บทที่ 796 หนอนหนังสือ

ยิ่งเก่อหงยวนคิดมากเท่าใดก็ยิ่งไม่พอใจ พูดกับศิษย์ในสำนัก “พวกเจ้าน่ะ ใครจะไปดื่มกับข้าบ้าง”

ในสำนักเทียนหยวนนั้น เก่อหงยวนเป็นคนที่ได้รับการพะเน้าพะนอเอาใจในกลุ่มมาโดยตลอด แค่เรียกหนึ่งคำก็มีเสียงตอบรับมานับร้อย

เพียงครู่เดียวก็มีคนมามากกว่ายี่สิบคน เก่อหงยวนรีบทำมือบอกให้หยุด นางไม่มีเงินมากพอที่จะจ่ายค่าสุรามากขนาดนั้น

“เจ้า เจ้า แค่เจ้าสองคน ส่วนคนที่เหลือมีงานอะไรก็ไปทำ”

หลังจากที่เก่อหงยวนชี้เรียกเสร็จ มือเล็กๆ ก็เอามือไพล่หลัง เดินหน้าเชิดไปที่เหลาสุราที่ชื่อว่าทะเลครามฟ้าใส

ในเวลานี้ มีคนจำนวนมากมารวมตัวกันที่เหลาสุรา ทุกคนต่างพูดถึงฝนประหลาดนี้ ใครก็ตามที่ได้เปียกฝน จะได้รับผลในทางที่ดีไม่มากก็น้อย

เมื่อเก่อหงยวนขึ้นไปชั้นบน ใบหน้าของนางก็บิดเบี้ยวทันที

ทุกโต๊ะเต็มไปหมด เท่าที่ตาเห็นดูไม่มีที่ว่างเลย

ศิษย์ที่อยู่ข้างๆ ชี้ไปที่มุมด้านขวาทันที

“คุณหนูใหญ่ ตรงนั้นมีโต๊ะ อยู่กันแค่สองคน พวกเราไปขอแบ่งโต๊ะได้”

ครั้นมองตามนิ้วของลูกศิษย์ เก่อหงยวนก็เห็นคุณชายน้อยสวมเสื้อคลุมตัวยามสีฟ้าเข้มทันที ผู้ที่นั่งถัดจากเขาก็เป็นเด็กรับใช้ที่ดูเฉลียวฉลาด

ทั้งสองกินข้าวไปพลาง มองออกไปนอกหน้าต่างไปพลาง ดูเหมือนจะคุยกันเรื่องฝนที่ตกเมื่อครู่

เมื่อเห็นว่าไม่มีตราสำนักบนเสื้อผ้าของเขา เดาว่าคงเป็นผู้มาเยือนที่เดินทางมายังเป่ยไห่ ในยุทธจักรมีชาวยุทธ์ผู้ชอบธรรมมากมาย ผู้ที่เดินทางตามลำพังมาต่อสู้กับพวกตงหลิวก็มีไม่น้อย

เพียงแต่ว่าการแต่งกายของชายคนนี้แตกต่างออกไป เขาไม่หยาบกระด้างเหมือนชาวยุทธ์ทั่วไป ทุกการเคลื่อนไหวกลับให้กลิ่นอายเหมือนผู้คงแก่เรียน

เก่อหงยวนมองอย่างพิจารณา คิดในใจว่า ไม่ว่าเขาจะเป็นใครก็ตาม ในเมื่อสามารถมาที่เป่ยไห่ได้ ก็ควรได้รับการยกย่องว่าหนึ่งในชาวยุทธ์ผู้กล้า

นางรีบเดินไปที่โต๊ะ แล้วนั่งลงบนที่นั่งว่าง

“พี่ชายน้อยคนนี้ พวกเราขอแบ่งโต๊ะด้วย”

คุณชายคนนั้นก็มองนางเช่นกัน แล้วพูดอย่างสุภาพ “แม่นางยินดีที่จะนั่งตรงนี้ ช่างเป็นวาสนาของข้าน้อยจริงๆ เชิญได้เลย”

