บทที่ 704 แหไฟฟ้า

อินชิงเสวียนเห็นพฤติกรรมแปลกๆ ของเย่จิ่งอวี้ จึงเดินปรี่เข้ามาทันที

“อาอวี้ ท่านเป็นอะไรไป”

เย่จิ่งอวี้รู้สึกตัว คลี่ยิ้มบางๆ แล้วพูดว่า “ไม่เป็นไร ข้าแค่เห็นทะเลเป็นครั้งแรก แค่ตกใจนิดหน่อย”

อินชิงเสวียนพูดด้วยสีหน้ายิ้มๆ “ก็น่าตกใจจริงๆ เมื่อเห็นทะเลจิตใจของคนทั้งคนก็ดูกว้างขวางขึ้นมาก”

เย่จิ่งอวี้กล่าวด้วยสายตาอ่อนโยน “เป็นเช่นนี้จริง คนโบราณจึงมักเปรียบเทียบปณิธานกับทะเล”

อินชิงเสวียนพูดด้วยรอยยิ้มว่า “น่าเสียดายที่ปณิธานแบบนี้ไม่มีทั่วไป ท้ายที่สุดแล้วเราทุกคนก็เป็นคนธรรมดา”

เย่จิ่งอวี้เอามือไพล่หลัง มองทะเลแล้วพูดว่า “มนุษย์หาใช่ปราชญ์ไม่ เพราะเหตุนี้แล”

อินชิงเสวียนอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจเบาๆ

ใช่แล้ว มนุษย์ไม่ใช่นักปราชญ์ มีสักกี่คนที่ปราศจากความต้องการไร้ซึ่งความปรารถนา

เมื่อมองไปที่อวิ๋นฉ่ายและจังอวี้จิ่นที่วิ่งไล่ตามคลื่นไกลๆ อินชิงเสวียนก็รู้สึกว่าตัวเองเหมือนจะคิดมากเกินไป

จริงๆ แล้วการมีความต้องการก็ไม่ได้เลวร้ายเสมอไป ผู้ที่ปรารถนาให้กินอิ่มนอนอุ่นก็คือความสุข ส่วนผู้ที่ปรารถนาความมั่งคั่ง หากสามารถหาเงินได้เพียงเล็กน้อย ก็จะมีความสุขไปอีกครึ่งวัน

และตัวเองในฐานะกุ้ยเฟย ยังมีอะไรให้ต้องจมปลักอยู่กับความทุกข์ได้อีก

นางเอื้อมมือไปดึงแขนเสื้อของเย่จิ่งอวี้ พูดด้วยรอยยิ้ม “ไป เราไปวิ่งไล่ตามคลื่นกันเถอะ”

ครั้นเห็นรอยยิ้มในดวงตาของเด็กสาว เย่จิ่งอวี้ก็รู้สึกว่าหัวใจเบาขึ้น เดินตามนางไปที่ชายหาด

เมื่อเล่นจนเหนื่อยแล้ว อินชิงเสวียนก็หยิบอาหารออกมา ปิกนิกบนชายหาด เพียงพริบตา พระอาทิตย์ก็เริ่มลับขอบฟ้าอีกครั้ง

พระอาทิตย์สีส้มอมแดงเคลื่อนตกลงต่ำกว่าระดับน้ำทะเล ทำให้ผิวน้ำทะเลเป็นสีแดง ซึ่งงดงามมากทีเดียว

หลายคนตกตะลึงกับทิวทัศน์ที่สวยงามเบื้องหน้า แม้แต่ไป๋เสวี่ยก็นั่งเงียบๆ ทอดสายตามองไปไกล

ในเวลานี้ นกนางนวลตัวหนึ่งบินดิ่งลงมาจากท้องฟ้า โฉบลงไปในน้ำ แล้วบินออกไปอย่างรวดเร็ว วาดเป็นเส้นน้ำที่สวยงาม

เมื่อมองไปที่แนวผืนน้ำสีขาว อินชิงเสวียนก็เกิดสงสัยว่า หากสร้างแหไฟฟ้า บนชายหาดจะเป็นอย่างไร

ชายฝั่งทะเลเป่ยไห่มีขนาดไม่ใหญ่นัก ล้อมรอบด้วยภูเขาสามด้าน พวกเขาไม่สามารถลงมาจากภูเขาได้อย่างแน่นอน แม้ว่าก่อนหน้านี้พวกเขาจะมาจากฟากฟ้า ก็ยังอาศัยพลังลมของว่าวขนาดมหึมา หากลมพัดผิดทิศ วิธีการแบบนี้ใช้ไม่ได้ผล

และผืนแผ่นฟ้ากว้างใหญ่ ไม่สามารถควบคุมได้ เลยทำได้แค่คุมทางทะเลเท่านั้น

อินชิงเสวียนรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย พูดกับเย่จิ่งหลานว่า “นี่ เจ้ารู้เรื่องไฟฟ้าหรือเปล่า”

เย่จิ่งหลานกล่าวว่า “เรื่องหลักการง่ายๆ ของไฟฟ้า ข้าก็พอเข้าใจ เจ้าอยากทำอะไร”

“ข้าอยากสร้างแหไฟฟ้า “