่ไปไหน

เขามีกู่กำเนิดชีวิตอยู่ในตัว เว้นแต่หัวถูกตัดหัว วิธีอื่นไม่สามารถทำให้เขาตายได้ อีกทั้งหนอนกู่นี้ยังสามารถรับรู้ถึงอันตรายรอบตัวเขา ในวันนั้นหลังจากที่ทุกคนจากไป หนอนกู่ก็ค่อยๆ ตื่นขึ้นมา อาซือหลานรู้ว่าอยู่ในเมืองหลวงนั้นหมดหวังแล้ว จึงมุ่งหน้ามายังเป่ยไห่ พยายามหาที่พึ่งและกลับมายืนหยัดอีกครั้ง

เดิมทีอยากจะโกหกในเซียวเหยาว่าศิษย์ของตาเฒ่าบ้านั่นอยู่ที่นี่ แต่ไม่นึกว่าฉุยอวี้เห็นหน้าแล้วจะเกิดเจตนาร้าย พยายามบ่มเพาะร่างกายและจิตวิญญาณกับเขา อาซือหลานจึงฉวยโอกาสใช้วิชายุทธ์ของสำนักเซียวเหยาเสียดื้อๆ และสูบพลังของฉุยอวี้ตัวจริงจนแห้งเหือด แล้วสวมรอยแทน

เดิมทีเขาแค่ทำเป็นต่อสู้ที่เป่ยไห่ แล้วหาโอกาสเหมาะฉกฉวยพิณการเวกไป แล้วพาศิษย์ในสำนักไปเมืองหลวง สังหารเย่จิ่งอวี้ และชิงตัวอินชิงเสวียนไป

แต่คิดไม่ถึงว่าคนสองคนนี้จะมาที่เป่ยไห่ทั้งคู่ ช่างเป็นดั่งคำที่ว่า ย่ำจนรองเท้าเหล็กสึกไม่พบพาน ยามได้มากลับไม่เสียเวลาเลย

ตอนนี้เขาได้ฆ่าเตาหลอมหญิงไปหลายคนแล้ว ทักษะก็เพิ่มขึ้นอย่างมาก การแย่งชิงอินชิงเสวียนหาใช่เรื่องยากไม่ ทว่า เขาก็ยังอยากได้พิณการเวก

หากเจ้าต้องการครอบครองสิ่งนี้ ต้องจัดการคนเฒ่าเหล่านั้นที่อ้างตนว่ามีชื่อเสียงและเที่ยงธรรมเสียก่อน

เมื่อนึกถึงโนจิริจูนิ อาซือหลานก็ยิ้มจนร่องลึกที่หางตาลึกขึ้นเล็กน้อย หวังว่าเขาจะไม่ทำให้ตัวเองผิดหวัง แล้วจึงสวมหมวกสานทันที แล้วเดินเข้าไปในห้องลับที่จูอวี้เหยียนพักอยู่

“เป็นอย่างไรบ้าง?”

เขาถามเสียงเรียบ

จูอวี้เหยียนได้กลิ่นคาวเลือดบนร่างกายของเขา จึงเงยหน้าขึ้นทันที ถามด้วยความเป็นห่วง “เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง ได้รับบาดเจ็บหรือไม่”