บทที่ 699 เป็นใครที่ให้ความกล้าแก่นาง

เมื่ออินชิงเสวียนหันกลับมา ก็เห็นต่งจื่ออวี๋ที่กำลังยิ้มอย่างซื่อๆ ทันที ข้างๆ เขายังมีสตรีคนหนึ่ง ซึ่งก็คือเก่อหงยวนจากสำนักเทียนหยวน

“ใช่ ยังไม่ง่วง เจ้ามาที่นี่ได้อย่างไร”

ต่งจื่ออวี๋ชี้ไปที่ในห้อง

“ข้ามารับอาจารย์”

เมื่อนั้นอินชิงเสวียนจึงจำได้ว่าชายชราทั้งสามยังคงดื่มอยู่ในห้องโถงกลาง

“มื้อเย็นกินอิ่มแล้วหรือ”

ต่งจื่ออวี๋กล่าวว่า “ยังไม่เสร็จ เกรงว่าต้องรออีกสักพัก”

“อยากไปนั่งในศาลา ดื่มชาก่อนหรือไม่” อินชิงเสวียนถาม

นางมีความประทับใจที่ดีต่อต่งจื่ออวี๋มาโดยตลอด หากไม่มีม้าหนิงซวงนำทาง นางคงไม่สามารถมาถึงเป่ยไห่ได้เร็วขนาดนี้

ต่งจื่ออวี๋พูดด้วยน้ำเสียงไร้เดียงสา “ตกลง”

เขาเดินไปหาอินชิงเสวียน เก่อหงยวนก็เดินตามมาด้วย นางเอามือไพล่หลัง แล้วพูดด้วยสีหน้าเย็นชาว่าภายในเขินอาย “ข้ามาหาอาจารย์อาสวีน่ะ สามีของเจ้าล่ะ ข้ามีเรื่องจะถามเขา”

อินชิงเสวียนพูดด้วยน้ำเสียงสงบ “ในเมื่อเจ้าต้องการไปหาผู้อาวุโสสวี ก็รออยู่กับจื่ออวี๋สิ ทำไมถึงอยากเจอสามีข้า เขาไปนอนแล้ว วันนี้ไม่พบแขก”

สีหน้าของเก่อหงยวนแสดงความไม่พอใจทันที วันนี้พอกลับสำนัก นางก็ไปตรวจสอบรายละเอียดของอินชิงเสวียน ทราบว่าสตรีคนนี้ไม่ได้มาจากหอแห่งเสียงศักดิ์สิทธิ์ แต่บังเอิญสามารถเล่นพิณการเวกได้ มีอะไรน่าทึ่งนักเชียว

“ข้ามีเรื่องจะถามเขา เจ้าให้เขาออกมาเถอะ”

ใบหน้าของอินชิงเสวียนแสดงความไม่พอใจ แม้ว่าคนหนุ่มสาวในยุทธภพจะไม่ใส่ใจเรื่องเล็กน้อย แต่เด็กสาวคนนี้ถามหาสามีของคนอื่นต่อหน้าภรรยาของเขา ออกจะไม่คิดว่าตัวเองเป็นคนนอกเกินไปกระมัง

“ข้าเป็นภรรยาของเขา แม่นางมีธุระอะไรก็พูดกับข้าได้เลย!”

เก่อหงยวนกอดอกแล้วพูดว่า “คนที่ข้าหาคือเขา ไม่ใช่เจ้า ทำไมต้องพูดกับเจ้าด้วย”

“ในเมื่อเจ้าและข้าคุยกันไม่ถูกคอ งั้นก็ไม่จำเป็นต้องเปลืองน้ำลายอีก จื่ออวี๋ เราไปคุยกันที่ศาลาเถอะ”

มีภูเขาเทียมอยู่ทางด้านตะวันออกของหอแห่งเสียงศักดิ์สิทธิ์ ข้างภูเขาเทียมมีศาลาเล็กๆ ล้อมรอบด้วยน้ำไหล มีบันไดหินทอดไปยังสะพานไม้ ดูดีมีศิลปะยิ่งนัก

อินชิงเสวียนยกกระโปรงขึ้นเดินไปที่สะพานไม้ โดยไม่สนใจเสียงลมที่อยู่ข้างหลัง ใช้ความเร็วที่แลกจากมิติ พุ่งปราดไปหลายก้าวอย่างรวดเร็ว

เก่อหงยวนปล่อยฝ่ามือพลาด แค่นเสียงขึ้นจมูกและพูดว่า “มีฝีมือใช้ได้นี่ ลองฝ่ามือข้าอีกครั้ง”

ก่อนที่จะพูดจบ ก็ซักฝ่ามือออกไปอีกครั้ง

ร่างสูงผึ่งผายกำยำร่างหนึ่งเหาะลงมาจากท้องฟ้า แล้วเตะข้อมือของเก่อหงยวน

เก่อหงยวนคำรามเสียงต่ำ ถอยหลังไปสองสามก้าวแล้วพูดด้วยความโกรธ “ใครกัน กล้าโจมตีข้า”

เย่จิ่งอวี้เหาะลงมายืนอยู่ตรงหน้าอินชิงเสวียน พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ขืนเจ้ากล้าโจมตีภรรยาข้าอีกครั้ง ข้าจะทำให้เจ้าได้ชดใช้”

เก่อหงยวนยืนมั่นคง จึงเห็นชัดเจนว่าเป็นเย่จิ่งอวี้ นางแค่นเสียงหึและพูดว่า “เป็นนางที่ไม่รู้จักวิธีปฏิบัติต่อแขก ข้าแค่อยากจะถามเจ้าว่าวันนี้เจ้าฆ่าผีแคระตงหลิวไปกี่คน แต่นางกลับอ้างเหตุปฏิเสธครั้งแล้วครั้งเล่า หรือนางคิดว่าด้อยกว่าข้า กลัวว่าข้าจะแย่งเจ้าไปกระมัง!”

ต่งจื่ออวี๋ทนฟังไม่ไหวอีกต่อไป กระซิบ “แม่นางเก่อ อย่าพูดเหลวไหล”

เมื่อเปรียบเทียบกันแล้ว รูปร่างหน้าตาของอินชิงเสวียนนั้นดีกว่านางจริงๆ