บทที่ 904 ความสุขที่ได้คืนกลับมา

เมื่อเห็นเย่จิ่งอวี้ใบหน้าซีดขาวและวิตกกังวลเล็กน้อย อินชิงเสวียนก็รู้สึกเสมือนอยู่อีกโลกหนึ่ง

นางยื่นมือออกมาโดยไม่รู้ตัว และสัมผัสไปยังแก้มที่ผอมซูบอย่างเห็นได้ชัด

“อาอวี้...”

“ข้าเอง!”

เย่จิ่งอวี้จับมือเล็กที่ขาวผ่องของอินชิงเสวียน และนำมาวางไว้ที่ข้างริมฝีปากอย่างตื่นเต้น พร้อมกับจูบลงไปเบาๆ

ความสุขที่ได้คืนกลับมาเช่นนี้ ช่างดียิ่งกว่าการที่เขาขึ้นครองราชย์เป็นฮ่องเต้มากทีเดียว

“อินชิงเสวียน ในที่สุดเจ้าก็ฟื้นเสียที ข้าตกใจแทบแย่... หมายถึงพวกเราทุกคนตกใจแทบแย่”

เย่จิ่งหลานวิ่งมาที่ข้างเตียง สีหน้าบนใบหน้าเล็กๆ ของเขาดูซับซ้อนและเสียใจเล็กน้อย

อินชิงเสวียนไม่คิดว่ายังมีคนอื่นอยู่ในห้องด้วย จึงรีบชักมือกลับมา ใบหน้าแดงระเรื่อเล็กน้อย

ปากกลับพูดอย่างสบายๆ ว่า “วางใจเถอะ ยมบาลไม่ต้องการตัวข้า ข้าต้องกลับมาแน่นอน”

เซี่ยวอิ๋นหวนรีบพูดว่า “อย่าได้พูดมั่วไป พวกเราไม่ยอมไปพบยมบาลหรอกนะ”

เมื่อเห็นว่าเซี่ยวอิ๋นหวนก็อยู่ที่นี่ด้วย อินชิงเสวียนก็ยิ่งเขินอายและรีบผลักเย่จิ่งอวี้ออกไป

“ท่านแม่ไม่ต้องเป็นห่วง ข้าไม่เป็นไรแล้วเจ้าค่ะ”

นอกจากความอ่อนเพลียเล็กน้อย อินชิงเสวียนก็ไม่รู้สึกอะไรแล้วจริงๆ

เย่จิ่งอวี้โอบเอวของนางไว้อย่างแรง ขมวดคิ้วแล้วพูดว่า “เจ้าบาดเจ็บสาหัสขนาดนี้ จะไม่เป็นอะไรได้อย่างไรกัน รีบนอนพักผ่อนให้ดีเถอะ”

พูดจบก็วางอินชิงเสวียนลงบนเตียง เอาผ้าห่มห่อตัวให้อย่างแน่นหนา

เป่ยไห่มีภูมิอากาศมหาสมุทร แม้ว่าเพิ่งเข้าเดือนสาม แต่อากาศอบอุ่นอย่างมาก อินชิงเสวียนรู้สึกร้อนอบอ้าวมากในทันที

ขณะที่กำลังจะต่อต้าน ก็ได้ยินเซี่ยวอิ๋นหวนถามว่า “ด้านในร่างกายของพวกเจ้าทั้งสองคน มีหนอนพิษกู่ได้อย่างไรกัน?”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ จู่ๆ อินชิงเสวียนก็นึกถึงเสียงร้องของหนอนที่ได้ยินในยุคปัจจุบัน นั่นคงเป็นกู่แม่ที่ได้รับมาจากในร่างกายของจูอวี้เหยียน