บทที่ 926 เฮ่อยวนเป็นเศษสวะจริงๆ

“พูดแบบนี้หมายความว่าอย่างไร”

ผู้อาวุโสหันยืนห่างจากพวกเขาทั้งสองสิบก้าว น้ำเสียงสงบราบเรียบ ไม่มีอำนาจคุกคามแต่อย่างใด

ทว่าฉางเฮิ่นเทียนยังคงเหงื่อแตกพลั่ก

เฉกเช่นกับคำที่ว่ามรรคอันยิ่งใหญ่เรียบง่ายที่สุด หวนสู่ความเรียบง่ายบริสุทธิ์

ด้วยร่างกายปัจจุบันของเขา เกรงว่าเพียงแค่ชายชราขยับปลายก้อย อาจจะบดขยี้เขาจนตายได้

ฮั่วเทียนเฉิงยังไม่กล้าเงยหน้าขึ้น มองดูพื้นตรงหน้าแล้วพูดว่า “ศิษย์เห็นฉุยอวี้จริง แต่นางกับเฟิงเอ้อร์เหนียงร่วมกันวางแผน ตอนนี้ทั้งสองได้หนีจากเป่ยไห่แล้ว ศิษย์ไม่รู้ว่าควรติดตามต่อดีหรือไม่ จึงกลับสำนักมาขอคำชี้แนะ”

เขาหยุดชั่วคราวแล้วพูดว่า “ส่วนเรื่องพลังวิญญาณ ศิษย์ได้สืบทราบแล้ว ของสิ่งนี้มาจากสตรีที่มีนามว่าอินชิงเสวียน ซึ่งเป็นหลานสะใภ้ของเซี่ยวติ่งเทียนเจ้าสำนักของหอแห่งเสียงศักดิ์สิทธิ์ เดิมทีศิษย์ต้องการพานางกลับมาที่ตำหนักเทพ แต่ไม่คาดคิด ว่าแม่หนูนั่นจะมีพลังมหัศจรรย์ สามารถหลบหนีไปจากสายตาของศิษย์ได้ ตอนนี้นางน่าจะกลับไปที่ภูเขาอวิ๋นฉีแล้ว”

“โอ้?”

ผู้อาวุโสหันเงยหน้าขึ้นมองด้วยแววตาสีเข้ม ถามว่า “แม่หนูนั่นมีพลังมหัศจรรย์อย่างไร”

ฮั่วเทียนเฉิงจัดระเบียบคำพูด แล้วตอบว่า “ศิษย์ยังไม่ทราบ สรุปก็คือ จู่ๆ นางก็หายตัวไป คิดว่ามีพลังวิญญาณในตัวเพียงพอ ถึงมีวิธีอื่นในการฝึกฝนวิชา”

ผู้อาวุโสหันตอบอืม และสายตาก็หันไปมองที่ฉางเฮิ่นเทียน กล่าวด้วยน้ำเสียงไม่พอใจเล็กน้อย

“นี่คือผู้ใด และเขามีคุณสมบัติอะไรถึงสามารถขึ้นสู่ยอดเขาบรรจบสวรรค์ได้”

แค่มองปราดเดียวเขาก็รู้ทันทีว่าฉางเฮิ่นเทียนไม่มีวรยุทธ์หรือฌานตบะ แค่เก่งกว่าคนทั่วไปเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ไม่รู้ว่าทำไมฮั่วเทียนเฉิงถึงพาเขาขึ้นมา

ฮั่วเทียนเฉิงกล่าวขึ้นโดยเร็ว “คนผู้นี้มาจากเพียวเหมี่ยวอิ๋นเฉิง รู้ความลับมากมาย ศิษย์ไม่แน่ใจว่าเขาจะมีประโยชน์กับตำหนักเทพหรือไม่ ทุกอย่างขึ้นอยู่กับการวินิจฉัยของผู้อาวุโสหัน”

“โอ้?”

ผู้อาวุโสหันรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

“อิ๋นเฉิงของเจ้าไม่ได้ปิดผนึก ห้ามเข้าออกไม่ใช่หรือ เหตุใดเจ้าถึงออกมา”

ฉางเฮิ่นเทียนพูดทั้งๆ ที่ยังคุกเข่าว่า “มีคนเปิดค่ายกลแปดทิศคุ้มกันป่าให้กับเพียวเหมี่ยวอิ๋นเฉิง ผู้เยาว์จึงใช้โอกาสนี้หลบหนีออกมา”