บทที่ 726 เมล็ดพันธุ์ที่ปลูกมาหลายปี

เย่จิ่งอวี้เหลือบมองเขาอย่างเย็นชา

“นางจับตัวท่านแม่ของข้า ไม่สมควรถูกฆ่างั้นหรือ?”

อาซือหลานถามด้วยความตกใจ “เรื่องนี้... เป็นความจริงหรือ?”

“เหตุใดเจ้าสำนักฉุยต้องทำท่าทีเสแสร้งด้วยเล่า เรื่องราวเกิดขึ้นในสำนักเซียวเหยา ข้าไม่เชื่อว่าท่านไม่รู้เรื่อง”

ปลายดาบของเย่จิ่งอวี้ขยับไปด้านหน้าอีกหนึ่งคืบ และห่างจากปลายจมูกของอาซือหลานไม่ถึงสามคืบ

อาซือหลานถอนหายใจพูดว่า “ข้าไม่รู้เรื่องนี้จริงๆ ข้ารู้ว่าชื่อเสียงของสำนักเซียวเหยาไม่ดีมากนัก ความจริงข้ารู้ว่าไม่สมควรโต้แย้ง แต่ข้ากล้าสาบานต่อฟ้าดินว่า ข้าไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้จริงๆ”

เขาชะงักไปเล็กน้อยแล้วพูดต่อว่า “วันนั้นหญิงสาวสกุลจูมาที่นี่พร้อมกับของแทนใจท่านอาจารย์ของนาง และข้อร้องให้ข้าช่วยฟื้นฟูวรยุทธ์ของนาง ข้าช่วยนางก็เป็นเพราะชำระบุญคุณที่เคยติดค้างกับท่านอาจารย์ของนาง”

อาซือหลานมีสีหน้าจริงใจ ถึงขนาดชูมือขึ้นสาบานต่อฟ้าดิน

เย่จิ่งอวี้ไม่มีทางเชื่ออย่างแน่นอน เพราะเขาพบคนที่สำนักเซียวเหยา ฉุยอวี้มีฐานะเป็นเจ้าสำนัก เขาจะไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ได้อย่างไร เพียงแต่ตอนนี้หวนไท่เฟยยังคงหมดสติอยู่ จึงไม่มีประโยชน์อะไรที่จะโต้แย้ง

“เรื่องนี้ข้าจะสืบหาความจริงให้ได้อย่างแน่นอน หากเจ้าสำนักฉุยเป็นผู้กระทำ ข้าเย่จิ่งอวี้จะต้องชำระแค้นนี้เป็นแน่ เสวียนเอ๋อร์ พวกเราไปกันเถอะ”

อินชิงเสวียนพยักหน้า แต่รู้สึกรำคาญใจเล็กน้อย

แม้ว่าเจ้าสำนักฉุยผู้นี้จะสวมผ้าคลุมหน้า อินชิงเสวียนยังคงรับรู้ได้ว่าสายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่ร่างกายของตัวเองเสมอ นางจึงรีบพยุงเซี่ยวอิ๋นหวนเดินไปยังหอแห่งเสียงศักดิ์สิทธิ์ในทันที

ทั้งสองออกมาถึงทางแยก ทันใดนั้นก็พบผู้หนึ่งนอนอยู่บนพื้นไม่ไกลมากนัก เย่จิ่งอวี้เดินเข้าไปใกล้ก็ต้องตกใจ

“นี่มันเจ้าสำนักเซี่ยว!”

อินชิงเสวียนก็เห็นใบหน้าด้านข้างของคนคนนั้นอย่างชัดเจน ซึ่งก็ตกใจมากเช่นกัน

เจ้าสำนักเซี่ยวมีวรยุทธ์แข็งแกร่ง พลังภายในที่ห้าวหาญสามารถล็อกมิติของนางได้ ผู้สูงส่งเช่นนี้กลับถูกคนลอบโจมตีได้ อีกฝ่ายต้องเก่งกาจขนาดไหนกัน?

“เจ้าสำนักเซี่ยวบาดเจ็บสาหัสหรือไม่เพคะ?”

“ไม่แน่ใจ กลับไปที่หอแห่งเสียงศักดิ์สิทธิ์ก่อนเถอะ”