บทที่ 867 คืนนี้แสงจันทร์งดงามยิ่ง

ทั้งสองจงใจชะลอความเร็วลง จนกระทั่งถึงชายทะเล แต่ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น จึงมองหน้ากันอย่างอดไม่ได้

เย่จิ่งอวี้กระซิบ “หายไปแล้ว”

อินชิงเสวียนพยักหน้า

“หรือว่าไม่ได้มาเพราะเรา?”

เย่จิ่งอวี้ตอบอืม

“ก็อาจเป็นไปได้ สงครามใหญ่กำลังจะมาถึง พวกเสือสิงห์กระทิงแรดที่ซ่อนเร้นอยู่ในเป่ยไห่อาจนั่งไม่ติดแล้ว พวกเราไม่ต้องสนใจเรื่องอื่นหรอก เอาเรื่องตงหลิวเป็นหลัก”

“ได้”

อินชิงเสวียนก็ไม่อยากสร้างปัญหา สิ้นเปลืองพลัง นางเก็บเรือและกลับไปที่หอแห่งเสียงศักดิ์สิทธิ์พร้อมกับเย่จิ่งอวี้

ในเวลาเดียวกัน ร่างทั้งสองกำลังเผชิญหน้ากันในความอ้างว้าง

สองคนสวมชุดพรางตัว ใบหน้าคลุมด้วยผ้าสีดำ สามารถแยกแยะความแตกต่างได้จากสายตาเท่านั้น

คนซ้ายมือมีดวงตาสดใสเป็นประกาย เสื้อผ้าพลิ้วไหว ท่วงท่าทางสงบ

ส่วนคนร่างสูงทางขวา สายตาเต็มไปด้วยด้วยความซับซ้อนและความสงบเยือกเย็นแบบผู้ใหญ่ ซึ่งก็คือฮั่วเทียนเฉิงจากตำหนักเทพหอทองคำ

หลังจากที่สร่างเมาแล้ว เขาก็กลับไปที่หอแห่งเสียงศักดิ์สิทธิ์ ซ่อนตัวอยู่ในตรอกตรงข้ามเพื่อรอโอกาส ไม่นึกว่าจะบังเอิญเจออินชิงเสวียนและสามี เขารู้สึกดีใจทันที รีบติดตามไปทันที ขณะที่กำลังจะลงมือ ทันใดนั้นก็พบว่ามีคนติดตามเขาอยู่ จึงต้องวางมือ

สิ่งที่น่าเกลียดคือคนผู้นี้ไม่พูดอะไร ได้แต่ยืนนิ่งจ้องมองเขาเหมือนตอนนี้

ฮั่วเทียนเฉิงเริ่มรู้สึกกระสับกระส่าย

“ท่านเป็นใคร ทำไมถึงปกปิดตัวตน”

คนผู้นั้นหัวเราะ

“เช่นกันเช่นกัน”

ฮั่วเทียนเฉิงแค่นเสียงหึแล้วพูดว่า “ข้าไม่ต้องการต่อสู้กับท่าน โปรดหลีกทางให้ด้วย”

คนผู้นั้นเอามือไพล่หลังกล่าวว่า “ถนนกว้างขนาดนี้ ข้าไม่ได้ขวางทางท่าน ไม่ต้องใช้คำว่าหลีกทาง”

ฮั่วเทียนเฉิงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกรำคาญ

“เจ้าเป็นใครกันแน่ แล้วเจ้าตามข้ามาทำไม”

คนผู้นั้นพูดด้วยความประหลาดใจ “ข้าเป็นเพียงคนผ่านทาง เหตุใดต้องตามด้วย”

ฮั่วเทียนเฉิงโกรธเขาแทบบ้า ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันพูดว่า “ถ้าเป็นผู้ผ่านทางจริงๆ เจ้าน่าจะจากไปนานแล้ว ทำไมเจ้ายังยืนอยู่ข้างหลังข้า”

คนผู้นั้นเงยหน้าขึ้นมองดวงจันทร์บนท้องฟ้า แล้วกล่าวชมว่า “คืนนี้แสงจันทร์งดงามยิ่ง ข้าจึงมาชื่นชมอยู่ที่นี่ เป็นความผิดเช่นนั้นหรือ”

คนชุดดำปรากฏตัวกลางดึก บอกว่าตัวเองมาที่นี่เพื่อชมทิวทัศน์ แม้แต่เด็กอายุสามขวบก็ยังไม่เชื่อ

“ฝีปากดีจริงๆ ข้าอยากจะเห็นนักว่าวรยุทธ์ของเจ้าดีเท่ากับฝีปากของเจ้าหรือเปล่า”

ฮั่วเทียนเฉิงสามารถควบคุมอารมณ์ตัวเองได้ดี แต่ตอนนี้กลับทนไม่ไหวอีกต่อไป เงื้อฝ่ามือซัดใส่เขาทันที

คนผู้นั้นหลบเลี่ยงอย่างง่ายดาย หัวเราะเบาๆ “ให้เจ้าไป เจ้ากลับไม่ไป กลับลงมือเสียอีก โลกนี้จะมีความยุติธรรมได้อย่างไร”

“หุบปาก!”

ฮั่วเทียนเฉิงเพิ่มระดับกำลังภายในอย่างฉุนเฉียว มีความคิดที่จะฆ่าคนผู้นี้ภายใต้ฝ่ามือเดียว

คนชุดดำยังคงไม่เร็วหรือช้า มีพลังเหลือเฟือ