บทที่ 834 เจ้าเป็นใครกันแน่

ระหว่างที่อินชิงเสวียนกลับไปที่เป่ยไห่ โมริตะคาวาสึบาเมะได้ตามหาฮั่วเทียนเฉิงพบแล้ว

เขาจำชื่อของโรงเตี๊ยมเอาไว้ และวิ่งหายวับกลับไปที่หอแห่งเสียงศักดิ์สิทธิ์

ขณะนั้น ฮั่วเทียนเฉิงกำลังดื่มเหล้าอยู่ที่โรงเตี๊ยม ในใจกำลังครุ่นคิดถึงน้ำฝนที่เต็มไปด้วยพลังจิตวิญญาณว่ามันคือสิ่งใดกันแน่

หรือเป็นเพียงแค่ความบังเอิญจริงๆ?

แต่ทุกปีก็มีฝนตก ซึ่งไม่เคยเห็นฝนแห่งพลังจิตวิญญาณมาก่อน อีกทั้งยังอยู่ในระหว่างที่เป่ยไห่เกิดความวุ่นวาย คนดีคนชั่วปะปนกันอยู่ จึงทำให้คิดมากอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

หากเกิดขึ้นโดยการกระทำของคน คนผู้นี้ต้องมีพลังเหนือธรรมชาติที่กว้างใหญ่ไพศาล จึงมีความสามารถในการเรียกฟ้าเรียกฝนได้ สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือ เขายังสามารถนำพลังจิตวิญญาณเข้าไปในสายฝนได้

เมื่อคิดว่าผู้ที่ไปยังเป่ยไห่ล้วนเป็นวีรบุรุษที่ต่อสู้ตงหลิว ฝนครั้งนั้นต้องเป็นฝีมือพวกเขาแน่นอน เมื่อคิดได้เช่นนี้ ฮั่วเทียนเฉิงก็รู้สึกเลื่อมใสขึ้นมาอย่างอดไม่ได้

หากสามารถนำผู้นำกลับไปยังตำหนักเทพ บางทีอาจช่วยให้พวกเขาเข้าสู่สวรรค์และได้รับความลับที่ไม่ได้สืบทอดมาจากสมัยโบราณ...

เพียงพริบตาเดียวเวลาก็ผ่านไปเกือบร้อยปี ทางสู่สวรรค์รับช่วงต่อโดยเพียวเหมี่ยวอิ๋นเฉิง แม้พวกเขาก็ไม่สามารถเข้าสู่ประตูสวรรค์ได้จริงๆ แต่ยังสามารถทำให้ตำหนักเทพหอทองคำอับอายเป็นอย่างมาก

หลายปีนี้คนในตำหนักเทพก็กำลังรวบรวมวีรบุรุษผู้กล้าไม่น้อย จุดประสงค์คือการชนะการต่อสู้ครั้งนี้ เพื่อจะได้ควบคุมประตูแห่งสวรรค์ได้

เพียงแต่ ควรไปตามหาวีรบุรุษผู้นี้ได้จากที่ใด?

ฮั่วเทียนเฉิงบีบแก้วเหล้าไว้ในมือ ในใจกำลังคิดแผนการ

ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงฝีเท้าหนักอึ้งที่หน้าประตู ผู้เฒ่าร่างสูงใหญ่ผู้หนึ่งสวมชุดคลุมสีเทา เดินเข้ามาจากด้านนอกอย่างรวดเร็ว

ด้านหลังตามมาด้วยเด็กหนุ่มหลายคนที่แต่งตัวเป็นลูกศิษย์ รวมทั้งโมริตะคาวาสึบาเมะก็อยู่ในนั้นด้วย

สายตาของชายชราส่องสว่างราวกับคบเพลิงใหญ่ และเมื่อมองเพียงแวบเดียว ทำให้คนรู้สึกถึงพลังอำนาจกดดันสูงสุด

ฮั่วเทียนเฉิงคิดในใจว่า นี่คือยอดฝีมือคนหนึ่ง!

โมริตะคาวาสึบาเมะมองมายังทิศทางของเขา

“เขานี่แหละ ที่ฆ่าศิษย์น้องของข้าตายสองคน เขาคนนี้แหละ!”

