บทที่ 885 อินชิงเสวียนต้องตาย

“หงยวน!”

ผู้อาวุโสสวีร้องลั่นด้วยความตกใจ กวัดแกว่งกระบี่ฆ่าคนตงหลิว และใช้วิชาตัวเบาเหาะเข้าไปหาเก่อหงยวน

ทันทีที่เท้าแตะพื้น ทิวทัศน์ตรงหน้าก็เปลี่ยนไป กลายเป็นป่าใหญ่ที่บดบังท้องฟ้าและดวงอาทิตย์เช่นเดียวกัน

ที่แปลกยิ่งกว่านั้นคือ เขาเห็นๆ อยู่ว่าหยุดลงต่อหน้าเก่อหงยวน แต่กลับไม่เห็นเงาของนาง

“หงยวน หงยวน เจ้าอยู่ไหน”

“อาจารย์อาสวี ข้าอยู่นี่เจ้าค่ะ!”

เก่อหงยวนก็มองไม่เห็นผู้อาวุโสสวีเช่นกัน อาวุธที่อยู่ด้านข้างก็แทงเข้าใส่อีก จึงต้องลุกขึ้นป้องกันตัว

เมื่อได้ยินเสียงอาวุธปะทะกัน ผู้อาวุโสสวีก็วิตกกังวลไม่น้อย แต่ก็ทำอะไรไม่ได้

ในเวลานี้ เขารู้สึกเสียใจมาก เขาไม่ควรหุนหันพลันแล่นขนาดนี้ ตอนนี้ติดกับดักสู่ความตายแล้วจริงๆ

เจ้าสำนักคนอื่นหลายคนก็ติดอยู่ในค่ายกล และต่างได้รับบาดเจ็บสาหัส ไม่ว่าพวกเขาจะมีวรยุทธ์สูงส่งเพียงใด แต่ก็ไม่สามารถต้านทานคนตงหลิวที่ปรากฏตัวอย่างลึกลับซับซ้อน และการลอบโจมตีเช่นนี้ได้

ไม่ต้องพูดถึงว่าภาพตรงหน้าเป็นสิ่งที่ไม่เคยเห็นมาก่อน ซึ่งทางจิตใจ ก็ทำให้เกิดความรู้สึกหวาดกลัวได้

ที่ตาปลาทางด้านขวาของปลาหยินหยาง คาวาสึบาเมะโมริตะขี่อยู่บนคอของคนตงหลิวคน ก็เพื่อสังเกตสถานการณ์ในค่ายกล

เมื่อเห็นว่าคนจงหยวนทั้งหมดถูกควบคุมในระดับที่แตกต่างกัน โมริตะคาวาสึบาเมะอดไม่ได้ที่จะยกมุมปากขึ้น ที่เขาต้องการก็คือแบบนี้

ผู้ที่เข้ามาในค่ายกล จะไม่มีทางได้ออกไป!

เขาขยิบตาให้คนที่อยู่หัวใจค่ายกล ตะโกนด้วยเสียงเย็นชา “จักรวาลกลับตาลปัตร หยินยางกำเนิดกัน ธาตุทั้งห้าอุบัติ เพื่อประโยชน์แห่งตน! ฆ่า!”

ฝ่ามืออันทรงพลังสองข้างส่งพลังเข้าไปยังตำแหน่งฟ้า ตำแหน่งดิน เกิดการเปลี่ยนแปลงในค่ายกล ธาตุน้ำและธาตุไฟข่มกัน ธาตุทองและธาตุไม้สอดประสาน ธาตุไม้ ธาตุไฟ ธาตุทอง ธาตุดิน และธาตุน้ำในค่ายกลประจักษ์แจ้ง ทุกคนต่างก็เห็นภาพไม่เหมือนกัน

บ้างก็เหมือนตกลงไปในทะเลเพลิง บ้างก็วิ่งหนีจากทะเลกว้าง บ้างก็มีหินตกลงมาจากท้องฟ้าจำนวนนับไม่ถ้วน กระบี่เหินตาม เพียงครู่เดียวเสียงคร่ำครวญดังระงม ประหนึ่งนรกบนดิน

เมื่อได้ยินเสียงร้องอย่างน่าเวทนาของทุกคน เจ้าสำนักเซี่ยวก็หันกลับมาตะโกนอย่างทนไม่ได้