บทที่ 977 แบกรับเพียงลำพัง

อวิ๋นฉ่ายร้องไห้ออกมาแล้ว นางเข้าจวนมาตั้งแต่อายุหกขวบ ไม่เคยทิ้งเจ้านายไปไหนเลย ยามนี้ จู่ๆ เจ้านายก็จะไล่นางออกไป แล้วจะให้นางไปอยู่ที่ไหน

นางสั่นศีรษะแรงๆ

“หม่อมฉันไม่ไป ไม่ว่านายหญิงจะไปไหน หม่อมฉันก็จะไปกับท่าน”

เสี่ยวอานจื่อโขกศีรษะซ้ำๆ

“พระนางก็ทราบมานานแล้วว่ากระหม่อมไร้ญาติขาดมิตร ออกจากวังก็ไม่มีที่พึ่ง คราวนี้ ไม่ว่าอย่างไรกระหม่อมก็จะติดตามพระนางไปให้ได้”

จังอวี้จิ่นไม่ได้พูดอะไร แต่คุกเข่าร้องไห้อย่างเงียบๆ

เมื่อมองดูหยาดน้ำตาเม็ดโตเท่าเม็ดถั่วเขียวเหล่านั้น อินชิงเสวียนย่อมรู้สึกไม่สบายใจอยู่แล้ว

แต่ว่า ครั้งนี้ไม่เหมือนเดิม

นางไม่สามารถต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กับเย่จิ่งอวี้ได้อีกต่อไป

เย่จั้นออกจากเมืองหลวงแล้ว ไม่มีใครสามารถดำรงตำแหน่งฮ่องเต้แทนเย่จิ่งอวี้ได้ ยิ่งไปกว่านั้น นี่คือชะตากรรมของเย่จิ่งอวี้

หากเขาไม่ใช่เพราะตัวเองมาที่รัชสมัยนี้ จับพลัดจับผลูทำให้เกิดสิ่งเหล่านี้ขึ้น คงไม่ทำให้เขาเข้าไปพัวพันกับเป่ยไห่เพราะพิณการเวกอย่างแน่นอน

บัดนี้ เขาควรกลับคืนสู่วิถีชีวิตของตัวเอง

ทุกอย่างเกิดขึ้นก็เพราะน้ำพุวิญญาณ คราวนี้ นางจะแก้ปัญหาทุกอย่างด้วยกำลังความสามารถของนางเอง

เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ ใบหน้าของอินชิงเสวียนก็มืดลง

“ประการแรก ตัวข้าไม่ได้ไล่เจ้าออกไปเพราะข้าทนพวกเจ้าไม่ได้ ประการที่สอง ตัวข้ามีเหตุผลที่จะต้องไปจากที่นี่ ประการที่สาม ตัวข้ารู้จักพวกเจ้ามานานขนาดนี้ ไม่เคยเรียกร้องอะไรจากพวกเจ้าเลย คราวนี้ ข้าหวังว่าพวกเจ้าจะไม่ทำให้ข้าผิดหวัง”

เมื่อเห็นใบหน้าที่เย็นชาของอินชิงเสวียน เรียกแทนตนว่าตัวข้า ทั้งหมดก็ไม่กล้าพูดอะไรอีก

เสี่ยวอานจื่อคิดใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็รู้สึกว่าพระนางพูดถูก นางไม่ใช่เจ้านายที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขไม่ได้ หากไม่เพราะเผชิญกับเรื่องที่จำเป็นจริงๆ นางไม่มีทางตัดสินใจเช่นนี้เด็ดขาด