บทที่ 963 ความเข้าใจของพุทธและเต๋า

“ข้าจะอยู่กับเจ้าตลอดไป จนชั่วฟ้าดินสลาย!”

เสียงของเย่จิ่งอวี้ดังขึ้นข้างหู ลึกซึ้งและมั่นคงราวกับเข็มเทพใต้ทะเล ตกอยู่กลางใจของอินชิงเสวียนอย่างหนักแน่น

นางสูดจมูก และเผยรอยยิ้มที่สดใสเมื่อเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง

“ข้าจะเสียใจได้อย่างไรกัน นี่คือชีวิตที่ข้าต้องการมาตลอด อาอวี้พูดถูก ในวังยังมีนางสนมนางกำนัลอีกมาก เมื่อมีเวลาว่างข้าจะไปเรียนงานเย็บปักถักร้อยและพูดคุยกับพวกนาง ยังมีไห่ถังและเสี่ยวหนานเฟิง ข้าไม่มีทางเหงาแน่นอน”

เมื่อเห็นรอยยิ้มงดงามราวกับดอกไม้ที่บานสะพรั่งในฤดูใบไม้ผลิ เย่จิ่งอวี้ก็ยิ้มที่มุมปากอย่างอดไม่ได้

เขาเหยียดนิ้วชี้อันเรียวยาวของเขาออก และเกาที่สันจมูกของอินชิงเสวียนด้วยความรักใคร่

“ถูกต้องแล้ว เสวียนเอ๋อร์ของข้าจะเหงาได้อย่างไรกัน เสวียนเอ๋อร์เป็นคนที่มีนิสัยอยู่นิ่งไม่ได้ วันนี้ออกจากวังไปไหนมางั้นหรือ?”

“ไปโรงเรียนสอนการต่อสู้เพคะ การเปลี่ยนแปลงของกวนเซี่ยวถือว่ามากเลยทีเดียว นิสัยสุขุมขึ้นมาก เพียงแต่ชีวิตของฟางรั่วเกรงว่าคงไม่ง่ายนัก”

อินชิงเสวียนกอดแขนของเขา ทั้งสองเผชิญหน้ากับแสงอาทิตย์ที่กำลังตกดิน มุ่งหน้าเดินไปยังตำหนักจินหวู

“จอมพลเฒ่ากวนยังพุ่งเป้าไปหานางงั้นหรือ?”

เย่จิ่งอวี้ก้มหน้าถาม

ดวงตาสีเข้มส่องแสงเจิดจ้ายามพระอาทิตย์ตกดิน ช่างสวยงามยิ่งนัก

อินชิงเสวียนพยักหน้าพูดว่า “แน่นอนเพคะ แต่บางทีนี่อาจเป็นบททดสอบอย่างหนึ่ง วันนี้ข้ายังไปที่จวนจอมพลเฒ่าด้วย ปมในใจของอัคราจารย์คงถูกคลายออกแล้วล่ะ เพียงแต่การซึมซับและการเปลี่ยนแปลงยังต้องใช้เวลาอยู่บ้าง”

“ไม่ได้กลับไปเยี่ยมตระกูลอินหรอกหรือ?”

เย่จิ่งอวี้ถามขึ้นอีกครั้ง

“ไม่เพคะ กลับตระกูลอินบ่อยๆ ก็ไม่ใช่เรื่องที่ดีนัก ในราชสำนักมีสายตาคอยจับจ้องมากมาย ข้าและตระกูลอินยิ่งติดต่อกันใกล้ชิดมาเท่าใด พวกเขาก็ยิ่งหวาดกลัวต่อตระกูลอินมากขึ้นเท่านั้น”

“ไม่เป็นไรเลย ทุกอย่างแล้วแต่ความต้องการของเจ้า ความคิดของพวกเขา ข้าไม่สนใจ”

“ข้ารู้เพคะ แต่ข้าไม่ต้องการให้อาอวี้มีเรื่องวุ่นวายมากเกินไปเพราะข้า”