บทที่ 969 เสด็จอา เขาไปแล้ว

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เย่จิ่งอวี้ก็ถอนหายใจออกมาเฮือกยาว

เขาเข้าใจความรู้สึกของเย่จั้นเป็นอย่างดี หากตัวเองสูญเสียรักแท้ไป คงต้องออกไปตามหาโดยไม่สนใจอะไรเลยเหมือนอย่างเขา เสด็จอาอดกลั้นเพื่อต้าโจวมานานหลายปี ถึงเวลาที่เขาจะไปทำตามหัวใจตัวเองแล้ว

เขาโน้มเอวลงพยุงเย่จั้นลุกขึ้นมา พูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นเช่นกัน

“ในเมื่อเสด็จอาดื้อรั้นที่จะไป หากข้ารั้งเอาไว้ก็ดูเป็นคนไร้เหตุผล หวังเพียงให้เสด็จอาเดินทางราบรื่น สมหวังในสิ่งที่ปรารถนา หากมีเวลาว่างก็หวังว่าเสด็จอาจะกลับมาที่เมืองหลวง ไม่ว่าเกียรติยศจะสูงส่งแค่ไหน กาลเวลาจะเปลี่ยนแปลงไปเท่าใด ความรักระหว่างของเราสองอาหลานของฉันจะไม่มีวันเปลี่ยนแปลง”

เย่จั้นเงยหน้าขึ้น ดวงตาที่เด็ดเดี่ยวหนักแน่นก็แดงขึ้นเล็กน้อย

เขาพยักหน้าอย่างหนักแน่น

“หม่อมฉันจะจดจำคำพูดนี้ของฝ่าบาทเอาไว้ แม้อยู่ห่างไกลกันเพียงใด ต้องกลับมาพบกันสักวัน!”

เมื่อมองใบหน้าที่ใจดีที่สุดในความทรงจำ เย่จิ่งอวี้ก็มีเสียงสะอื้นเล็กน้อย

“ได้สิ ข้าจะรอวันที่เสด็จอากลับมา!”

เย่จั้นใช้แรงกุมมือของเขาไว้

“อาอวี้ ดูแลตัวเองให้ดี!”

พูดจบก็หันหลังเดินออกจากตำหนักเฉิงเทียนโดยไม่หันกลับมา

เมื่อมองแผ่นหลังที่มุ่งมั่นของเขา เย่จิ่งอวี้ก็รู้สึกว่าภาพตรงหน้าเลือนลางไปในชั่วพริบตา เขาพยายามอดกลั้นความเจ็บปวดในใจ พูดกับเย่จั้นด้วยเสียงที่แผ่วเบาว่า “เสด็จอาสิบสาม จงดูแลตัวเองให้ดี!”

“ฝ่าบาท!”

หลี่เต๋อฝูร้องตะโกนด้วยใบหน้าเศร้าสร้อย

“ท่านอ๋องจะไปเช่นนี้หรือพ่ะย่ะค่ะ?”

เย่จิ่งอวี้ได้สติกลับมา จึงพูดตำหนิเสียงเบาว่า “เสด็จอาไปทำเรื่องที่เขาต้องทำ พวกเราควรอวยพรให้เขาสิ เจ้าทำสีหน้าเช่นนี้ทำไมกัน?”

หลี่เต๋อฝูรีบยิ้มออกมา

“กระหม่อมเพียงรู้สึกอาลัยอาวรณ์เท่านั้น ยังคิดว่าท่านอ๋องจะอยู่ในเมืองหลวงกับฝ่าบาทเสียอีกพ่ะย่ะค่ะ!”

“ช่างเถอะ หัวใจของเสด็จอาไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว ต่อให้ข้าใช้แรงทั้งหมดที่มีก็รั้งเขาไว้ไม่ได้ ข้าไม่ควรที่จะรั้งเขาไว้ ไปกันเถอะ พวกเราไปที่ตำหนักจินหวูดีกว่า”

เดิมทีเย่จิ่งอวี้ควรตรงไปที่สวนบุปผาหลวง แต่จู่ๆ เขาก็รู้สึกว่าตอนนี้ตัวเองอารมณ์อ่อนไหวมาก บางทีการได้พบสาวน้อยคนนั้นอาจทำให้อารมณ์ดีขึ้นบ้าง

หลี่เต๋อฝูก้มหน้าลงและแอบตำหนิอยู่ในใจว่า เพิ่งแยกจากันเมื่อครู่ ก็อยากพบหน้ากันอีกแล้ว จากนี้ฝ่าบาทคงไม่ขาดงาน และกลายเป็นทรราชเพราะเหนียงเหนียงหรอกนะ