บทที่ 802 ความร้อนรนของเย่จิ่งอวี้

ความคิดหยุดอยู่แค่นี้ ฉุยอวี้กระตุกริมฝีปากยิ้ม “ในเมื่อเจ้าไม่เชื่อข้า วันนั้นทำไมเจ้าถึงทิ้งตำหนักเทพแล้วจากมากับข้า”

เฟิงเอ้อร์เหนียงพูดอย่างเย็นชา “นั่นเป็นเพราะข้าต้องการจับตาดูเจ้า ยิ่งอยากเห็นว่าคนเนรคุณเช่นเจ้า จะสามารถแสวงหาชื่อเสียงและโชคลาภได้ไกลแค่ไหน”

ฉุยอวี้หยิบถ้วยชาขึ้นมาจิบ แล้วถามอย่างสงบ “แล้วเจ้าเห็นอะไร”

เฟิงเอ้อร์เหนียงตอบว่า “ในช่วงหลายปีที่ผ่านมาเจ้าทำอะไรไว้ ยังต้องให้ข้าอธิบายทุกเรื่องหรือไม่ในเวลาเพียงไม่กี่ปี เจ้าได้กลายเป็นหนึ่งในสำนักที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในใต้หล้า วิธีการของเจ้า ร้ายกาจมากกว่าเด็กสาวใต้อาณัติข้าด้วยซ้ำ”

สิ่งที่เฟิงเอ้อร์เหนียงพูดนั้นไม่น่าฟัง ไม่ว่าชื่อเสียงของสำนักเซียวเหยาจะเป็นอย่างไร ฉุยอวี้ก็เป็นเจ้าสำนัก แต่เฟิงเอ้อร์เหนียงเปรียบเทียบนางกับหญิงสาวในหอนางโลม หากคำพูดเหล่านี้ออกมาจากปากคนอื่น คนผู้นั้นคงไม่เหลือหัวแล้ว

ฉุยอวี้ยังคงดูสงบ ไม่รู้สึกไม่พอใจ

นางยืนขึ้น เดินไปที่หน้าต่าง แล้วพูดด้วยน้ำเสียงไม่แยแส “ผู้ชนะเป็นเจ้า ไม่จำเป็นต้องสนใจขั้นตอน ยิ่งไม่จำเป็นต้องยึดติดกับรายละเอียด ตราบใดที่ผลลัพธ์ถูกต้อง เส้นทางนี้เลือกไม่ผิดแน่”

เฟิงเอ้อร์เหนียงแค่นเสียงหึและพูดว่า “นี่คือผลลัพธ์ที่เจ้าต้องการใช่ไหม เจ้ารู้หรือไม่ว่าคนภายนอกพูดถึงเจ้าว่าอย่างไร”

ฉุยอวี้หันกลับมาด้วยรอยยิ้ม พูดอย่างไม่อินังขังขอบ “พันคนหนุน หมื่นคนขี่? แล้วอย่างไรล่ะ สำนักเราและพวกเขาต่างก็ได้รับสิ่งที่ต้องการ เจ้ายินดีข้ายินยอมก็เท่านั้น”

ชั่วชีวิตนี้มีเพียงครั้งเดียวที่ฉุยอวี้ล้มเหลว คือกับอาซือหลานเด็กเปรตคนนั้น ในเวลานั้นฉุยอวี้ติดอยู่ที่คอขวด ต้องการใครสักคนอย่างเร่งด่วนที่จะทะลวงให้นาง อาซือหลานก็มาถึงที่พอดี ไม่นึกว่าเกือบจะเสียชีวิตให้กับเขา

โชคดีที่อาซือหลานโลภมาโดยตลอด จึงทำให้ฉุยอวี้มีโอกาสที่จะกลับมาอีกครั้ง

แม้ว่าจะสิ้นเปลืองกำลังภายในไปมาก แต่ก็เป็นความโชคดีในคราวเคราะห์ นางทะลวงผ่านคอขวดไปได้ หลังจากการฝึกฝนไม่กี่วันนี้ ทักษะของนางก็พัฒนาขึ้นไปสู่ระดับที่สูงขึ้น...

ในขณะที่คิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ ก็ได้ยินเฟิงเอ้อร์เหนียงพูดว่า “ไม่ว่าเจ้าจะทำอะไรก็เรื่องของเจ้า เรื่องของอินชิงเสวียน ข้าหวังว่าเจ้าจะไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยว หากเจ้ายังเห็นแก่ความดีของพี่หญิงใหญ่ ก็เก็บข่าวนี้ไว้ซะ”

ฉุยอวี้ถอนหายใจพูดว่า “ในใจของเจ้า ข้าเป็นคนไร้น้ำใจไร้คุณธรรมขนาดนั้นเลยหรือ”

“ข้าไม่อยากรู้ว่าเจ้าคิดอย่างไร ข้าจะรอจนกว่าอินชิงเสวียนจะกลับเมืองหลวง ถึงจะออกจากเป่ยไห่”

