บทที่ 936 ไม่ปรารถนาสิ่งใดแล้ว

ณ หอฉงฮวา

ซูฉ่ายเวยทราบข่าวการกลับมาของอินชิงเสวียนแล้ว คิดว่านางเดินทางไกลยากลำบาก จะต้องพักผ่อนอย่างเต็มที่สักหลายๆ วัน เดิมทีคิดว่าอีกสองวันค่อยไปขอเข้าพบ ไม่นึกว่าอินชิงเสวียนจะเป็นคนมาเสียเอง

“ถวายพระพรกุ้ยเฟยเพคะ!”

เมื่อเห็นอินชิงเสวียนอีกครั้ง ซูฉ่ายเวยก็รู้สึกประหลาดใจระคนยินดี

ชั่วพริบตาก็ผ่านไปครึ่งปีแล้ว ของที่อินชิงเสวียนให้นางก็ถูกขายไปเกือบหมดแล้ว ตอนนี้ได้พบเทพเจ้าแห่งความมั่งคั่ง จะไม่มีความสุขได้อย่างไร

“เราต่างเป็นพี่น้องกัน เจ้ากับข้าไม่ต้องเกรงใจขนาดนั้น”

อินชิงเสวียนเอื้อมมือไปช่วยพยุงซูฉ่ายเวยขึ้น และนั่งบนเก้าอี้นวมยาวกับนาง

ซึ่งแน่นอนว่าเมื่อได้ทำตามใจซึ่งกันและกัน ปล่อยวางเรื่องคดเคี้ยวเลี้ยวลดเหล่านั้น ซูฉ่ายเวยในตอนนี้ยิ่งสง่าผ่าเผยบุคลิกดีมากขึ้น

อินชิงเสวียนพูดจากใจจริง “ในช่วงเวลาที่ข้าไม่อยู่นี้ หลิงเฟยได้ทำงานหนักแทนข้า ช่วยจัดการวังหลัง ลำบากแล้วจริงๆ”

ซูฉ่ายเวยพูดด้วยรอยยิ้ม “กุ้ยเฟยยกย่องเกินไปแล้ว ข้าแค่ทำหน้าที่ของข้า ตอนนี้พวกนางเล็กๆ เหล่านั้นทำตัวสงบเสงี่ยมขึ้นมาก คิดว่าคงยอมแพ้แล้ว ไม่มีอะไรต้องกังวล”

อินชิงเสวียนพยักหน้า พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ดีมาก หากยอมแพ้จริง ก็ไม่ต้องพะวงสิ่งใดอีก วันหน้าเมื่อออกจากวัง จะได้หาคนดีๆ มาแต่งงาน”

ซูฉ่ายเวยตกใจเล็กน้อย นางเงยหน้าขึ้นแล้วถามว่า “หรือว่า ฝ่าบาทตัดสินใจให้พวกเราออกจากวังแล้ว?”

“ฝ่าบาทตั้งใจเช่นนี้จริง ไม่รู้ว่าหลิงเฟยมีข้อเรียกร้องอะไรหรือไม่ ตราบใดที่ข้าและฝ่าบาทสามารถทำได้ เราจะพยายามทำให้พอใจอย่างเต็มที่”

อินชิงเสวียนมาที่นี่เพียงเพื่อพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องนี้ จึงพูดตรงไปตรงมาและตรงประเด็น

นางและซูฉ่ายเวยก็นับว่าไม่สู้กันก็ไม่รู้จักกัน แม้ว่าทั้งสองจะเรียกไม่ได้ว่าเป็นเพื่อนกัน แต่ก็นับว่ามีความสัมพันธ์มีประโยชน์ร่วมกัน อินชิงเสวียนไม่ต้องการให้นางรู้ข่าวผ่านราชโองการของฝ่าบาท

หลังจากประหลาดใจชั่วครู่ ซูฉ่ายเวยก็กลับมาสงบดังเดิม