บทที่ 933 กลับวังหลวง

สองอาหลานอุตส่าห์ได้เปิดใจกันทั้งที จนกระทั่งไม่มีแรงต้านทานฤทธิ์สุราได้ สุดท้ายจึงนอนด้วยกันอยู่ในตำหนักเฉิงเทียน

หลี่เต๋อฝูสั่งให้คนเก็บกวาดงานเลี้ยง คลุมผ้าห่มให้สองอาหลาน แล้วจากไปพร้อมกับกลุ่มขันทีน้อย

โชคดีที่พรุ่งนี้เป็นวันหยุด ฝ่าบาทจึงไม่ต้องตื่นมาประชุมเช้า อยากนอนถึงตอนไหนก็นอนได้เต็มที่

เมื่อนึกถึงการตรากตรำทำงานทั้งวันทั้งคืนของฮ่องเต้นับตั้งแต่เขาขึ้นครองบัลลังก์ หลี่เต๋อฝูก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกปวดใจ แทบอยากให้เขาจะได้นอนหลับทั้งวันทั้งคืน พักผ่อนร่างกายให้ดี

กระซิบเสียงค่อย “ออกไปเฝ้าทางนั้น หากไม่มีรับสั่งจากฝ่าบาท ใครก็ห้ามเข้ามา”

“ขอรับ”

ขันทีน้อยเชื่อฟังคำสั่งของหลี่เต๋อฝู ต่างถอยออกไปด้วยความนอบน้อม

ค่ำคืนนี้จึงผ่านไปอย่างเงียบงัน เมื่ออินชิงเสวียนลืมตาขึ้น ดวงตะวันก็ลอยขึ้นสูงแล้ว

แม้ว่านางจะได้รับการปกป้องจากมิติ ไม่มีใครสามารถเข้าไปได้ แต่ช่วงเวลาที่ที่อยู่ในเป่ยไห่ก็ไม่ค่อยปลอดภัยนัก

ตอนนี้เมื่อกลับมาถึงเมืองหลวง จึงรู้สึกผ่อนคลายทั้งกายใจ รู้สึกว่านอนหลับสบายมากยิ่งนัก

เสียงหัวเราะใสๆ ประหนึ่งเสียงกระพรวนของอินจื่อลั่วและเสี่ยวหนานเฟิงดังมาจากข้างนอก ทำให้อินชิงเสวียนที่ได้ยินก็อดยิ้มไม่ได้

นางแต่งตัว แล้วเปิดประตูออกไป

แสงแดดอันสดใสลอดเข้ามาจากด้านนอกประตู นำมาซึ่งกลิ่นหอมสดชื่นของพืชพรรณ อินชิงเสวียนอดไม่ได้ที่จะหายใจเข้าลึกๆ

เสี่ยวหนานเฟิงเห็นอินชิงเสวียนแล้ว เขาอ้าแขนวิ่งเตาะแตะเข้าไปหานาง

“แม่ แม่ๆ”

เสี่ยวหนานเฟิงพูดจาค่อนข้างชัดเจน และเสียงเด็กนุ่มนิ่มของเสี่ยวหนานเฟิง ทำให้หัวใจของอินชิงเสวียนอ่อนระทวย แทบอยากจะวิ่งเข้าไปกอดเขาแนบอก แล้วฟัดหนักๆ สักรอบ

แต่สุดท้ายก็ควบคุมตัวเองได้ หอมแก้มเสี่ยวหนานเฟิงฟอดหนึ่ง

“เล่นกับน้าเล็กสนุกหรือไม่”

เสี่ยวหนานเฟิงพยักหน้าอย่างแรง

“สนุก”