บทที่ 807 ศัตรูของศัตรูคือมิตร

เย่จิ่งอวี้ไล่ตามไปสองก้าว แล้วก็หยุด

คนที่มามีวิชาตัวเบาไม่ธรรมดา ย่อมต้องมีวรยุทธ์ล้ำเลิศอยู่แล้ว เป็นเรื่องยากที่จะจัดการกับตู้เยี่ยนแค่คนเดียวอยู่แล้ว ถ้ามีอีกคนมาเพิ่ม โอกาสที่จะชนะก็ยังมีน้อยมาก

แม้ว่าจะเป็นเรื่องน่าเสียดายที่ตู้เยี่ยนหนีไปได้ แต่โชคดีที่เขาค้นพบตัวตนของเขาได้ ดังนั้นจึงไม่ไร้ประโยชน์

เมื่อคิดถึงสิ่งนี้ เย่จิ่งอวี้ก็ไม่รอช้าอีกต่อไป ใช้วิชาตัวเบากลับไปที่หอแห่งเสียงศักดิ์สิทธิ์

การนั่งเงียบๆ ข้างน้ำพุวิญญาณในช่วงที่ผ่านมา ได้พัฒนาอุปนิสัยของเขาอย่างมาก ทำให้ความตั้งใจแน่วแน่ แน่นอนว่าความช่วยเหลือที่ใหญ่ที่สุดคือหยกเย็นชิ้นนี้ของเสวียนเอ๋อร์ ซึ่งทำให้เขาสามารถรักษาความประจักษ์ชัดแจ้งไว้ได้ตลอด

เมื่อมาถึงป่าไผ่ เขามีความสุขมากจริงๆ แต่เมื่อได้ยินเสียงขลุ่ย เขาก็ตระหนักว่ามีบางอย่างผิดปกติ

ตู้เยี่ยนสอนวรยุทธ์ให้เขามาหลายปี แต่ไม่เคยเล่นดนตรีให้เขาฟังเลย การหลีกเลี่ยงไม่ยอมพบหน้าของเขา ยิ่งทำให้เย่จิ่งอวี้เคลือบแคลงสงสัย

ซึ่งก็เป็นอย่างที่คาด เสียงขลุ่ยเปลี่ยนไปในไม่ช้า เย่จิ่งอวี้ก็แสร้งทำเป็นว่าสูญเสียการควบคุม ก็เพื่ออยากเห็นว่าคนที่อยู่ในป่าคือตู้เยี่ยนจริงๆ หรือไม่

ยามนี้พอได้รู้ความจริงแล้ว หัวใจกลับยิ่งหนักอึ้งขึ้น

เขาไม่เข้าใจว่าทำไมตู้เยี่ยนผู้ซึ่งเคยสง่าผ่าเผยเหมือนตนหยกที่หันหน้าเข้าหาลมในวันวานถึงกลายเป็นแบบนี้ และเหตุใดเขาถึงต้องจัดการกับเขาอย่างโหดเหี้ยมขนาดนี้

นอกจากนี้ ผู้ที่ช่วยชีวิตเขาไว้คือใครกันแน่

เย่จิ่งอวี้กลับไปที่หอแห่งเสียงศักดิ์สิทธิ์ด้วยคำถามที่ค้างคาใจหลายข้อ

อินชิงเสวียนหลับไปแล้ว ใบหน้าที่สงบสุขของนางก็ช่วยขจัดหมอกควันในหัวใจของเย่จิ่งอวี้ได้ไม่น้อย

เขาถอดเสื้อคลุมออก ขึ้นไปบนเตียงอย่างแผ่วเบา และอุ้มร่างที่มีกลิ่นหอมจางๆ ไว้ในอ้อมแขน

อินชิงเสวียนหรี่ตาเหมือนแมว พอได้กลิ่นของเย่จิ่งอวี้ ก็แนบตัวเข้าไปในอ้อมแขนของเขา

“กี่โมงแล้ว”

นางถามอย่างงัวเงีย

“อีกนานกว่าฟ้าจะสว่าง เสวียนเอ๋อร์นอนต่ออีกสักหน่อยเถอะ”

เย่จิ่งอวี้จูบหน้าผากของนาง โอบร่างอันอ่อนนุ่มไว้ในอ้อมแขนของตัวเอง

อินชิงเสวียนพึมพำ แล้วหลับตาพริ้ม

เมื่อฟังลมหายใจที่ได้ระดับสม่ำเสมอของนาง เย่จิ่งอวี้ก็รู้สึกสงบในใจ วางคางไว้บนหัวของนาง และหลับตาลง

ในตอนนี้เอง บริเวณไหล่เขาของภูเขาเป่ยไห่