ตอนที่ 831
บทที่ 831 การค้นพบของเก่อหงยวน
October 21, 2026
หลังจากนั้นครู่หนึ่ง เถียนเซินหลินเดินเข้ามาจากด้านนอก
จึงพูดด้วยความเคารพว่า “ขอคารวะเจ้าสำนักเซี่ยว”
สายตาของเจ้าสำนักเซี่ยวมองไปรอบท้ายทอยของเขา
“ข้าได้ส่งคนไปโรงเตี๊ยมและหอสุราเพื่อสืบหาวีรบุรุษที่มาต่อสู้กับตงหลิว เจ้าตามไปดูด้วยสิ หากพบเจอคนผู้นั้น ไม่ต้องเอ่ยออกไป กลับมารายงานก็พอ”
เถียนเซินหลินสีหน้าระรื่นทันที เหตุผลที่เขาอยู่ที่นี่ ก็เพื่อใช้ประโยชน์จากหอแห่งเสียงศักดิ์สิทธิ์จัดการคนคนนั้น ผู้นี้มีวิทยายุทธ์สูงส่ง หากวันหน้าโจมตีเป่ยไห่ก็จะเป็นปัญหาใหญ่แน่นอน
“ขอรับ เซินหลินรับคำสั่ง”
โมริตะคาวาสึบาเมะตอบรับ ประสานมือคำนับและเดินออกไป
เมื่อพวกเขาไปแล้ว เย่จิ่งอวี้ก็ถามเสียงเบาว่า “ท่านตา คนผู้นี้เชื่อถือได้จริงหรือขอรับ?”
เจ้าสำนักเซี่ยวหยิบจดหมายฉบับนั้นออกมาอีกครั้ง เมื่ออ่านอย่างละเอียดอยู่ครูหนึ่งจึงพูดว่า “นี่คือลายมือของนักพรตเทียนจีจริงๆ ตัวอักษรของเขาผสานกับสัญลักษ์เต๋า ยากที่จะเลียนแบบ แต่ว่า...”
เจ้าสำนักเซี่ยวชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็พูดขึ้นว่า “เป่ยไห่เป็นพื้นที่แห่งความขัดแย้ง ไม่มีสิ่งใดสามารถตัดสินได้โดยสามัญสำนึก ข้าก็ไม่ได้เชื่อเขาทั้งหมด ข้าให้ลูกศิษย์คอยตามเฝ้าสังเกตการณ์ หากมีการเคลื่อนไหวผิดปกติ และเป็นลูกศิษย์ของนักพรตเทียนจีจริงๆ ข้าไม่มีทางปราณีแน่นอน”
“ก่อนที่สิ่งเรื่องราวต่างๆ จะกระจ่าง คิดมากไปก็ไร้ประโยชน์ อาอวี้ เจ้าและเสวียนเอ๋อร์ไม่ได้นอนมาทั้งคืน กลับไปพักผ่อนก่อนเถอะ หากมีข่าวอะไร ข้าจะแจ้งให้พวกเจ้ารู้ทันที”
เย่จิ่งอวี้ถอนหายใจเบาๆ
“หลานขอตัว”
หลังจากที่เขาออกไปแล้ว เซี่ยวอิ๋นหวนก็พูดขึ้นด้วยความเป็นห่วง “หากมีผู้ที่เก่งกาจใจวิชาเนตรจริงๆ ต้องเป็นคู่ต่อสู้ที่ทรงพลังมากแน่นอน”
เจ้าสำนักเซี่ยวพูดว่า “แต่ไม่ใช่ว่าจะไม่สามารถต่อสู้ได้ ขอเพียงไม่มองตาของเขาก็พอ ข้าได้ส่งข่าวให้สำนักต่างๆ ได้ทราบเรื่องแล้ว เพื่อให้พวกเขาได้ระวังตัว”
“เจ้าค่ะ”
เซี่ยวอิ๋นหวนลังเลงอยู่ครู่หนึ่ง และพูดขึ้นว่า “ทำไมข้าถึงรู้สึกว่า ตั้งแต่กลับมาจากเฝ้าเวรยามเมื่อคืนนี้ ระหว่างเสวียนเอ๋อร์และอวี้เอ๋อร์มีความรู้สึกแปลกๆ ต่อกัน?”
