พี่ชายข้างบ้าน 1

“ดาวอย่าลืมเอาผ้าไปให้ข้างบ้านนะลูก คุณไฟบอกว่ารีบใช้ แม่ไปข้างนอกก่อน”

“จ้าแม่”

“เก็บตังค์มาด้วย แล้วก็ดึงส่วนของดาวออกไปเลยนะ”

“จ้า”

ดาวเหนือชื่อของฉัน ดาว นังดาว ไอ้ดาว อีดาว ใครจะเรียกแบบไหนก็อยู่ที่ความสนิทสนมของเรา ที่บ้านเปิดร้านซักอบรีด เช่าพื้นที่ ไม่ ๆ เมื่อก่อนเช่า ทว่าเมื่อไม่นานมานี้แม่บอกว่าจะผ่อนที่จากเจ้าของในนามการซื้อขาย ไม่รู้เหมือนกันว่าอะไรยังไง แม่บอกว่าฉันยังเด็กไม่ต้องสนใจเรื่องพวกนี้ ฉันก็เลยไม่ได้สนใจ แต่เท่าที่ได้ยินเป็นความต้องการของยายเฮียไฟที่เป็นเจ้าของที่ เฮียไฟจึงตกลงขายที่ตรงนี้ให้แม่ฉันด้วยการผ่อนยาว ๆ

ว่าแล้วก็รีบเอาผ้าไปส่งดีกว่า แม่บอกว่าต้องการใช้ด่วน ๆ

“กลับบ้านไม่บอกเฮีย” เป็นเสียงเจ้าของบ้าน เขาคือเฮียไฟ เจ้าของที่ดินที่ฉันบอกไปก่อนหน้านี้ไง เฮียไฟเป็นคนโสดที่หล่อมาก เขาหล่อ เขารวย เขาโสด ผู้หญิงจึงเข้าหาเขาเยอะ

“...” และฉันกำลังน้อยใจเขาอยู่

“เฮียพูดกับดาว”

“ดาวบอกแล้ว” เฮียลืมเอง เฮียไม่เคยใส่ใจดาวอะ ชอบให้ความหวังแล้วปล่อยให้ดาวรอเก้อตลอด

“โทษที เมื่อคืนเฮียไปงานแต่งเพื่อน...”

“เฮียก็เลยลากผู้หญิงมานอนด้วย จนลืมนัดของดาว”

“เฮียเมา” ไม่เมาเฮียก็หามาเอาเหมือนเดิม ไม่เห็นต้องอ้างความเมา เฮียโสดแต่เฮียไม่เคยขาดผู้หญิง

“นี่ผ้าค่ะ แม่บอกให้เอาเงินที่เฮียด้วย” ฉันเดินนำผ้าที่รีดเสร็จแล้วไปแขวนที่ตู้เสื้อผ้า หน้าประตูบ้านมีรองเท้าส้นสูงสีแดงฉูดฉาดของผู้หญิงถอดไว้ ด้วยความหงุดหงิดฉันจึงเตะมันไปคนละทิศละทางซะเลย บ้านนี้มีผู้หญิงก็จริง แต่พี่แคลไม่ใส่ส้นสูงแน่

พี่แคลเป็นทอมจะให้มาใส่ส้นสูงมันเป็นไปไม่ได้ แล้วที่ลำคอของเฮียไฟก็เป็นหลักฐานชิ้นดี เห็นแล้วโมโห

ถึงไม่มีสิทธิ์โมโห แต่ดาวจะโมโห ดาวหึง ดาวหวง

“อื้ม เฮียเอากระเป๋าเงินในห้องแป๊บ” เฮียไฟเดินไปเปิดประตูห้อง ด้วยสายตามองตามเขา ฉันจึงเห็นขาเรียวยาวขาวเนียนของผู้หญิงอยู่บนเตียง เมื่อเฮียไฟเดินกลับมาฉันจึงหันหน้าไปทางอื่น เขาเดินกลับมาหยุดตรงหน้าและถามว่า “หนูมีเงินใช้ไหม”

“มีค่ะ” เดี๋ยวนี้ดาวไม่ง้อเงินเฮียไฟแล้ว ดาวรับจ้างทำรายงานให้เพื่อน ดาวไม่อยากพึ่งพาเฮียไฟอย่างเดียว

“อ่อ ถ้าเงินไม่พอใช้บอกเฮียนะ แล้วกลับวันไหนเฮียขับรถไปส่ง” เฮียไฟยื่นเงินแบงค์พันมา 17 ใบ เป็นค่าซักรีดและค่าทำงานบ้านที่เฮียจ้างแม่ของฉันเป็นรายเดือน จ้างสองหมื่นแต่หักค่าที่ผ่อนจ่ายไปสามพัน

“ดาวมาเองได้ กลับเองได้ค่ะ” ฉันพูดแล้วรีบเดินออกมาจากบ้าน งอน ฉันงอนเขาอยู่ งอนมาก ๆ ด้วย งอนในเรื่องเดิม ๆ หนึ่งปีมี 365 วัน ฉันงอนเขาเรื่องนี้ 300 วัน

ตลกไหมล่ะ งอนเขาแต่เขาไม่รู้ตัว