สายตาที่หนักอึ้งของเจ้าสำนักเซี่ยวมองตรงมาที่ฮั่วเทียนเฉิง

ฮั่วเทียนเฉิงขมวดคิ้วอย่างอดไม่ได้

ตัวเองไม่ได้รู้จักคนคนนี้ เหตุใดจึงพูดว่าเขาฆ่าคนอื่น?

เจ้าสำนักเซี่ยวเดินมาทางเขา เวลาเพียงแค่พริบตาเดียว ท่ามกลางโรงเตี๊ยมก็เงียบกริบ เงียบเป็นเป่าสาก

แต่ผู้ที่เร่ร่อนอยู่ในยุทธภพ ไม่มีผู้ใดไม่เคยได้ยินชื่อเสียงของเจ้าสำนักเซี่ยว

เจ้าสำนักเซี่ยวไม่เพียงมีวรยุทธ์สูงส่ง แต่ยังเป็นคนที่มีคุณธรรม เขาได้ร่วมสงครามเป่ยไห่สองครั้ง ทุกครั้งก็นำลูกศิษย์มาด้วยจำนวนมาก พลังอำนาจของพิณการเวกก็ยิ่งเห็นประจักษ์ชัดแจ้งกันทั่วทุกคน และเป็นเพราะเหตุผลนี้ ทุกคนจึงได้เคารพยกย่องต่อเจ้าสำนักเซี่ยวเป็นอย่างมาก

เมื่อเห็นว่าเขาเดินไปยังฮั่วเทียนเฉิง ในใจก็ได้ครุ่นคิดว่า กล้าทำให้หอแห่งเสียงศักดิ์สิทธิ์ขุ่นเคือง คนคนนี้ถึงคราซวยเสียแล้ว

ระหว่างที่ทุกคนกำลังครุ่นคิด เจ้าสำนักเซี่ยวก็ดึงม้านั่งออกมา และนั่งลงตรงข้ามฮั่วเทียนเฉิง

พูดอย่างตรงไปตรงมาว่า “ไม่ทราบว่าท่านมาจากสำนักใด เหตุใดจึงต้องลงมือฆ่าคน”

ใบหน้าของฮั่วเทียนเฉิงมีความไม่พอใจเล็กน้อย

“บางทีอาจเป็นการเข้าใจผิดต่อข้า ข้าเพิ่งมาถึงเป่ยไห่ยังไม่เกินสามวัน พักผ่อนอยู่ในโรงเตี๊ยมตลอดเวลา ข้าจะฆ่าคนได้อย่างไร?”

มุมปากของโมริตะคาวาสึบาเมะยิ้มเยาะออกมา ชี้ไปที่ฮั่วเทียนเฉิงแล้วพูดว่า “เขานั่นแหละ ข้าเห็นอย่างชัดเจน คนคนนี้คือฆาตกรที่ทำร้ายศิษย์พี่ศิษย์น้องของข้าสองคน เจ้าสำนักเซี่ยวได้โปรดช่วยตัดสินแทนพวกข้าด้วย”

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับคำกล่าวหาของโมริตะคาวาสึบาเมะ ใบหน้าของฮั่วเทียนเฉิงก็แสดงความไม่พอใจมากยิ่งขึ้น

“สหายท่านนี้ ข้าไม่รู้จักเจ้า กล่าวหาว่าเป็นฆาตกรได้อย่างไร?”

“เจ้าเลิกแก้ตัวได้แล้ว ข้ามองเห็นอย่างชัดเจน หากไม่ใช่เพราะข้าวิ่งได้ไวมากพอ เกรงว่าอาจถูกฆ่าไปด้วย”

โมริตะคาวาสึบาเมะยืนอยู่ด้านหลังเจ้าสำนักเซี่ยว มีความรู้สึกราวกับกำลังใช้อำนาจผู้อื่นข่มขู่ศัตรูอยู่

ฮั่วเทียนเฉิงพูดเสียงเย็นชา “ไม่ทราบว่าท่านมีพยานบุคคลหรือไม่?”

โมริตะคาวาสึบาเมะพูดด้วยน้ำเสียงโกรธเกรี้ยว “ข้าเห็นด้วยตาของตัวเอง ยังต้องมีพยานบุคคลอะไรอีก ข้าก็คือหลักฐาน”

ฮั่วเทียนเฉิงสบถเสียงเหอะ และพูดว่า “เช่นนั้นข้าก็สามารถเป็นพยานให้ตัวเองได้เช่นกัน ข้าไม่เคยฆ่าคน และไม่รู้จักท่านด้วย”