บทที่ 847 ดาวนำโชค

“เจ้ามาทำอะไรที่นี่?”

เจ้าสำนักเซี่ยวนิสัยโผงผาง ไม่สนใจว่าแอบฟังอะไรจากด้านนอกได้บ้าง จึงเดินเข้ามาอย่างโจ่งแจ้ง

ฉุยอวี้ได้ยินเสียงฝีเท้า คิดว่าเป็นเพียงลูกศิษย์ของสำนักกระบี่สังหาร ไม่คิดว่าผู้มาเยือนคือเจ้าสำนักเซี่ยว

จึงประสานมือคำนับแล้วพูดว่า “เจ้าสำนักเซี่ยว สบายดีหรือไม่เจ้าคะ”

สายตาของเจ้าสำนักเซี่ยวเหลือบมองฉุยอวี้ด้วยความเย็นชา และถามอย่างไม่เกรงใจว่า “เวลาดึกดื่นเช่นนี้ เจ้ามาที่นี่ด้วยจุดประสงค์ใด?”

เฮ่ออวิ๋นทงรู้สึกอึดอัดอย่างอดไม่ได้ น้ำเสียงที่ใช่ถามของเหล่าเซี่ยว ทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกคนจับผิดเรื่องศีลธรรมอย่างน่าประหลาด

รู้จักกันมานานหลายปี เขารู้จักนิสัยของเจ้าสำนักเซี่ยวเป็นอย่างดี หากตัวเองพูดอะไรออกไปในตอนนี้ จะยิ่งทำให้เหล่าเซี่ยวโกรธมากกว่าเดิม จึงหยิบแก้วขึ้นมาและค่อยๆ ดื่มชา

ฉุยอวี้กระแอมไอและพูดว่า “ข้ามาที่นี่ก็เพื่อเจรจาเรื่องการโจมตีตงหลิว”

เจ้าสำนักเซี่ยวฟาดฝ่ามือลงบนโต๊ะ พูดด้วยความโมโหว่า “ฉุยอวี้ เจ้าคิดว่าข้าเป็นคนหูหนวกงั้นหรือ เจ้าคิดอย่างไร คิดว่าข้าไม่มีสิทธิ์ยุ่งเกี่ยวเรื่องนี้งั้นหรือ หากเข้ากล้าแย่งโจมตีคนของตงหลิวจากมือของข้า ข้าจะฆ่าเจ้าก่อน”

ฉุยอวี้ก็เป็นเจ้าสำนักเช่นกัน เมื่อได้ยินคำพูดเช่นนี้ก็รู้สึกเสียหน้า

นางสีหน้านิ่งขรึมและพูดเสียงแข็งว่า “เจ้าสำนักเซี่ยวอย่าได้เที่ยวดูถูกคนอื่นเพียงเพราะตนเองอาวุโสกว่า เพื่อไม่ให้เกิดความบาดหมางต่ออารมณ์ของท่านและข้า”

เจ้าสำนักเซี่ยวทำเสียงฮึดฮัด และถามอย่างไม่แยแสว่า “เช่นนั้นแล้วจะทำไม ผู้หญิงชั้นต่ำแห่งสำนักเซียวเหยาอย่างเจ้า ข้าไม่เคยมองเห็นอยู่ในสายตามาก่อนเลย หากคิดจะลงมือ ข้ามั่นใจว่าสามารถเอาชนะเจ้าได้”

เขาใช้ชีวิตอย่างเปิดเผยและโปร่งใส สิ่งที่เกลียดที่สุดคือเรื่องสกปรกโสมมเช่นนี้ เพื่อไม่ให้เฮ่ออวิ๋นทงถูกชักจูงไปในทางที่ผิด หากต้องลงมือต่อสู้กันก็ไม่มีสิ่งใดต้องเสียดาย

ฉุยอวี้ลุกขึ้นยืนในทันที พูดด้วยสีหน้าที่เคร่งขรึมว่า “เจ้าสำนักเซี่ยว อย่าคิดว่าใครต่างก็หวาดกลัวท่านนะ”