บทที่ 99 เต็มไปด้วยพลังฮึกเหิม

ในขณะที่ทุกคนกำลังกินแตงโม อินชิงเสวียนก็มองไปที่ม้าข้างๆ

ต้องบอกว่าเคล็ดลับการเลี้ยงม้าของต้าโจวนั้นค่อนข้างดีทีเดียว เมื่อเทียบกับทหารที่ผอมเป็นกุ้งแห้งเบื้องหน้าแล้วนั้น เจ้าม้าที่แข็งแรงสมบูรณ์กลับน่ามองกว่ามาก

หลังจากที่พวกเขากินเสร็จแล้ว อินชิงเสวียนถามอีกครั้ง “ในหมู่พวกเจ้ามีผู้ใดที่ทำอาหารได้หรือไม่”

มีสองคนยืนขึ้นพูดว่า “พวกเราทำได้ขอรับ”

“ข้าก็ทำได้เช่นกัน”

“ข้าด้วย”

“ดี อีกประเดี๋ยวพวกเจ้าไปได้เรียนการทำแป้งสาลีกับข้า และในช่วงสิบห้าวันจากนี้ พวกเจ้าสี่คนจะต้องรับผิดชอบอาหารของกองทัพ ข้าจะไม่อยุติธรรมต่อพวกเจ้า ผักและผลไม้ที่อยู่ในกองทัพ ให้พวกเจ้ากินได้หมดเลย”

หลังจากที่อินชิงเสวียนพูดจบ นางก็หยิบองุ่นจำนวนหนึ่งมา แล้วโยนให้กับคนทั้งสี่

พวกเขาไม่เคยเห็นและไม่รู้ว่าสิ่งนี้คืออะไร หลังจากกัดเข้าไป ดวงตาของพวกเขาก็เปล่งประกายวาววับ

เปรี้ยวๆ หวานๆ ช่างอร่อยจริงๆ

ผู้อื่นต่างรู้สึกอิจฉาอย่างอดไม่ได้ ทุกคนมองดูองุ่นในมือของพวกเขา

อินชิงเสวียนกล่าวว่า “ของพวกเจ้าก็มีเช่นกัน แต่เจ้าต้องฝึกฝนให้ดีก่อนจึงจะกินได้ หากผู้ใดคิดจะใช้กลยุทธ์กวนน้ำจับปลา ปลอมปนกับคนเก่ง ก็จะถูกตัดสิทธิ์ทันที”

สิ่งที่ทหารต้องการก็มีเพียงกินอิ่มนอนอุ่น เมื่อเห็นว่าอินชิงเสวียนนำแป้งสาลีและผลไม้มาให้กินได้จริงๆ พวกเขาต่างรู้สึกตื่นเต้น

นี่คือสิ่งที่ฮ่องเต้เสวย ต่อให้ต้องทำเพื่อการกิน ก็ต้องยืนหยัดให้ได้

จังเถี่ยเป็นผู้นำตะโกนว่า “ตราบใดที่ได้กินแป้งสาลีได้ ข้าก็ทำได้ทุกอย่าง”

“พวกเราก็อยากลองชิมดูบ้างว่าแป้งสาลีนั้นมีรสชาติเป็นอย่างไร”

“เพื่อแป้งสาลี ขอยอมเสี่ยงชีวิตแล้ว”

ทุกคนตะโกนพร้อมกันอย่างเต็มไปด้วยพลังฮึกเหิม

อินชิงเสวียนเมื่อเห็นว่าจังเถี่ยดูเหมือนจะมีชื่อเสียงและความนิยมในหมู่คนเหล่านี้ ดังนั้นนางจึงฝากเรื่องการฝึกทหารม้าไว้กับเขา ส่วนตัวเองเดินเข้าไปในครัว สอนคนเหล่านั้นให้ทำแป้งเปี๊ยะ นวดเส้นบะหมี่ นอกจากนี้นางยังนำแป้งหมี่เทใส่กะละมังใหญ่ๆ แล้วหมักทิ้งไว้ รอนึ่งเป็นหมั่นโถวตอนเย็น