หลังจากที่เฟิงเอ้อร์เหนียงพูดจบ นางก็ออกไปโดยไม่หันกลับมามอง

เมื่อกลับไปที่เรือนที่นางอาศัยอยู่ เฟิงเอ้อร์เหนียงก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเศร้าใจ นางสูดจมูกอย่างแรงเพื่อระงับความขมขื่นในลำคอ

นางไม่รู้ว่านางรู้สึกเสียใจกับพี่หญิงใหญ่ หรือฉุยอวี้กันแน่

ความรักอันลึกซึ้งระหว่างพี่สาวน้องสาวได้พังทลายลงแล้ว หากรู้แต่แรกว่าฉุยอวี้จะกลายเป็นเช่นนี้ ไม่ว่าอย่างไรก็จะไม่มีวันออกจากตำหนักเทพมากับนาง

เฟิงเอ้อร์เหนียงรู้สึกเสียใจกับฉุยอวี้อย่างสุดซึ้ง แต่ก็ทำอะไรไม่ได้

ในบรรดาสี่พี่น้องนางอยู่ลำดับสี่ เป็นคนที่วรยุทธ์อ่อนแอที่สุด เอ้อร์เหนียงเป็นเพียงชื่อที่ตั้งขึ้นมามั่วๆ พี่สาวร่วมสาบานคนที่สองของนาง ถูกพ่อที่แท้จริงของอินชิงเสวียนสังหารเมื่อหลายปีก่อน

เมื่อนึกถึงความคับข้องใจเหล่านี้ เฟิงเอ้อร์เหนียงก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเสียใจ นางแค่หวังว่าความคับข้องใจเก่าๆ เหล่านี้จะยุติลง อย่าได้ส่งผลกระทบต่อคนรุ่นใหม่เลย

นางถอนหายใจยาว เดินไปที่เตียง นั่งขัดสมาธิ สงบสติอารมณ์ และค่อยๆ ระงับความวิตกกังวลในใจ

ในเวลาเดียวกัน โมริตะคาวาสึบาเมะและคนอื่นๆ ก็เข้าสู่เป่ยไห่เช่นกัน

เขาใช้กำลังภายในเปลี่ยนตัวเองให้เป็นผู้ใหญ่ชั่วคราว ตอนนี้เขาดูมีอายุในวัยยี่สิบกลางๆ หน้าตานับว่าใช้ได้ ผู้ติดตามทั้งสี่คนล้วนตัวสูงและแข็งแกร่ง ไม่มีลักษณะของคนตงหลิวเลย

ทั้งหมดหาโรงเตี๊ยมเพื่อเข้าพัก ตั้งใจจะไปเยี่ยมคารวะเจ้าสำนักเซี่ยวในเช้าวันพรุ่งนี้

หลังจากดูเทียบเชิญในมือแล้ว โมริตะคาวาสึบาเมะก็ยกมุมปากขึ้น คนจงหยวนผู้นั้นนับว่ายังมีประโยชน์ ไม่เพียงแต่หน้ากากของเขาจะทำให้เหมือนจริงเท่านั้น แต่ทักษะการเลียนแบบลายมือยังยอดเยี่ยมอีกด้วย

เทียบเชิญนี้เขียนขึ้นเมื่อเขายังมีชีวิตอยู่ ลายมือเกือบจะเหมือนกับของนักพรตเทียนจีเพื่อนเก่าของเซี่ยวติ่งเทียนทุกอย่าง เดิมทีของสิ่งนี้เก็บไว้ใช้ประโยชน์ด้านอื่น วันนี้ที่นำออกมาเพราะไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว

เมื่อนึกถึงเป้าหมายอันยาวนานของตัวเอง ดวงตาของโมริตะคาวาสึบาเมะก็แสดงความเย็นชาทันที

เอาเถอะ ทุกสิ่งล้วนมีลำดับความสำคัญ ตราบใดที่เขายังมีชีวิตอยู่ ก็ไม่ต้องเร่งรีบ

ตอนนี้สิ่งแรกที่ต้องทำคือแอบเข้าไปในหอแห่งเสียงศักดิ์สิทธิ์ ทำลายพิณการเวก หากสามารถจัดการกับตาแก่พวกนั้นได้ด้วย ก็ถือว่าเป็นกำไรแล้ว

ทั้งหมดเข้าไปในโรงเตี๊ยม กินข้าวและพักผ่อน หลังจากว่ายน้ำมาหลายวัน พวกเขาก็หมดแรง ต้องฟื้นกำลังให้เร็วที่สุดก่อน ถึงจะมีกำลังวังชาได้

ทั้งห้าคนปิดประตูปิดไฟ แล้วเข้านอนโดยเร็ว

หอแห่งเสียงศักดิ์สิทธิ์กลับจุดไฟสว่างไสว