บทที่ 7

-หลายวันต่อมา-

หลังจากวันนั้นผ่านมาเกือบอาทิตย์ฉันก็เริ่มเปลี่ยนแปลงตัวเองโดยที่มีเพื่อนรักทั้งสองคนคอยช่วย จนตอนนี้ฉันเปลี่ยนไปมาก จากผมที่เคยสีดำสนิทยัยสองคนนี้เปลี่ยนฉันให้มีผมสีน้ำตาลอ่อน ๆ ยิ่งทำให้ใบหน้าฉันขาวผุดผ่องขึ้นมาเป็นกอง ไหนจะลองให้ฉันเปลี่ยนโทนการแต่งหน้าแล้วก็ยกเซ็ตเสื้อผ้าให้ฉันแทบทั้งหมด จนตอนนี้ฉันกลายเป็นสาวสวย เฉี่ยว เปรี้ยว เผ็ดเป็นที่เรียบร้อย

อ้อเรื่องเสื้อผ้าต้องยกให้เป็นความดีความชอบของมิลานค่ะ เพราะฉันคงไม่มีปัญญาหาเงินมาซื้อเสื้อผ้าใหม่ทั้งหมดหรอก ถึงพ่อแม่จะส่งมาให้ใช้แต่ละเดือนไม่ได้น้อยหน้าใคร แต่ฉันรู้ดีว่าครอบครัวฉันไม่ได้ร่ำรวยมากอย่างใครเขา เงินแต่ละบาทที่พ่อแม่ส่งมาให้แลกด้วยหยาดเหงื่อแรงกายของท่านทั้งนั้น เพราะฉะนั้นฉันจะไม่ยอมเอาเงินพ่อแม่มาใช้จ่ายด้วยเรื่องไร้สาระเด็ดขาด

แต่เพราะมิลานมันมีแบรนด์เสื้อผ้าของมันเองแถมขายดิบขายดีซะด้วย มันยกมาให้ฉันทุกแบบเลยล่ะ ตอนแรกฉันก็ไม่รับหรอกนะของซื้อของขาย มันเลยยื่นข้อเสนอที่มันเสนอฉันมาหลายรอบแล้วว่าให้เป็นนางแบบเสื้อผ้าให้แต่ไม่เคยยอมเป็นให้สักทีรอบนี้ฉันเลยยอมรับข้อเสนอแลกกับเสื้อผ้าก็แฟร์ทั้งสองฝ่ายดี

“มึง~ สวยมากค่าลูกสาว สวยปะล้ำปะเหลือ สวยจนหมาหน้าคณะมอง ฮ่า ๆๆ” เสียงอีแมนนี่กระเทยปากหมาเจ้าเดิมเอ่ยทักในเช้าวันศุกร์หรรษา อีนี่มันชอบกัดเพื่อนจัง ขอให้ไม่มีผัวทีเถอะ

“เทย มึงก็สวยนะคะ สวยแบบผี ๆ ดีจัง” ฉันตอกกลับมันบ้างแบบขำ ๆ

“อีนี่! แต่มึงสวยจริง ๆ ค่ะ แค่ชุดนักศึกษายังสวยขนาดนี้ถ้าไอ้ตินไม่มองกูยอมมีเมียเลยเอ้า”

“ระวังจะต้องมีจริง ๆ นะมึง” ฉันแซวมันกลับจนมันมองแรงใส่ไปหนึ่งที

ติ๊ง!

“พวกมึงนี่กัดกันแต่เช้าเลยนะคะ” มิลานนั่งฟังพวกฉันกัดกันมานานก็บ่นออกมา แล้วก็จับโทรศัพท์ขึ้นมากดดูข้อความที่แจ้งเตือนเมื่อกี้

“มึง กูเอือม กูเบื่อ โอ้ย!” จู่ๆ มันก็วีนขึ้นมาหลังจากที่จับโทรศัพท์จนพวกฉันตกใจต้องรีบหันไปดูมันแทบจะทันที

“เป็นไรมึง” ฉันถามด้วยเป็นห่วง มิลานกรอกตามองบนแล้วยื่นโทรศัพท์ให้พวกฉันดู พอดูเสร็จพวกฉันเลยเข้าใจอารมณ์ของมันทันที

