บทที่ 915 ใกล้ถึงคราวอำลา

อินชิงเสวียนแสดงสีหน้ายินดีทันที

“ขอบคุณท่านตา!”

เย่จิ่งอวี้ก็ประหลาดใจเล็กน้อย ไม่คาดคิดว่าชายชราจะส่งศิษย์สำนักออกมาด้วย

หากมีคนจากสำนักอื่นติดตามมาด้วย ต้องเป็นเพราะได้รับการชักชวนจากชายชราแน่

จึงพูดอย่างจริงใจ “ท่านตาคิดรอบคอบเสมอ”

“ชาวเป่ยไห่ต้องทนทุกข์ทรมานจากตงหลิวมานาน ทุกครั้งมีแต่รักษาปลายเหตุแต่ไม่ได้รักษาที่ต้นเหตุ มีเพียงกำจัดพวกเขาถึงต้นตอเท่านั้น จึงเป็นวิธีการแก้ปัญหาอย่างแท้จริง เรื่องนี้เจ้าสำนักหลายสำนักก็เห็นด้วยเช่นกัน”

เจ้าสำนักเซี่ยวหยุดครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “เพียงแต่จิ่งหลานยังเด็ก อาจไม่สามารถโน้มน้าวใจสาธารณชนได้ ฉะนั้นคราวนี้ ข้าจะให้ฮวาเชียนติดตามไปด้วย ในบรรดาศิษย์รุ่นเดียวกัน ฮวาเชียนพอมีบารมีอยู่บ้าง”

สำหรับการจัดแจงของชายชรา สองสามีภรรยาย่อมพอใจมากอู่แล้ว อินชิงเสวียนจึงปล่อยวางความกังวลใจได้ในที่สุด

“เช่นนี้แล้ว การเดินทางคราวนี้จะประสบความสำเร็จในเร็ววัน!”

เจ้าสำนักเซี่ยวกล่าวว่า “ข้าก็หวังเช่นนั้น เมื่อพิจารณาจากจำนวนผู้ที่เสียชีวิตในตงหลิว คนที่ยังมีชีวิตอยู่น่าจะยังเหลือไม่มาก คู่แข่งที่สมน้ำสมเนื้อ ก็เหลือเพียงจักรพรรดิและทหารองครักษ์จำนวนเล็กน้อย การเดินทางครั้งนี้ถือเป็นบททดสอบสำหรับเหล่าศิษย์ด้วย ผู้ที่ถูกส่งออกไปล้วนเป็นผู้ที่สามารถดูแลด้านหนึ่งได้ ซึ่งเก่อหงยวนและต่งจื่ออวี๋ก็เป็นหนึ่งในนั้น”

อินชิงเสวียนรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย หากทั้งสองไป ต้องนับว่าเป็นหัวกะทิที่แท้จริง

ทักษะวรยุทธ์ของต่งจื่ออวี๋เป็นอย่างไรนั้นย่อมไม่จำเป็นต้องเอ่ยถึง แต่เก่อหงยวนเป็นหลานสาวของเจ้าสำนักเทียนหยวน ออกไปรบด้วยตัวเองเช่นนี้ หากมีอะไรผิดพลาด...

เจ้าสำนักเซี่ยวดูเหมือนจะรู้ว่านางกำลังคิดอะไรอยู่

เขาพูดเบาๆ “นี่เป็นความตั้งใจของเจ้าสำนักเทียนหยวน การศึกครานี้มียอดฝีมือคอยอารักขาอยู่ ทั้งนี้ยังถือได้ว่าเป็นวิธีการฝึกฝนแม่หนูน้อยด้วย หากนางสามารถคว้าชัยกลับมา สถานะของนางในสำนักย่อมแตกต่างจากเดิมแน่นอน การสืบทอดตำแหน่งเจ้าสำนักในอนาคต ก็นับว่ามีคุณสมบัติเพียงพอ”

อินชิงเสวียนเข้าใจทันที นี่ก็เหมือนกับผู้จัดการแผนกที่ถูกส่งออกไปเพื่อเจรจาธุรกิจ เมื่อการเจรจาประสบความสำเร็จ ก็เท่ากับการชุบทองให้กับตัวเอง และหลังจากกลับมาก็สามารถเลื่อนตำแหน่งได้เลย

แต่โดยพื้นฐานแล้วยังคงมีความแตกต่างอย่างมาก นี่คือการต่อสู้ด้วยอาวุธจริงๆ ดาบกระบี่ไร้ตา ทั้งยังมีตัวแปรมากเกินไป