บทที่ 749 คนเดินสวนทาง

เฮ่ออวิ๋นทงส่ายหัวอย่างจนปัญญา พูดกับเหล่าลูกศิษย์ว่า “พาเจ้าสำนักเซี่ยวไปที่คุกใต้ดิน ส่วนที่เหลือพาศิษย์กลับสำนัก เฝ้าระวังอย่างเข้มงวด”

เมื่อเห็นเจ้าสำนักเซี่ยวออกไป ซื่อเมี่ยวอินก็กำนิ้วแน่น อย่างไรนี่เป็นคำสั่งของเจ้าสำนัก พวกนางทำอะไรไม่ได้

พอกลับถึงหอแห่งเสียงศักดิ์สิทธิ์ เป็นเวลารุ่งเช้าแล้ว

ทุกคนไม่มีใครง่วงนอน บรรยากาศก็ค่อนข้างอึมครึม

เย่จิ่งหลานรู้เรื่องราวทั้งหมดจากอินชิงเสวียนแล้ว จึงทำได้แค่แสดงความเห็นอกเห็นใจ แม้แต่ยอดฝีมืออย่างเย่จิ่งอวี้ก็ไม่สามารถยับยั้งได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงตัวเขาเองเลย

ไปตีสนิทหาเจ้าโง่น้อยดีกว่า บรรยากาศในสำนักช่างหดหู่เหลือเกิน

หลังจากแจ้งอินชิงเสวียนแล้ว เย่จิ่งหลานก็พาหวังซุ่นออกจากเรือน มุ่งหน้าไปยังโรงเตี๊ยมที่โมริตะคาวาสึบาเมะพักอยู่

โมริตะคาวาสึบาเมะกำลังนั่งอยู่ในเหลาสุราเพื่อฟังเรื่องซุบซิบ ชายฝั่งทะเลเป่ยไห่เต็มไปด้วยผู้คนจากยุทธภพ ข่าวแพร่กระจายเร็วกว่าคนทั่วไป ทั้งเหลาสุราต่างก็พูดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้

เมื่อทราบว่าเจ้าสำนักเซี่ยวถูกจำคุกเหล็กชั้นดีซึ่งสร้างขึ้นจากการร่วมมือกันของสำนักต่างๆ ริมฝีปากของโมริตะคาวาสึบาเมะก็ปรากฏรอยยิ้มขึ้นมา

สวรรค์ช่วยเหลือเขาจริงๆ เขายังไม่ลงมือ คนของพวกเขาก็เริ่มต่อสู้กันเอง

แต่ข้าไม่รู้ว่าใครเป็นคนทำเรื่องนี้ บางทีอาจดึงมาเป็นพวกเพื่อไว้ใช้ประโยชน์

ในมุมที่ไม่ไกลจากเขา มีชายและหญิงวัยกลางคนธรรมดาคู่หนึ่งกำลังนั่งดื่มชาอย่างเงียบๆ

สองคนนี้คือฟางรั่วและกวนเซี่ยวที่ปลอมตัวมา

ฟางรั่วเชื่อมาโดยตลอดว่าอาซือหลานยังไม่ตาย ตอนนี้เจียงวูสงบแล้ว หมายความว่าเขาไม่ได้กลับไปสร้างปัญหา ดังนั้นสถานที่ที่เขาน่าจะมามากที่สุดคือเป่ยไห่

การตกปลาในน่านน้ำที่มีปัญหา คือความสามารถพิเศษของอาซือหลาน ถ้าเขาไม่อยู่ที่นี่ นางก็จะไปตามหาเขาจากที่อื่น

ตราบใดที่นางยังมีลมหายใจ ถึงต้องเดินทางข้ามภูเขาแม่น้ำของจงหยวน นางก็จะทำจนกว่าจะพบตัวเขา

จากนั้นเขาก็ฆ่าเขาด้วยมือของตัวเอง เพื่อล้างแค้นให้กับตัวเองและพ่อแม่ที่เสียชีวิตไปนาน

เมื่อคิดถึงความโหดร้ายของอาซือหลาน ความเกลียดชังอันรุนแรงก็พวยพุ่งออกจากดวงตาของฟางรั่ว

กวนเซี่ยวคีบอาหารให้นาง แล้วกระซิบ “กินหน่อย ต้องอิ่มเท่านั้น จึงจะมีแรง”

ฟางรั่วไม่พูดอะไร ดื่มชาในถ้วย ก้มหน้ากินราวกับจะระบายความโกรธ

กวนเซี่ยวถอนหายใจเบาๆ