บทที่ 973 ดื้อด้าน

“ท่านผู้อาวุโสเจ้าคะ เด็กเป็นผู้บริสุทธิ์ โปรดวางจ้าวเอ๋อร์ลงด้วย หากเสียงร้องของเด็กดึงดูดเหล่าทหารองครักษ์ วันนี้คงไม่จบลงด้วยดีอย่างแน่นอน ในเมื่อผู้อาวุโสมาจากสำนักสันโดษ คิดว่าประจักษ์แจ้งในวิถีทางแห่งสวรรค์แล้ว คงรู้ว่าการเข่นฆ่าจี้ปล้นเป็นภัยต่อการบำเพ็ญตน คิดว่าผู้อาวุโสคงไม่ต้องการให้กลายเป็นเช่นนั้น ตราบใดที่ท่านเต็มใจมอบจ้าวเอ๋อร์คืนให้ผู้เยาว์ ผู้เยาว์จะให้คำตอบแก่โดยเร็วที่สุดแน่นอน”

ร่างของอินชิงเสวียนหายวับ แล้วมาปรากฏอยู่ตรงหน้าผู้อาวุโสหัน

ชายชราเจอตำหนักจินหวูได้อย่างไรนั้น อินชิงเสวียนไม่อยากถามให้มากความอีกแล้ว ในเมื่อเขามีวรยุทธ์ยอดเยี่ยมเช่นนี้ การจะถามตำแหน่งที่อยู่ของตัวเองจากขันทีหรือนางกำนัลนั้น ย่อมไม่ใช่เรื่องยากเลย

แต่ว่า เหตุใดเขาถึงรู้เรื่องพวกนี้

อินชิงเสวียนนึกสงสัยอยู่ครามครัน

สีหน้าของผู้อาวุโสหันอ่อนลงชั่วขณะ รอยยิ้มปรากฏบนริมฝีปากอีกครั้ง

“เจ้าพูดถูก ข้าไม่สังหารโดยไม่เลือกหน้าอยู่แล้ว แต่ทั้งนี้ต้องขึ้นอยู่กับเงื่อนไขความมีเหตุมีผลของเจ้า ผลลัพธ์จะดีหรือไม่นั้น ขึ้นอยู่กับว่าเจ้าเลือกอย่างไร”

อินชิงเสวียนสะกดอารมณ์ความโกรธแล้วถามว่า “ในเมื่อผู้อาวุโสรู้ว่าข้าเป็นบุตรสาวของธิดาเทพของสำนักท่าน เหตุใดถึงเพิ่งมาตามหาวันนี้”

ผู้อาวุโสหันลูบเครา ถอนหายใจเฮือก

“ก่อนหน้าที่จะมาที่นี่ ข้ายังไม่รู้ เป็นฮั่วเทียนเฉิงที่บอกข้า ว่าในตัวเจ้ามีพลังวิญญาณ ข้าจึงลองมาเสี่ยงดูที่เมืองหลวง ตลอดหลายปีที่ผ่านมาตำหนักเทพได้คัดเลือกคนที่มีความสามารถ เพื่อที่จะเปิดทางขึ้นสู่วิถีแห่งสวรรค์ พลิกแพลงโชคลาภให้เหล่าราษฎร จนกระทั่งได้เห็นรูปร่างหน้าตาของเจ้า ข้าถึงได้นึกสงสัยความสัมพันธ์ระหว่างเจ้ากับเหมยชิงเกอ ดูท่าแล้ว ข้าไม่ได้เดาผิดเลย!”

“ฮั่วเทียนเฉิง?”

อินชิงเสวียนตกอยู่ในห้วงภวังค์

ที่แท้เขามาจากตำหนักเทพ!

มิน่าเล่าวันนั้นไม่ว่าอย่างไรเขาก็ต้องขอน้ำให้ได้ เดาว่าเขาคงค้นพบเบาะแสของน้ำพุวิญญาณแล้ว

ดูเหมือนว่าเจ้าสำนักเซี่ยวจะพูดถูก ราษฎรเดิมไม่มีความผิด แต่เพราะมีหยกกับตัวจึงมีความผิด!

เมื่อนึกถึงตรงนี้ ภาพพจน์ของตำหนักเทพในสายตานางก็ตกต่ำลงทันที

สำนักที่ใช้กลอุบายหลอกลวงเช่นนี้ จะเรียกว่าเป็นสำนักใหญ่ผู้ถือสันโดษได้อย่างไร

สถานการณ์ของชายชราผู้นี้และเจ้าสำนักเซี่ยวนั้นแตกต่างอย่างสิ้นเชิง

ในวันนั้นที่เจ้าสำนักเซี่ยวมาเมืองหลวงเพื่อพาตัวเย่จิ่งอวี้ไปแบบดื้อๆ นั่นเพราะนิสัยเปิดเผยตรงไปตรงมา และอารมณ์หุนหันพลันแล่นของเขาโดยแท้จริง เขาไม่ได้ฆ่าทหารองครักษ์หรือเย่จั้น แต่กลับรักษาอาการบาดเจ็บภายในของเย่จั้นด้วยซ้ำไป

เช่นเดียวกับตัวนางเอง ถ้าไม่ถึงขีดสุด นางไม่ร้อนใจจนใช้ทักษะห้าสิบห้าสิบ นางก็คงไม่ได้รับบาดเจ็บแต่อย่างใด