บทที่ 896 ฆ่าสังหาร

ขุนศึกถามอีกว่า “พวกเราไม่ตามหาท่านอ๋องน้อยแล้วหรือ?”

ทันใดนั้นท่านอ๋องโมริตะก็นึกขึ้นได้ว่า โมริตะคาวาสึบาเมะบอกว่าเขาเป็นบรรพบุรุษของตัวเอง ยังสั่งให้เขาทำตามคำสั่งทุกอย่าง แววตาจึงเยือกเย็นลงทันที

“ไม่ต้องตามหาหรอก เขามีวิทยายุทธ์สูงส่ง เจ้าปัญญา จะต้องหาทางหลีกหนีจากอันตรายได้แน่นอน”

ทุกคนต่างพยักหน้าในทันที

“ขอรับ”

โมริตะคาวาสึบาเมะเหลือบมองดูผิวน้ำทะเลที่วาบวับและพูดเสียงเข้มว่า “เราคงใช้เส้นทางทางน้ำไม่ได้แล้ว พวกเราจะใช้เส้นทางเมืองเติงหลง”

“คิดหนี ฝันไปเถอะ”

เสียงของผู้อาวุโสสวีลอยมาเหนือศีรษะ ท่านอ๋องโมริตะรู้สึกถึงแสงเย็นๆ วูบวาบบนหัว และเส้นผมก็ตั้งขึ้นทันที

เขาก้าวไปด้านข้างโดยไม่ได้คาดคิดว่าดาบยาวของผู้อาวุโสสวีจะผ่าลงบนก้อนหิน ได้ยินเพียงแครกดังลั่น ก้อนหินถูกแยกออกเป็นสองชิ้น

จากนั้นก็มีลูกศิษย์ของสำนักตามมาอีกยี่สิบกว่าคน ล้อมรอบท่านอ๋องโมริตะและขุนศึกทั้งสี่เอาไว้

เมื่อเห็นว่าสถานการณ์เป็นเช่นนี้ ท่านอ๋องโมริตะก็รู้สึกกลัวอย่างอดไม่ได้ สงครามครั้งนี้นอกจากคนชราเด็กและผู้หญิง ชาวตงหลิวก็ออกมาทำสงครามกันแทบทั้งหมด หากไม่สามารถยึดกุมเป่ยไห่ได้ เช่นนั้นต้องจบสิ้นอย่างแน่นอน

มีเพียงการนำชายฉกรรจ์หนีกลับไปให้ได้ จึงจะมีความหวัง

เขาพูดตะโกนด้วยภาษาของพวกเขาในทันที “ฆ่าพวกมันซะ ไม่ต้องเสียดายสิ่งใดทั้งนั้น กลับไปยังเกาะตงหลิวให้ได้”

แม้ทุกคนฟังภาษาของพวกเขาไม่ออก แต่ก็พอเดาความหมายได้จากสีหน้าและแววตา ผู้อาวุโสสวีจึงพูดทันทีว่า “ผู้นี้คือท่านอ๋องโมริตะของเกาะตงหลิว ห้ามให้เข้าหนีกลับไปได้เด็ดขาด”

“ฆ่ามัน!”

“ฆ่าไอ้พวกสุนัขเวรนี่ให้หมด!”

“อย่าให้พวกเขาหนีไปได้อีก”

ทุกคนส่งเสียงด่าทออย่างต่อเนื่อง แสงดาบที่มืดฟ้ามัวดินเข้ามาทักทายพวกเขา

“ผู้อาวุโสสวีอย่าตื่นตระหนกไป ข้ามาช่วยท่านแล้ว”

เฮ่ออวิ๋นทงถือดาบเข้ามา พลังอำนาจสุดจะต้านทานได้

ภายใต้การล้อมโจมตีของยอดฝีมือทั้งสอง ท่านอ๋องโมริตะก็ถูกโจมตีอย่างต่อเนื่องในทันที