บทที่ 82 เจ้าหมาน้อยเด็กสมบูรณ์

อินชิงเสวียนกล่าว “ไม่เพียงแค่ขวดเท่านั้นนะพ่ะย่ะค่ะที่งดงาม ของสิ่งนี้ใช้สำหรับทาเล็บ เล็บของพระสนมทั้งโค้งมน อีกทั้งยังเงามันวาว หากพระสนมได้ใช้สิ่งนี้ จากที่งดงามอยู่แล้วยิ่งงดงามขึ้นไปอีกแน่นอนพ่ะย่ะค่ะ”

“งั้นรึ ของสิ่งนี้...ใช้ทาเล็บได้อย่างนั้นหรือ”

เมื่อก่อนซูฉ่ายเวยก็เคยทำเล็บมาก่อน นำกลีบบุปผามาหุ้มเล็บไว้ สีของบุปผานั้นจะค่อยๆ ย้อมจนเล็บแดง เมื่อย้อมเสร็จก็จะงดงาม ทว่า วิธีนี้ยุ่งยากมาก โดยเฉพาะตอนที่เอากลีบบุปผามาหุ้มเล็บ ไม่กล้าแม้กระทั่งจะขยับ ตอนนี้เมื่อได้เห็นสีสันในขวด ก็อดประหลาดใจขึ้นมาไม่ได้

อินชิงเสวียนกล่าว “ถูกต้องแล้วพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมขออนุญาตลองทาให้พระสนมได้หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”

ซุฉ่ายเวยรีบกล่าว “เด็กๆ รีบยกที่นั่งมาให้เสี่ยวเสวียนจื่อกงกงเร็วเข้า”

ไม่นานนักสาวใช้ก็ยกม้านั่งนุ่มสองตัว อินชิงเสวียนนั่งลงบนม้านั่งนุ่มนั้น จับมือซูฉ่ายเวยแล้วเริ่มทาเล็บให้นาง

ทาสีแดงลงบนผิวเล็บไปหนึ่งชั้น จากนั้นทาสีมุกวาวทับลงด้านบนอีกชั้น ตอนนี้เล็บนางดูแพรวพราวระยิบระยับทันที

ซูฉ่ายเวยโปรดปรานเป็นอย่างยิ่ง ยิ้มปากไม่หุบเลยทีเดียว

นางยกนิ้วมือตัวเองขึ้นมาดู มือไม้สั่นด้วยความตื่นเต้น ช่างงดงามยิ่งนัก ระยิบระยับยิ่งกว่าดวงดาราเสียอีก

อินชิงเสวียนบิดฝาขวดน้ำยาทาเล็บ ยัดเก็บไว้ในเสื้อ

“พระสนมถูกใจหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”

ซูฉ่ายเวยร้อนอกร้อนใจขึ้นทันที

“เจ้ารีบทาให้ข้าเร็วเข้า สองขวดนี้เจ้าขายเท่าไหร่ ข้าเอาหมดนี้เลย”

อินชิงเสวียนกล่าวอย่างทอดถอนใจว่า “ของสิ่งนี้หายากยิ่งนักพ่ะย่ะค่ะ กว่าจะนำของสิ่งนี้กลับมายังต้าโจวได้ ลูกพี่ลูกน้องของกระหม่อมเสี่ยงอันตรายเกือบถูกโจรสลัดฆ่าตายพ่ะย่ะค่ะ”

“หนึ่งพันตำลึง” ซูฉ่ายเวยอดใจรอไม่ไหวเสนอราคาตัดบทนางทันที

อินชิงเสวียนได้ยินเช่นนี้ก็ดีใจฉีกยิ้มออกมาดั่งบุปผาผลิดอก “ตกลงพ่ะย่ะค่ะ”

ซูฉ่ายเวยโบกมือขึ้นอย่างพึงพอใจ

“เซียงหลาน ไปนำเงินมา เล็บที่เหลือเจ้าช่วยทาให้ข้าด้วย”

“ย่อมได้พ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมเต็มใจทาให้พ่ะย่ะค่ะ”

