ตอนที่ 9
Chapter 7
September 18, 2026
Chapter 7
เมื่อเจตภัทรขับเคลื่อนรถออกไป ณิชาก็เดินหอบดอกกุหลาบช่อโตเข้าคอนโด แต่แล้วก็ต้องชะงักนิ่ง จากนั้นขาเรียวก็เดินไปทางลานจอดรถ เมื่อเห็นคนตัวสูงยืนพิงรถหรูเฟอร์รารี เขาจ้องมองเธอด้วยแววตาเรียบนิ่ง แต่แฝงไปด้วยแววตาดุดันแข็งกร้าว
“รถไปไหน ทำไมถึงต้องมีคนมาส่ง? แล้วใครมาส่งเธอ?”
“วันนี้ไปคุยงานกับลูกค้าด้านนอกกับเจ้านาย เขาก็เลยมาส่งฉันที่นี่เลย ส่วนรถจอดไว้ที่บริษัท”
“เจ้านายกับลูกน้อง เขาให้ดอกกุหลาบกันในวันวาเลนไทน์แบบนี้ด้วยเหรอ?”
“เขาให้มาเอง ฉันไม่ได้อยากได้ซะหน่อย”
“ไม่อยากได้ แล้วจะกอดไว้เพื่อ?”
พรึ่บ! ตุ้บ!
“ทำอะไรของนายเนี่ย” ณิชาโวยวายเสียงหลง เมื่อไรเฟิลกระชากช่อกุหลาบออกจากอ้อมแขนของเธออย่างแรง แล้วเขวี้ยงทิ้งลงถังขยะอย่างไม่ไยดี
“โวยวายเพื่อ? ก็ไหนบอกว่าไม่อยากได้...” ไรเฟิลเอ่ยถามคนตัวเล็กเหมือนหาเรื่อง ก็พูดเองว่าไม่อยากได้ ยังจะพูดเสียงแว้ดๆ ใส่เขาอีก
“มันเอาไปจัดใส่แจกันได้ ทิ้งไปแบบนั้น เสียดายของเปล่าๆ”
“อย่ามาขี้งกไม่เข้าเรื่อง” พูดจบ ไรเฟิลก็เปิดประตูรถหรู แล้วหยิบกุหลาบสีขาวช่อโตส่งให้ณิชาด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง
“ถ้าอยากจัดดอกไม้นัก ก็เอาช่อนี้ไปจัดดอกไม้ให้หนำใจเธอไปเลย ถ้าอยากจัดทั้งคอนโด เดี๋ยวฉันจะเหมามาให้ทั้งสวน”
“หึ...ไม่อยากให้ฉันรับดอกกุหลาบจากคนอื่นหรือไง” ณิชาถามยิ้ม ๆ ก่อนที่เธอจะสูดดมกุหลาบขาวช่อใหญ่เข้าเต็มปอด ไรเฟิลก็เป็นของเขาแบบนี้จนเธอชิน เวลามีใครมาจีบเธอเขามักชอบกันซีนแบบนี้ทุกครั้ง
“เออ!”
“พูดไม่เพราะเลย...”
“หึ...” เขาแสยะยิ้มอย่างร้ายกาจ แล้วดึงรั้งณิชาเบาๆ มาฝั่งข้างคนขับ ก่อนจะเปิดประตูรถแล้วดันคนตัวเล็กขึ้นรถของเขา จะได้ไปกินข้าวในร้านอาหารที่นัดกันไว้
“นั่งรอในรถแป๊บนึงได้ปะ ขอสูบบุหรี่แป๊บ” อยู่ๆ ก็รู้สึกอยากสูบบุหรี่ขึ้นมาเฉยๆ ซะงั้น แต่ก่อนเขาเป็นคนที่สูบบุหรี่จัดมาก แต่ด้วยเพื่อนสาวคนสนิทบอกให้เขาเบาๆ เรื่องสูบบุหรี่ลงบ้าง เขาก็ค่อยๆ ลด แต่ก็ยังไม่เลิกขาด ตอนนี้ก็สูบวันละมวนสองมวนจากที่ปกติวันละสิบมวน