บทที่ 742 ต่างมีความคิดของตัวเอง

เย่จิ่งหลานแสร้งตีหน้าร้อนอกร้อนใจ กลิ้งตัวคลานลงไปในทะเล

โมริตะคาวาสึบาเมะหายใจเข้าลึกๆ สองครั้ง และความรู้สึกเจ็บปวดก็หายไปในที่สุด

เมื่อมองดูผู้ใต้บังคับบัญชาทั้งสอง พวกเขาแน่นิ่งราวกับปลาที่ตายแล้ว สันนิษฐานว่าตายไปแล้ว

โมริตะคาวาสึบาเมะอดไม่ได้ที่จะก่นด่าในใจ

โคตรพ่อโคตรแม่มันเถอะ เมื่อครู่มันคืออะไร

เย่จิ่งหลานมาถึงตรงหน้าเขา ใช้กำลังทั้งหมดเพื่อช่วยพยุงโมริตะคาวาสึบาเมะให้ลุกขึ้น

ทั้งสองคนมีร่างกายที่อายุไม่กี่ขวบ ทันทีที่คลื่นยักษ์ซัดมา ก็หอบร่างพวกเขาทั้งสองกลับลงไปในน้ำ

“สหาย เจ้าเป็นไรหรือไม่”

เย่จิ่งหลานเช็ดน้ำทะเลออกจากหน้า แล้วดึงโมริตะคาวาสึบาเมะอีกครั้ง

เมื่อเห็นเจ้าเด็กเปรตนี่เสี่ยงชีวิตเพื่อช่วยตัวเอง โมริตะคาวาสึบาเมะก็รู้สึกซาบซึ้งใจเล็กน้อย

“ไม่เป็นไร”

โมริตะคาวาสึบาเมะคลานขึ้นจากน้ำ และคว้าเย่จิ่งหลานไว้ หวังซุ่นก็วิ่งมาแต่ไกลเช่นกัน

“คุณชาย พวกท่านเป็นอะไรหรือไม่”

เดิมทีคิดว่าเย่จิ่งหลานต้องการฆ่าโมริตะคาวาสึบาเมะ แต่จู่ๆ เขาก็ปิดสวิตช์ไฟฟ้า หวังซุ่นก็ต้องยื่นมือออกไปดึงทั้งสองคน แล้วยกทั้งสองขึ้นฝั่ง

โมริตะคาวาสึบาเมะนั่งลงบนพื้น ความรู้สึกของการรอดชีวิตจากภัยพิบัตินี้ช่างดีเหลือเกิน

น่าเสียดายที่องครักษ์ทั้งสองของเขา พอเงยหน้าขึ้นมอง ร่างของพวกเขาจมอยู่ใต้น้ำทะเลแล้ว

“ขอโทษด้วย เมื่อครู่ข้ากำลังเก็บปูอยู่ ไม่เห็นพวกเจ้าจมน้ำ ต้องขอโทษจริงๆ เฮ้อ ผู้ติดตามสองคนของเจ้า อาจจะไม่รอดแล้ว”

เย่จิ่งหลานแกล้งทำเป็นรู้สึกผิด แต่ในใจกลับรู้สึกเสียใจภายหลัง

ด้วยแรงดันไฟฟ้าที่แข็งแกร่งเช่นนี้ เจ้าเด็กเปรตนี่ยังสามารถอยู่รอดได้ เกรงว่าวรยุทธ์ของเขาคงไม่ด้อยกว่าเย่จิ่งอวี้ ไม่รู้จริงๆ ว่าความคิดชั่วๆ ของตัวเองนี้ จะถูกหรือผิด

โมริตะคาวาสึบาเมะฝืนยิ้มอย่างยากลำบาก