เก่อหงยวนรู้สึกภูมิใจเล็กน้อย เมื่อมองดูรูปลักษณ์อันหล่อเหลาของคุณชายคนนี้ ดวงตาก็เป็นประกายวิบวับราวกับดวงดาว จมูกโด่ง ริมฝีปากแดงฟันขาว ไม่ด้อยไปกว่าเย่จิ่งอวี้เลย ริมฝีปากของเก่อหงยวนค่อยๆ กระตุกขึ้น

ต้องตีสนิทเขา พาเขาไปที่หอแห่งเสียงศักดิ์สิทธิ์ ให้ยัยอินชิงเสวียนนั่นได้เห็นว่า รสนิยมของตัวเองก็ไม่ได้แย่กว่านาง

เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ ก็ยกมือขึ้นคำนับแล้วถามว่า “ไม่ทราบว่าคุณชายมาจากสำนักใด เรียกขานว่าอย่างไร”

คุณชายคนนั้นอึกอักแล้วพูดว่า “ข้าน้อยแซ่เฮ่อ นามว่าฉางเฟิง ไม่ได้สังกัดในสำนักใด เป็นเพียงคนเรียนหนังสือ ได้ยินว่ามีจอมยุทธ์จำนวนมากในเป่ยไห่กำลังต่อสู้กับตงหลิว จึงมาเปิดหูเปิดตาโดยเฉพาะ

เมื่อได้ยินว่าเขาไม่มีสำนัก เก่อหงยวนก็อดไม่ได้ที่จะมองไปรอบๆ อีกครั้ง ทันใดนั้นก็ยื่นมือออกมาและคว้าเส้นเลือดที่ข้อมือของเขา

รู้สึกแค่ว่าร่างกายของเขาว่างเปล่า ดูเหมือนจะไม่เป็นวรยุทธ์จริงๆ

ดูเหมือนเฮ่อฉางเฟิงจะตกใจ พยายามชักมือกลับ เก่อหงยวนจึงปล่อยมือ

พูดด้วยสีหน้าจริงจัง “ไม่ว่าเจ้าจะมาจากไหน ต้องไปลงทะเบียนกับสำนักเทียนหยวนของเรา เพื่อตาปลามาปลอมปนกับไข่มุก ไม่ให้สายลับเข้ามาปะปน”

เฮ่อฉางเฟิงรีบพูดว่า “ขอถามแม่นาง สำนักเทียนหยวนอยู่ที่ไหน”

เก่อหงยวนชี้ไปข้างนอก

“ไปทางทิศใต้ตามถนนสายนี้ เมื่อเห็นทางแยกให้เลี้ยวขวา ที่นี่เป็นที่พำนักชั่วคราวของสำนักเรา”

เฮ่อฉางเฟิงชะโงกออกไปดูนอกหน้าต่าง แล้วมองด้วยสีหน้าตั้งใจ

เด็กรับใช้ก็ชะโงกหน้าออกมาด้วย และเมื่อหันกลับมา ทั้งสองก็หัวโขกกันเสียงดังลั่น

เก่อหงยวนเอามือก่ายหน้าผาก สองนายบ่าวคนนี้โง่มากจริงๆ พอๆ กับต่งจื่ออวี๋เลย

จากนั้นก็ปฏิเสธความคิดของเขา ต่งจื่ออวี๋เป็นคนโง่เขลา แต่คนตรงหน้าเหมือนจะดีกว่าเขาอยู่หน่อย เพราะอย่างน้อยเขาก็มีความรู้

ในเป่ยไห่มีจอมยุทธ์อยู่ไม่น้อย แต่ผู้คงแก่เรียนที่บริสุทธิ์เช่นนี้กลับหาได้ยาก เก่อหงยวนอดไม่ได้ที่จะเป็นห่วงเรื่องความปลอดภัยของเขา