“หา?”
เจ้าสำนักเซี่ยวหันหน้ามา
“แปลกตรงไหนกัน?”
เซี่ยวอิ๋นหวนรีบพูดว่า “ข้าไม่ได้หมายถึงอวี้เอ๋อร์ ข้ารู้สึกว่าพวกเขาสองสามีภรรยาดูเหมือนกำลังทะเลาะกันอยู่”
เจ้าสำนักเซี่ยวผ่อนคลายสีหน้าลง
“ลิ้นกับฟันต้องกระทบกันบ้างเป็นธรรมดา พวกเขาอายุขนาดนี้แล้ว เป็นช่วงเวลาที่อารมณ์บุ่มบ่ามมุทะลุ การทะเลาะกันก็เป็นเรื่องปกติ ผ่านไปวันสองวันก็ดีกันเอง”
เซี่ยวอิ๋นหวนคิดดูแล้วก็เป็นจริงดังนั้น คู่ชีวิตก็ต้องทะเลาะกันบ้าง สองสามีภรรยาโกรธกัน คงไม่ทะเลาะกันนานเท่าไร
“เช่นนั้นลูกขอตัวก่อนเจ้าค่ะ”
นับตั้งแต่อินชิงเสวียนมาที่นี่ เซี่ยวอิ๋นหวนก็ผ่อนคลายลงไม่น้อย ตอนนี้นางอยู่กับเสี่ยวหนานเฟิงตลอดทั้งวัน ไม่พบกันเพียงครู่เดียวก็รู้สึกลนลานหัวใจ
เซี่ยวอิ๋นหวนตรงไปยังที่พักของอวิ๋นฉ่ายและจังอวี้จิ่น พร้อมอุ้มเสี่ยวหนานเฟิงที่กำลังสะลึมสะลืออยู่
ขณะนั้น เย่จิ่งอวี้ได้มายังริมทะเล
ข้างเรือใหญ่เพิ่มจำนวนลูกศิษย์ที่ออกลาดตระเวนมากขึ้น สวิตช์ไฟก็ถูกประกอบใหม่อีกครั้ง ทุกสิ่งเงียบสงบเช่นเดิม ไม่ได้แตกต่างจากหลายวันก่อน
เขานั่งลงบนหินโสโครกก้อนหนึ่ง ฟังเสียงคลื่นทะเลซัดสาด จู่ๆ ก็นึกถึงบทเพลงใต้ทะเลที่อินชิงเสวียนขับร้อง
ราวกับเสียงเพลงที่นุ่มนวลและคลุมเครือล่องลอยอยู่ข้างหูตัวเอง ทำนองที่โศกเศร้าทุ้มต่ำทำให้เย่จิ่งอวี้รู้สึกปวดใจ
เขาอดไม่ได้ที่จะย้อนคิดถึงเรื่องราวในวันวานจนถึงปัจจุบันของตัวเองและอินชิงเสวียน...
“นี่ ดึกดื่นเช่นนี้ท่านไม่กลับไปนอน นั่งทำอะไรอยู่ตรงนี้งั้นหรือ?”
เสียงของเก่อหงยวนดังขึ้นด้านหลัง คนกระโดดข้ามหินโสโครก นั่งลงข้างกายเย่จิ่งอวี้
“ท่านและอินชิงเสวียนคงไม่ได้ทะเลาะกันใช่ไหม?”
เก่อหงยวนเอียงศีรษะมองเขา
เย่จิ่งอวี้พูดด้วยน้ำเสียงเฉยชา “ไม่เกี่ยวกับเจ้า”
เก่อหงยวนทำเสียงจิ๊ปากแล้วพูดว่า “ข้าคิดว่าพวกท่านจะเป็นคู่รักที่ร่อนเร่ไปทั่วปฐพี ที่แท้ก็ทะเลาะกันด้วย สุดท้ายการอยู่คนเดียวสบายใจที่สุด ไม่ต้องโกรธใครเลย”