บทที่ 852 บังเอิญพบกัน

“คุณชายสุดยอดมาก บทกวีที่คุณชายท่องช่างมีศิลปะมาก ข้าคิดว่าทิวทัศน์ตรงนั้นดีกว่า เราไปดูดีหรือไม่”

“แน่นอน”

เสียงชัดเจนดังออกมาจากด้านหลังแนวหิน แล้วร่างหนึ่งในเสื้อคลุมสีฟ้าอ่อนก็เดินออกมาจากด้านหลังก้อนหิน

ชายผู้นี้หน้าตาหล่อเหลา รูปร่างสูงโปร่ง บนศีรษะกลัดด้วยปิ่นกลัดมวยผมหยกสีขาวสง่า ประหนึ่งสายลมสีขาวพัดเอื่อยๆ ทะเลครามฟ้าใส ทำให้คนรู้สึกสดชื่น

เมื่ออินชิงเสวียนหันไปมอง คุณชายผู้นั้นก็เห็นนาง แสดงท่าทางประหลาดใจในทันใด

“แม่นางอิน เราพบกันอีกแล้ว!”

หยวนเป่าพึมพำเสียงแผ่วเบาจากด้านหลัง “คุณชายตามแม่นางผู้นี้มาไม่ใช่หรือ ยังมาแกล้งทำอยู่นี่อีก”

เฮ่อฉางเฟิงดีดนิ้ว ถั่วลิสงขนาดเท่าเล็บมือก็ลอยออกมาจากปลายนิ้ว และกระแทกโดนจุดใบ้ของหยวนเป่า หยวนเป่าเงียบลงทันที

เขากังวลจนเต้นแร้งเต้นกา กระโดดไปอยู่ข้างหน้าเฮ่อฉางเฟิง แต่ถูกดึงออกไปอย่างไม่ไยดี

“อยู่เฉยๆ ไม่อย่างนั้นตลอดชีวิตนี้ก็อย่าหวังว่าจะพูดได้อีก”

หางตาของหยวนเป่าหรี่ลงทันที แล้วเดินตามอยู่ข้างๆ ด้วยความเคารพ

เฮ่อฉางเฟิงเดินไปหาอินชิงเสวียนด้วยใบหน้ายิ้มระรื่น ประกบมือคำนับแล้วพูดว่า “แม่นางอิน ไม่เจอกันนานสบายดีหรือไม่!”

อินชิงเสวียนลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว ประกบมือคำนับแล้วกล่าวทักทาย

“สวัสดีคุณชายเฮ่อ ไม่ได้เจอหลายวัน คิดว่าคุณชายเฮ่อกลับมาบ้านแล้ว”

อินชิงเสวียนมีความประทับใจที่ดีต่อเฮ่อฉางเฟิง คนผู้นี้มีความรู้กว้างขวาง ท่วงท่าสง่างาม เมื่อได้พบเขาก็จะมีความรู้สึกใกล้ชิดราวกับเป็นเพื่อนเก่ามานานหลายปี ซึ่งทำให้คนรู้สึกสบายใจ

เฮ่อฉางเฟิงโค้งคำนับเล็กน้อย

“ข้าน้อยเกรงว่าจะอยู่ที่นี่อีกไม่กี่วัน เดิมทีอยากไปเยี่ยมพวกท่านสองสามีภรรยาที่หอแห่งเสียงศักดิ์สิทธิ์ แต่ก็กลัวว่าจะรบกวนเกินไป ข้าจึงมาท่องบทกวีที่ชายทะเล เพื่อแสดงความรู้สึกในใจ”

อินชิงเสวียนยกย่องอย่างจริงใจ “ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ บทกวีของคุณชายมีความสง่างาม ประดุจภาพวาดที่ปรากฏอยู่บนหน้ากระดาษอย่างมีชีวิตชีวา ชิงเสวียนชื่นชมจริงๆ”

เฮ่อฉางเฟิงพูดด้วยสีหน้าถ่อมตัว “แม่นางอินยกย่องเกินไปแล้ว ข้าน้อยแค่เห็นภาพแล้วเกิดอารมณ์สุนทรีย์ จึงพูดไปเรื่อยเปื่อยไม่กี่คำ อินชิงเสวียนชื่นชมเพียงนี้ กลับทำให้ข้าน้อยรู้สึกอับอาย”