“โอ้ย! อีผี กูอยากลาบวช” อีแมนนี้วีนขึ้นมาแล้วฟุบหน้าลงไปบนเตียง ฉันเองก็เซ็งไม่ต่างกันเพราะหัวหน้าห้องส่งข้อความเข้ามาในกรุ๊ปบอกว่าคาบเช้าและบ่ายอาจารย์ยกคลาสทั้งคู่

กูมาทำไม! T__T

“มึง อาจารย์เค้ากลัวพวกเราตื่นสายเหรอวะถึงชอบบอกตอนจะถึงเวลาขึ้นเรียนเนี่ย” ฉันบ่นอีกคน ใครเป็นนักศึกษาแล้วไม่เคยเจอเหตุการณ์นี้ฉันยอมกราบเลยค่ะ

“มึงงั้นไปห้องกูเลยดีกว่า ไปหาเสื้อผ้ากันคืนนี้วันเกิดเควินอย่าลืม” มิลานชวนพวกฉันไปคอนโดมัน แล้วก็ทำหน้ากระดี้กระด้าเมื่อพูดถึงปาร์ตี้วันเกิดของเควินที่จะจัดขึ้นในคืนนี้

“เออว่ะ ตาย ๆ กูยังไม่ได้เตรียมของขวัญให้ผัววินขาของกูเลย” แมนนี่เอ่ยขึ้นเสียงดังทำท่ากระวนกระวาย

“แหมตุ๊ด ทำโอเวอร์อย่างกับวันเกิดผัวตัวเองนะยะ มึงไม่เอาตัวมึงผูกโบว์ให้เควินเลยล่ะ” ฉันกัดมันด้วยความหมั่นไส้แมนนี่เลยเบ้ปากใส่ฉันเล็กน้อย

“ได้ไหมล่ะ ถ้าได้กูผูกเลย กูอยากถวายตัวให้มันตอนนี้เลย”

“ฮ่า ๆๆ ไป ๆ แต่แวะห้างก่อนได้ไหมกูก็ยังไม่มีของขวัญให้เควินเหมือนกัน” ฉันหัวเราะท่าทางของแมนนี่แล้วก็เปลี่ยนเรื่องพวกมันสองคนก็เห็นด้วย พวกเราเลยไปเดินห้างเพื่อหาของขวัญวันเกิดให้เควินกันก่อน

-The most-

“ลูกสาวมึงเลิศมาก~ แต่มิลานทำไมวันนี้มึงเบาจังวะ” แมนนี่มองหน้าฉันกับมิลานสลับกันแล้วปรบมือหนึ่งครั้งอย่างพึงพอใจในผลงานที่มันปั้นแต่งลงบนหน้าฉันอย่างจัดเต็ม แล้วหันไปถามมิลานที่วันนี้ดูจะแต่งตัวเบากว่าทุกครั้ง ปกติเซ็กซี่ตัวแม่อย่างมันไปเที่ยวผับไม่มีเบาแน่นอน

“กูอยากให้วันนี้อีมินมันเด่นสุด เอาให้เจ้าของวันเกิดตาค้าง” มิลานพูดแล้วยิ้มเย็นยะเยือกแต่กลับทำให้ฉันกับแมนนี่งง

“เกี่ยวไรกับเควินวะ โจทย์อีมินคือไอ้ตินนะอีมิ” แมนนี่ถามในคำถามที่ฉันเองก็สงสัยไม่ต่างจากมัน

“เควินมันเป็นเพื่อนรักออสติน แถมยังเจ้าชู้ตัวพ่อเสน่ห์ก็แรงไม่แพ้กัน ตอนนี้มึงแซ่บมากถ้า เควินสนใจมึงแล้วมึงก็เล่นหูเล่นตากัยยเควินพร้อมกับเมินออสติน พวกมึงคิดว่าผู้ชายแบบออสตินจะไม่หวงก้างเหรอ”

“เออว่ะ ความคิดมึงดีจัง” แมนนี่ฟังแล้วก็พยักหน้าเห็นด้วยกับมิลาน