บทที่ 891 ผู้ทำลายค่ายกล

“เป็นจริงดังนั้น”

เย่จิ่งหลานน้ำเสียงอ่อนเยาว์ จึงฟังอารมณ์ในน้ำเสียงไม่ออก แต่หัวใจกลับเต้นแรงไม่หยุด กลัวว่าจะได้ยินข่าวไม่ดีเกี่ยวกับอินชิงเสวียน

ในใจก็ปลอบตัวเองอยู่ตลอดเวลา นางมีมิติ นางจะต้องไม่เป็นอะไรแน่นอน ไม่แน่ว่านางอาจจะเข้าไปหลบในมิติก็ได้

เจ้าสำนักเซี่ยวพยักหน้าและพูดเสียงเข้มว่า “สิ่งที่ผู้เยาว์ทั้งพูดก็มีเหตุผล เทียบกับการนั่งรอความตายอยู่เช่นนี้ ออกสู้ดูสักตั้งคงดีกว่า”

“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ พวกเราก็เข้าไปในเข้าค่ายกลเลย จำไว้ว่า ห้ามกระทำการใดๆ โดยบุ่มบ่าม ค่ายกลแปดทิศส่งผลกระทบต่อเนื่องกันเป็นทอดๆ การเปลี่ยนแปลงไม่อาจคาดเดาได้ หากพลาดเพียงก้าวเดียว ก็จะพลาดไปทั้งหมด”

เฮ่ออวิ๋นทงไม่เข้าใจค่ายกลแปดทิศอย่างแท้จริง นี่เป็นเพียงทางออกเดียวเท่านั้น

ทันทีที่พูดจบ จู่ๆ ตำแหน่งบึงที่อยู่ด้านหน้าก็มีช่องว่างเปิดออก

“เหล่าเซี่ยว เข้าค่ายกล”

ทุกคนตะโกนพร้อมกันและบินเข้าไปในค่ายกล

เมื่อเห็นผีแคระตงหลิวหน้าตาอัปลักษณ์เหล่านั้น ความโกรธของเย่จิ่งอวี้ก็พุ่งทะยานมากขึ้นอย่างอดไม่ได้ เขายกดาบขึ้นแล้วทิ้งมันลง หมอกเปื้อนเลือดก็ลอยหายไป บนพื้นมีผีไร้หัวเพิ่มขึ้นอีกมากมาย

เย่จิ่งหลานก็ไม่ยอมแสดงให้เห็นว่าตนด้อยกว่า เขายิงปืนดังปังๆ ยิงใส่หัวของชาวตงหลิวที่เข้ามาใกล้ตัวเองอย่างต่อเนื่อง

ดูเหมือนว่าชาวตงหลิวจะมองเห็นความเก่งกาจของพวกเขา จึงทยอยถอยทัพทันที

เย่จิ่งหลานแสดงความดีใจออกมาอย่างอดไม่ได้

“การป้องกันในค่ายกลต่างจากด้านนอก ซึ่งสามารถฆ่าไอ้หน้าโง่เหล่านี้ได้อย่างดี ควรใช้โอกาสนี้ฆ่าให้ได้มากที่สุด”

เฮ่ออวิ๋นทงรีบพูดว่า “อย่าบุ่มบ่ามเข้าไป ระวังจะมีกับดัก”

ทุกคนรู้ดีถึงความเก่งกาจของค่ายกล จึงไม่กล้าเดินเข้าไปมั่วซั่ว ทำได้เพียงฆ่าชาวตงหลิวที่เข้ามาใกล้ตัวเอง

จากนั้นครู่หนึ่ง ด้านหน้าก็ปรากฏพื้นที่เล็กๆ ที่ว่างเปล่า

แม้ว่ากระสุนปืนของเย่จิ่งหลานจะยิงได้ในระยะไกล แต่มันกลับทำงานได้ไม่ดีนักเมื่อยิงไปด้านหน้า

พวกเขาเหล่านั้นรู้สึกว่าด้านหน้ามีฉากกั้นเพิ่มขึ้นมาอีกชั้นหนึ่ง ทำให้ลูกกระสุนไม่สามารถยิงเข้าไปได้

“นี่มันคืออะไรกันเนี่ย ค่ายกลอีกแล้วหรือ?”

เฮ่ออวิ๋นทงถือดาบยาวไว้ในมือ มองไปรอบด้านอย่างระมัดระวังและพูดว่า “นี่ก็คือความลึกลับของแปดทิศ ทุกตำแหน่งสามารถสร้างค่ายกลของตัวเองได้ ดังนั้นข้าจึงบอกว่าหากเข้ามายิ่งต้องระวังให้มาก”

เย่จิ่งอวี้ขมวดคิ้วแล้วถามว่า “พวกเราต้องรออยู่เฉยๆ งั้นหรือ?”

“แน่นอนว่ารออยู่เฉยไม่ได้แน่ พวกเราต้องค่อยๆ เข้าไปทีละนิด อย่าได้รีบร้อนเป็นอันขาด”

เฮ่ออวิ๋นทงพูดจบก็ชูดาบยาวขึ้น และเดินไปด้านหน้าสามก้าว