บทที่ 843 ยิ้มในเวลานี้ดูเหมือนไม่ค่อยเหมาะสม

“บังอาจ กล้าดีอย่างไรบุกเข้ามาในหอแห่งเสียงศักดิ์สิทธิ์!”

ลูกศิษย์หลายคนที่เฝ้าประตูต่างก็ชักดาบยาวออกมา และล้อมชายคนนั้นเอาไว้

อินชิงเสวียนมองรูปร่างที่คุ้นตาของชายผู้นั้น และเดินเข้าไปหา

เมื่อมองใบหน้าด้านข้างของเชา อินชิงเสวียนก็แทบไม่อยากเชื่อ

“พี่ใหญ่?”

ลูกศิษย์ได้ยินดังนั้นก็หันกลับมา

“แม่นางอินรู้จักชายผู้นี้ด้วยหรือ?”

อินชิงเสวียนจึงพยุงเขาขึ้นมา

“พวกเจ้าอย่าเพิ่งร้อนใจได้ นี่คือพี่ชายของข้า เขาเดินทางไกลนับพันลี้มาที่นี่ ต้องการมาหาข้าอย่างแน่นอน”

“เช่นนี้นี่เอง”

คนเหล่านั้นจึงรีบยกอินสิงอวิ๋นเข้าไปในห้อง

อินชิงเสวียนหยิบน้ำพุวิญญาณออกมา และป้อนให้อินสิงอวิ๋นหนึ่งแก้ว

เพียงครู่หนึ่ง เขาก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้น

ใบหน้าของอินชิงเสวียนที่อยู่ตรงหน้าก็ชัดเจนมากขึ้นเรื่อยๆ อินสิงอวิ๋นจึงจับมือของนางด้วยความตื่นเต้น

“น้องใหญ่ ในที่สุดข้าก็หาเจ้าพบ!”

อินชิงเสวียนกุมมือเขาตอบ ถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “พี่ใหญ่ถึงเป่ยไห่ได้อย่างไร หรือว่าเกิดเรื่องอะไรที่บ้าน?”

“พี่สะใภ้ของเจ้านาง... น้องใหญ่รีบช่วยนางด้วยนะ!”

อินสิงอวิ๋นพยายามลุกขึ้นนั่ง เมื่อเห็นว่าบนเตียงมีแค่ตัวเอง เขาก็ตื่นเต้นร้อนใจขึ้นมาอีกครั้ง

“เป่าเล่อเอ่อร์เล่า?”

อินชิงเสวียนถามด้วยความแปลกใจ “นางมาด้วยงั้นหรือ?”

อินสิงอวิ๋นพยักหน้าหงึกๆ

“เดิมทีข้าตั้งใจจะมาขอน้ำเซียนเทพที่นี่เพียงผู้เดียว แต่กลัวว่าการเดินทางไปกลับจะใช้เวลามากเกินไป จึงใช้รถม้าพานางมาด้วย”

แม่เจ้า บนรถม้ามีคนอยู่ด้วยงั้นหรือ!

อินชิงเสวียนสนใจเพียงแค่อินสิงอวิ๋น จึงไม่ได้เข้าไปดูในรถม้า

“พี่ใหญ่รอครู่หนึ่งก่อน ข้าไม่รู้ว่ามีคนอยู่บนรถม้าด้วย ข้าจะไปรับตัวองค์หญิงน้อยมาเดี๋ยวนี้เลย”

อินชิงเสวียนหมุนตัวจะเดินออกไป อินสิงอวิ๋นก็เอื้อมมือไปดึงนางไว้

“ข้าไปด้วย”

อินชิงเสวียนจึงต้องพยุงอินสิงอวิ๋น เมื่อมาถึงหน้าประตู ก็พบกับเย่จิ่งอวี้ที่ผลักประตูเข้ามาพอดี

“กระหม่อมขอถวายบังคมฝ่าบาท!”

อินสิงอวิ๋นดึงเสื้อคลุมเตรียมจะคุกเข่าลง แต่ถูกเย่จิ่งอวี้ยื่นมือมารั้งไว้ก่อน และพยุงเขาขึ้นมายืนข้างกาย

“ขุนนางอินที่รักไม่ต้องมากพิธี ที่นี่ไม่จำเป็นต้องเรียกกันตามยศของฮ่องเต้และขันที เรียกเพียงชื่อของข้าก็พอ”

“คือว่า...”

ใครจะเรียกชื่อของฝ่าบาทได้ตามใจชอบ แม้ว่าน้องสาวจะเป็นกุ้ยเฟย แต่อินสิงอวิ๋นก็ไม่กล้าเร่งรีบ

อินชิงเสวียนก็รู้สึกว่าไม่เหมาะสม จึงพูดว่า “เรียกว่าคุณชายเย่เถอะ ข้าไปนำตัวของเป่าเล่อเอ่อร์เข้ามาก่อน”

รถม้ายังคงจอดอยู่กลางลานบ้าน ม้าสองตัวที่ถูกผูกติดไว้กับรถม้าก็ดูเหนื่อยมากทีเดียว พวกมันกำลังอ้าปากกินหญ้าอย่างมูมมาม

อินชิงเสวียนเลิกผ้าม่านรถม้า ปรากฏว่ามีคนนอนอยู่ด้านใน บนร่างกายมีผ้าห่มหนาๆ ห่มร่างเอาไว้

เมื่อเลิกผ้าห่มออก ก็พยุงเป่าเล่อเอ่อร์ที่ยังคงหลับสนิทขึ้นมา จึงพบว่าสองมือของนางเย็นเฉียบ หากไม่ใช่เพราะหัวใจของนางยังเต้นอยู่ อินชิงเสวียนคงคิดว่านางตายไปแล้ว

จึงรีบหยิบน้ำพุวิญญาณออกมาและป้อนให้เป่าเล่อเอ่อร์ดื่มหนึ่งแก้ว อินสิงอวิ๋นก็ถูกเย่จิ่งอวี้พยุงมาด้านหน้ารถ

เมื่อเห็นท่าทางของเป่าเล่อเอ่อร์ ดวงตาของอินสิงอวิ๋นก็แดงก่ำ

“นาง... มีทางรอดหรือไม่?”