บทที่ 883 ยากจะทำลายด้วยอาวุธ

“นี่คือ...ค่ายกลแปดทิศ?”

เย่จิ่งอวี้ทอดสายตามองออกไป เมื่อเห็นรูปอักขระในสี่เหลี่ยมจัตุรัสเหล่านั้น เขาก็ขมวดคิ้วมุ่น

ในราชวงศ์มีตำราสะสมนับพัน เย่จิ่งอวี้จึงพอรู้เรื่องพวกนี้อยู่บ้าง แต่ก็แค่พอรู้เท่านั้น

เฮ่ออวิ๋นทงพยักหน้าอย่างเคร่งขรึม

“ค่ายกลนี้สร้างขึ้นจากรูปยันต์แปดทิศ โดยสิ่งที่ให้ความสำคัญคือ ฟ้าลิขิต ดินอำนวย คนสามัคคี โดยอิงจากฤกษ์ยามที่ต่างกัน และจะเปลี่ยนตำแหน่งของทั้งแปดทิศ ทั้งยังแบ่งออกเป็นหยินหยางสองตำแหน่ง ที่มีความสามารถทั้งตั้งรับและโจมตีได้พร้อมกัน”

เขาหยุดชั่วครู่และพูดด้วยอารมณ์ทอดถอนใจ “คิดไม่ถึงว่าคนตงหลิวจะเชี่ยวชาญเรื่องพวกนี้ด้วย ตอนนั้นใครกันนะที่เป็นคนเนรเทศพวกเขาไปที่เกาะตงหลิว เป็นปริศนาที่ไม่คลี่คลายจริงๆ”

เจ้าสำนักเซี่ยวพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มลึก “จะสนใจไปไยว่าใครเป็นผู้เนรเทศ ในเมื่อถูกขับออกจากจงหยวน ก็พิสูจน์ได้ว่าคนเหล่านี้ไม่ใช่คนดี หากพวกเขายึดครองเป่ยไห่ ต้องเกิดความวุ่นวายครั้งใหญ่แน่ๆ”

เฮ่ออวิ๋นทงลูบเคราแล้วพูดว่า “เป็นเช่นนั้นจริงๆ”

อินชิงเสวียนถามอย่างอดไม่ได้ “เช่นนั้นต้องทำอย่างไรถึงจะสามารถทำลายค่ายกลนี้ได้ เก่อหงยวนพวกนางเหมือนจะได้รับบาดเจ็บแล้ว”

เฮ่ออวิ๋นทงเพิ่งมองอยู่นานหลายอึดใจ และพูดว่า “ข้าจะลองใช้ค่ายกลสามประสานดู หากสามารถทำลายมุมหนึ่งได้ พลังของค่ายกลจะลดลงอย่างมากแน่นอน พวกเจ้าสามารถใช้โอกาสนี้โจมตีได้”

คนเพียงคนเดียวไม่สามารถเอาชนะค่ายกลได้จริงๆ เจ้าสำนักเซี่ยวมีแต่ต้องพยักหน้า

“เจ้าก็ระวังตัวด้วย ถ้ารู้สึกว่าผิดปกติ ก็ถอยออกมาทันที”

เฮ่ออวิ๋นทงหัวเราะเบาๆ พูดว่า “ไม่ต้องห่วง เจ้าและข้ายังมีสัญญาสามปี ถ้าข้าตายไปตอนนี้ จะตายตาหลับได้อย่างไร”

หลังจากพูดจบก็เขย่ากระพรวนทอง ต่งจื่ออวี๋ก็พาศิษย์คนอื่นวิ่งมาหาทันที

“อาจารย์”

เฮ่ออวิ๋นทงยกมือขวา ชูกระพรวนสีทองขึ้น แล้วพูดด้วยเสียงอันดัง “ศิษย์สำนักกระบี่สังหารจงฟังคำสั่ง ตามอาจารย์ไปทำลายค่ายกลนี้ หากทำลายค่ายกลนี้ไม่ได้ ไม่กลับเด็ดขาด!”

“ใช่ ทำลายค่ายกลนี้ไม่ได้ ไม่กลับเด็ดขาด”

ศิษย์หลายสิบคนตะโกนอย่างพร้อมเพรียงกัน เสียงโห่ร้องสะท้านฟ้า

ต่งจื่ออวี๋แอบหันมามองอินชิงเสวียน และส่งยิ้มให้นาง

ส่วนอินชิงเสวียนก็ยกเยี่ยมให้เขา แล้วพูดโดยไม่ออกเสียงว่า สู้ๆ

เฮ่ออวิ๋นทงพุ่งพรวดไปแล้ว พาศิษย์สำนักทุกคนมุ่งหน้าไปหาชาวตงหลิว

อินชิงเสวียนชั่งใจอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะถามขึ้นว่า

“อาจารย์ตาเจ้าคะ พวกเราต้องทำอะไรหรือไม่”