หลังจากที่รู้ว่ามีวิธีกินแป้งสาลีเช่นนี้ หลายคนก็อดไม่ได้ที่จะตกตะลึง

ในตอนเที่ยงพวกเขาขอน้ำมันหมูจากพ่อครัวทหาร นำมาย่างแป้งเป็นเปี๊ยะมันหมูเก็บไว้กองใหญ่ อินชิงเสวียนยังสอนวิธีเคี่ยวมะเขือยาวและมันฝรั่งในหม้อใบใหญ่

กลิ่นหอมที่ลอยกรุ่นมาจากห้องครัว ทหารที่ฝึกอยู่ข้างนอกก็อดไม่ได้ที่จะสูดกลิ่นหอม

“กลิ่นหอมมาก”

“อาหารอะไรนี่ เหตุใดถึงหอมเพียงนี้”

“รสชาติของอาหารก็อร่อยมาก กงกงน้อยผู้นี้ทำอาหารเก่งมากจริงๆ”

“ใช่ แม้แต่แป้งสาลียังทำได้ ไม่ใช่คนธรรมดาแน่นอน”

“ใช่แล้ว ไม่แน่ว่าฝ่าบาทอาจจงใจส่งเขามาต่อกรกับแม่ทัพซ่งก็ได้”

ซ่งเฉียวอันสนิทชิดเชื้อกับอันผิงมาก ทุกคนต่างก็รู้เรื่องนี้ ดังนั้นพวกเขาจึงอดไม่ได้ที่จะคาดเดาไปเรื่อย

“ก็มิใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้ ฝ่าบาทคิดอะไรอยู่ในใจ ผู้ใดก็ไม่อาจล่วงรู้ได้ แต่ถ้าพวกเราชนะ พวกเราอาจได้รับความสำคัญบ้างก็ได้”

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ทุกคนก็พยักหน้าหงึกหงัก

จังเถี่ยตบต้นขาพูดว่า “ถ้าอย่างนั้นก็ฝึกฝนให้หนัก ไม่สำคัญว่าเขาจะเป็นกงกงหรือขันที เขาจริงใจต่อพวกเราถึงเพียงนี้ พวกเราจะทำเล่นๆ กับเขาไม่ได้ ซ่งเฉียวอันพวกเขามองพวกเราเหมือนไม่ใช่คน เช่นนั้นพวกเราจะมองตัวเองเหมือนไม่ใช่คนไม่ได้!”

“ใช่ พยายามทำให้ดีที่สุด พวกเราล้วนมีศักดิ์ศรี ไม่ว่าอย่างไรก็ห้ามเสียหน้า”

ทุกคนตะโกนและมีพลังมากขึ้น ชั่วขณะหนึ่งเสียงกีบม้าก็ดังกึกก้อง และเสียงตะโกนว่าฆ่าก็ดังขึ้นไม่ขาดสาย

อินชิงเสวียนยืนเฝ้าดูอยู่ที่ประตู อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ

คนพวกนี้อยู่ระดับใด ตัวนางยังไม่รู้ สิ่งเดียวที่นางรู้คือต้องต่อสู้แล้ว หากตกจากหลังม้าถือว่าแพ้ ถ้านางได้สิ่งที่นางต้องการอย่างราบรื่น ป้องกันไม่ให้คนเหล่านี้ตกม้า ก็ไม่น่าจะเป็นปัญหา

ชั่วพริบตาเดียวก็ถึงเที่ยงแล้ว พ่อครัวทหารเร่งทำงานจนเหลือไหลไคลย้อย และในที่สุดก็ก็ย่างแป้งเปี๊ยะมาได้สามถาดใหญ่ และยังมีหม้อตุ๋นมะเขือม่วงกับมันฝรั่งอีกสองหม้อใหญ่