บทที่ 719 พวกเราชื่อว่าอินชิงเสวียน

ความคิดถึงเป็นสิ่งที่แปลกประหลาดอย่างมาก บางครั้งยิ่งถูกระงับมากเท่าไรก็ยิ่งควบคุมได้ยากขึ้นเท่านั้น

เมื่อไม่เห็นอินชิงเสวียน อาซือหลานยังสามารถควบคุมได้ แต่ทุกครั้งที่เห็นใบหน้าที่งดงามจนน่าทึ่ง อาซือหลานก็มีความรู้สึกแทบบ้าคลั่ง

เขาแทบอยากกอดอินชิงเสวียนไว้ในอ้อมอก และข่มเหงนางสักครั้ง

เขารู้สึกว่าตัวเองถูกผู้หญิงคนนี้ร่ายมนตร์ใส่ หากไม่ได้ตัวนางมา เขาคงเป็นบ้าในไม่ช้าก็เร็ว

หลายเดือนก่อน เขายังวางแผนที่จะครอบครองเจียงวูและครอบครองต้าโจวไว้ในมือของเขา ทว่านับตั้งแต่มาถึงชายฝั่งทะเลเป่ยไห่ หลังจากที่จับพลัดจับผลูกลายมาเป็นเจ้าสำนักโดยบังเอิญ เป้าหมายของเขาก็ค่อยๆเปลี่ยนไป

เมื่อเทียบกับหลายๆ สำนักแล้ว เพียงแค่ชาติวงศ์และประเทศเล็กๆ แห่งหนึ่ง ความจริงแล้วแทบไม่มีอะไรเลย มีเพียงการยืนอยู่ในจุดสูงสุดของยุทธจักร จึงจะเป็นเส้นทางไปถึงจุดสูงสุดที่แท้จริง

หากสามารถทำให้ยอดฝีมือหลายคนเชื่อฟังคำสั่งได้ การทำลายประเทศใดประเทศหนึ่งก็ไม่ใช่เรื่องยาก

และผู้หญิงที่มีผลต่อความคิดของเขา อาซือหลานยิ่งต้องเอามาให้ได้

เพียงแค่ได้ตัวนางมา สิ่งที่ตัวเองทำลงไปทั้งหมดจึงจะมีความหมายมากขึ้น

เมื่อเห็นเงาหลังของอินชิงเสวียนที่ค่อยๆ ไกลออกไป จู่ๆ อาซือหลานก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมา วันนี้คงอีกไม่ไกลมากแล้ว

อินชิงเสวียนไม่มีทางคิดว่าอาซือหลานจะเปลี่ยนไปเป็นฉุยอวี้ได้ นางและเย่จิ่งอวี้รวมทั้งฮวาเชียนได้ติดตามไป๋เสวี่ยไปตลอดทาง และมายังด้านข้างห้องลับแห่งหนึ่ง

ไป๋เสวี่ยดมกลิ่นที่หน้าประตู และเห่าด้านในด้วยเสียงที่ดังลั่น

เย่จิ่งอวี้ควักดาบยาวออกมา ชี้ไปที่ลูกศิษย์คนหนึ่งแล้วพูดว่า “เปิดประตูออกเดี๋ยวนี้”

ในที่สุดประตูหินหนาก็เปิดออกเสียงดังราวกับกำลังกัดฟันกรอดๆ และกลิ่นหอมของดอกไม้จางๆ ก็ลอยออกมาจากประตู ไป๋เสวี่ยอ้ำอึ้งไปชั่วขณะ และไม่ได้กลิ่นของเซี่ยวอิ๋นหวนอีกแล้ว

เย่จิ่งอวี้รีบก้าวเท้าเข้าไป ด้านในห้องลับมีลูกศิษย์หญิงที่นุ่งน้อยห่มน้อยอยู่หลายคน กำลังนอนอยู่บนเตียงหินด้วยท่าทางยั่วสวาท ไม่น่าดูชมอย่างมาก

เย่จิ่งอวี้รีบหันหน้าไปอีกด้าน

“ไป๋เสวี่ย รีบไปตามหา”

ไป๋เสวี่ยดมกลิ่นทั่วทุกที่ ดวงตาของสุนัขเบิกโพลงด้วยความสงสัย

เหตุใดที่นี่จึงไม่กลิ่นแล้ว?

อินชิงเสวียนและไป๋เสวี่ยอยู่ด้วยกันมาค่อนข้างนาน นางพอเข้าใจความหมายของมัน จึงโน้มตัวลงและถามว่า “หากลิ่นไม่พบแล้วใช่หรือไม่?”