อินชิงเสวียนทาเล็บให้ซูฉ่ายเวยทั้งสิบนิ้ว มองดูเล็บสีสวยสดงดงามนั้นของซูฉ่ายเวยแล้ว ฉู่หลิงอวี้ก็อดที่จะเอ่ยถามไม่ได้ว่า “เสี่ยวเสวียนจื่อกงกง ของสิ่งนี้เจ้ายังมีอีกหรือไม่ ข้าอยากซื้อด้วย”

อินชิงเสวียนอารมณ์ดีเป็นพิเศษ นางยิ้มตาหยีพลางกล่าว “มีแน่นอนพ่ะย่ะค่ะ”

ขณะที่กล่าวนั้น นางควักออกมาอีกสองขวด ขวดหนึ่งเป็นสีสว่างประกายมุก อีกขวดเป็นสีแดงเลือดนกเสมือนผลอิงฮวา[footnoteRef:1] [1: ผลอิงฮวา ลูกเชอร์รี่

]

แม้ฉู่หลิงอวี้จะไม่ชอบสีผลอิงฮวา แต่นางมีสถานะต่ำต้อย มิบังอาจใช้สีแดงสด จึงตัดใจซื้อมันมา

สองสีนี้ทาทับด้วยกันแล้วก็สวยงามมากเช่นกัน เมื่อทาคู่กับสีมุกแล้ว นึกไม่ถึงเลยว่าจะสะดุดตากว่าของซูฉ่ายเวยเสียอีก

จากนั้นอินชิงเสวียนก็เอาสีประกายมุกออกมาอีกหลายขวด อย่างไรเสียของสิ่งนี้ก็หายาก อีกทั้งยังแพงมากอีกด้วย จะขายให้พวกเขาเหมือนกันไม่ได้

สาวงามหลายๆ คนก็ชื่นชอบมากเช่นกัน ดังนั้นพวกนางจึงควักเงินซื้อไป

อินชิงเสวียนคิดคำนวณคร่าวๆ นึกไม่ถึงเลยว่าได้มาเกือบจะถ้าห้าพันกว่าตำลึงแล้ว ครานี้ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องรีบกลับไปเก็บเงินไว้ที่วังเย็น

แต่ก่อนไป นางควักตลับคุชชั่นที่มีกระจกนั้นออกมาอีก

“ของสิ่งนี้ล้ำค่าที่สุดพ่ะย่ะค่ะ มีเพียงตลับเดียวเท่านั้น เพียงแค่ทาลงบนใบหน้า จะทำให้ผิวหน้าเรียบเนียนและชุ่มชื้นวาววับ...”

อินชิงเสวียนยังไม่ทันพูดจบ ฉู่หลิงอวี้ก็แย่งไปแล้ว

“หนึ่งพันตำลึง ข้าซื้อแล้ว”

จิ๊ เสนอราคาเองด้วย

“ขอบพระทัยพ่ะย่ะค่ะ”

อินชิงเสวียนรับเงินมา จากนั้นจึงกล่าวกับทุกคนว่า “กระหม่อมมีธุระต้องทำ ไม่รบกวนพระสนมทุกท่านแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

ฉู่หลิงอวี้ยิ้มพลางกล่าว “เสี่ยวเสวียนจื่อกงกงว่างเมื่อใดก็ไปนั่งเล่นที่หอปี้อวี้ของพวกเราได้นะ”

ซูฉ่ายเวยหันขวับจ้องหน้านาง นางสารเลวผู้นี้ นึกไม่ถึงเลยว่าจะเข้าทางเสี่ยวเสวียนจื่อหวังขึ้นเตียงมังกร

เหอะ ไม่มีทาง!

นางกระแอมในลำคอ ก่อนจะกล่าวว่า “ในเมื่อเสี่ยวเสวียนจื่อกงกงมีธุระต้องทำก็รีบไปเถอะ”

“ขอบพระทัยพระสนมที่เป็นห่วง กระหม่อมทูลลาพ่ะย่ะค่ะ”