บทที่ 747 หรือว่าแค่นี้ยังไม่ต้องการตอบแทนบุญคุณอีก

อินชิงเสวียนและเย่จิ่งอวี้ลืมตาขึ้นพร้อมกัน ทั้งคู่ต่างก็ตกตะลึง

โดยเฉพาะอย่างยิ่งอินชิงเสวียน ความพรั่นพรึงในใจไม่สามารถเพิ่มขึ้นได้อีกแล้ว

มิติคือการดำรงอยู่อย่างอิสระ หากไม่ได้รับอนุญาตจากนาง บุคคลภายนอกไม่สามารถเข้ามาได้

แม้ว่านางจะอนุญาต แต่ก็ไม่ใช่ทุกคนจะสามารถเข้ามาได้

นางยังไม่ได้เปิดหน้าจอเพื่อสื่อสารกับโลกภายนอก ดังนั้นจึงไม่สามารถได้ยินเสียงจากภายนอกได้

เย่จิ่งอวี้รวบเสื้อคลุมบนร่าง แล้วรีบรุดไปที่เตียง ขณะที่กำลังจะถาม เสียงกระพรวนก็ดังขึ้นอีกครั้ง

กริ๊ง กริ๊ง

จังหวะของกระพรวนนั้นช้ามาก แต่มีพลังเวทมนตร์ที่อธิบายไม่ได้ กระทบหัวใจของทั้งสองคนพร้อมกัน

อินชิงเสวียนผุดลุกขึ้นทันที ใช้ความเร็วของมิติเพื่อตรวจค้นภายในทั้งหมดอย่างรวดเร็ว

ไม่มีบุคคลภายนอกจริงๆ

“เป็นไปได้อย่างไร”

ไม่ควรเป็นแบบนี้เลย

เย่จิ่งอวี้ก็ขมวดคิ้วเช่นกัน

“ข้าจะออกไปดู”

“อย่า!”

อินชิงเสวียนคว้าตัวเขาไว้ จากนั้นเปิดหน้าจอขนาดใหญ่ที่เชื่อมต่อกับโลกภายนอก และภาพของหอแห่งเสียงศักดิ์สิทธิ์ทั้งหมดก็อยู่ในสายตา

กลางคืนมืด ไม่มีวี่แววใดๆ ในลานบ้าน

ยกเว้นลูกศิษย์ไม่กี่คนที่เฝ้าเวรกลางคืน ก็ไม่มีอะไรผิดปกติ

หากมีเสียงกระพรวนดังเช่นนี้ เหล่าลูกศิษย์ต้องได้ยินก่อน เหตุใดจึงทะลุผ่านพวกเขาไปในมิติโดยตรงได้

ช่างน่าแปลกจริงๆ

เดิมทีอินชิงเสวียนกำลังนอนหลับสนิท ตอนนี้ไม่รู้สึกง่วงนอนแล้ว

เย่จิ่งอวี้ขบคิดอยู่พักหนึ่งแล้วพูดว่า “บางทีมันอาจจะอยู่ใกล้หอแห่งเสียงศักดิ์สิทธิ์ หรือบางทีคนผู้นี้วรยุทธ์ล้ำเลิศมาก จนปิดกั้นการได้ยินของเหล่าลูกศิษย์โดยตรง”

อินชิงเสวียนก็คิดว่าเป็นเช่นนั้น

“ก็อาจเป็นไปได้”

หลังจากมาที่เป่ยไห่ ความรู้ความเข้าใจมากมายก็ถูกเพิ่มใหม่ กำลังภายในที่แข็งแกร่งพอๆ กับเจ้าสำนักเซี่ยวจะส่งผลกระทบต่อมิติอย่างแน่นอน

เย่จิ่งอวี้ใส่เข็มขัดเรียบร้อยแล้ว

“ไม่ว่าใครจะแกล้งหลอกเป็นผี ไปดูเดี๋ยวก็รู้เอง”

เขาไวต่อเสียงกระพรวนอยู่เสมอ

อินชิงเสวียนทำอะไรไม่ถูก

“งั้นข้าจะไปกับท่าน”

เมื่อคิดได้ดังนี้ ทั้งสองก็กลับเข้าไปในห้องแล้ว

เหล่าลูกศิษย์ยังคงลาดตระเวนอยู่ในลานบ้าน เย่จิ่งอวี้ไม่ต้องการรบกวนพวกเขา จึงอุ้มอินชิงเสวียนขึ้นมา และใช้วิชาตัวเบาเหาะออกไปนอกหน้าต่างด้านหลัง

ค่ำคืนนี้เงียบสงบราวกับสายน้ำ บางครั้งมีห่านทะเลบินผ่าน ส่งเสียงร้องมาบ้าง จากนั้นครู่หนึ่ง ก็กลับสู่ความสงบดังเดิม

ทั้งสองมาถึงใจกลางเมือง สามารถมองเห็นศิษย์ลาดตระเวนจากสำนักต่างๆ ในระยะไกล ซึ่งทุกอย่างเป็นไปอย่างปกติ

เรียวตาหงส์ของเย่จิ่งอวี้ค่อยๆ หรี่ลง เสวียนเอ๋อร์ก็ได้ยินเสียงกระพรวนเหมือนกัน ต้องไม่ใช่ภาพลวงตาแน่นอน

ในเวลานี้ อินชิงเสวียนก็มองไปข้างหลังเขา

เย่จิ่งอวี้ก็หันไปมองตามการจ้องมองของนาง บนแท่นสูงที่อยู่ไม่ไกล ดูเหมือนมีคนยืนอยู่ แต่ก็เหมือนนกตัวใหญ่

ภายใต้สายลมยามค่ำคืน เสื้อคลุมตัวใหญ่เป็นเหมือนกับปีกขนาดใหญ่สองคู่ที่กระพือปีกโผบิน

ดูเหมือนว่าร่างนั้นจะกลืนเข้ากับท้องฟ้าที่มืดมิด เพียงพริบตาเดียวก็หายไป

ทันใดนั้น เย่จิ่งอวี้ก็มองเห็นได้ชัดเจนว่าเป็นคนจริงๆ เขาสวมชุดคลุมตัวใหญ่มาก สิ่งที่ดูเหมือนปีกก็ถูกลมพัดปลิวไป

และแผ่นหลังที่สูงและผอมก็แทบเหมือนกับสิ่งที่เขาเห็นบนภูเขาในวันนั้นทุกประการ

“เหมือนจะเป็นเขา”

“ใคร”

อินชิงเสวียนถามอย่างไม่เข้าใจ

เย่จิ่งอวี้กระซิบ “คนที่พาข้าเข้าไปในหุบเขา”

ทันทีที่เขาพูดจบ เสียงกระพรวนชัดเจนดังมาจากภูเขา