สปาลับเร้นรัก - Chapter 1

เข็มนาฬิกาบนผนังห้องทำงานอันเงียบเชียบชี้บอกเวลาเกือบสองทุ่ม แต่สำหรับ ม่านไหม ซีอีโอสาวบริษัทรับผลิตอาหารเสริมและเครื่องสำอางวัยสามสิบสองปี เวลานั้นดูเหมือนจะหยุดนิ่งไปพร้อมกับความปวดร้าวที่แล่นพล่านไปทั่วแผ่นหลัง

“อ๊ะ!” เสียงร้องแผ่วเบาเล็ดลอดออกจากริมฝีปากที่เคลือบลิปสติกสีนู้ดราคาแพง

หญิงสาวทิ้งแผ่นหลังบางแนบไปกับพนักเก้าอี้ทำงานตัวใหญ่ พยายามขยับไหล่เพื่อไล่ความตึงเครียดที่เกาะกินมาตลอดทั้งวัน แต่ทว่ายิ่งขยับ ความเจ็บปวดเหมือนไฟลามทุ่งก็ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น ตั้งแต่ต้นคอลามลงไปตามสะบักทั้งสองข้าง เลยไปจนถึงบั้นเอวคอดกิ่ว

มันไม่ใช่แค่อาการปวดเมื่อยธรรมดา แต่มันคือจุดเริ่มต้นของ ‘ออฟฟิศซินโดรม’ โรคยอดฮิตที่เหมือนคำสาปของคนบ้างานอย่างเธอ

ม่านไหมหลับตาลง ขนตาแพยาวสั่นระริก นิ้วเรียวสวยที่เพิ่งละจากคีย์บอร์ดนวดคลึงขมับตัวเองเบาๆ วันนี้เธอประชุมมาราธอนตั้งแต่เช้า ใส่ส้นสูงสามนิ้วเดินตรวจงานทั่วบริษัท และจบลงที่การนั่งจมจ่อมอยู่หน้าคอมพิวเตอร์เพื่อแก้แผนการตลาดไตรมาสหน้า ร่างกายที่เคยสดใสในวัยสาวสะพรั่ง ตอนนี้กลับประท้วงอย่างหนักหน่วงราวกับเครื่องจักรที่ขาดน้ำมันหล่อลื่น

“โอ๊ยยย... ปวดหลังไม่ไหวแล้ววว...” เสียงหวานติดแหบพร่าบ่นพึมพำกับความเงียบงัน รอบกายมีเพียงความมืดสลัวของออฟฟิศย่านสาทรที่โอบล้อมร่างบางเอาไว้

พลันสมองก็นึกไปถึงนามบัตรใบเล็กสีดำด้านตัดขอบทองหรูหรา ที่เพื่อนสนิทสาวไฮโซยัดใส่มือเธอเมื่ออาทิตย์ก่อน พร้อมคำโฆษณาที่ฟังดูเกินจริงไปมาก

‘แกต้องไปนะไหม ที่นี้คือที่สุด เป็นสปาลับที่ต้องจองล่วงหน้าเท่านั้น หมอนวดที่นั่นฝีมือเทพมาก นวดแล้วเหมือนได้ขึ้นสวรรค์ รับรองว่านวดเสร็จแกจะตัวเบาเหมือนได้เกิดใหม่เลยแหละ’

ในตอนนั้นม่านไหมแค่หัวเราะและเก็บมันใส่กระเป๋าอย่างไม่ใส่ใจ เธอเป็นคนหวงตัว ไม่ชอบให้ใครมาสัมผัสร่างกาย โดยเฉพาะคนแปลกหน้า แต่วินาทีนี้ ความทรมานทางร่างกายมีอำนาจเหนือกว่าความเหนียมอายพวกนั้น

มือเรียวควานหานามบัตรในกระเป๋าถือแบรนด์เนมราคาหกหลัก แสงไฟจากหน้าจอมือถือส่องกระทบตัวอักษรสีทองบนกระดาษเนื้อดี

‘The Sanctuary - Private Wellness & Spa (เดอะ แซงชัวรี ไพรเวต เวลเนส แอนด์ สปา’

ไม่มีชื่อเจ้าของ ไม่มีแผนที่ มีเพียงเบอร์โทรศัพท์หนึ่งเบอร์และข้อความระบุว่า ‘รับเฉพาะนัดหมายล่วงหน้าเท่านั้น’

ม่านไหมกัดริมฝีปากล่างอย่างชั่งใจ ดึกป่านนี้แล้ว ร้านคงปิดไปแล้ว หรือต่อให้เปิด คิวก็คงเต็มลากยาวเป็นเดือนเหมือนที่เพื่อนสนิทของเธอบอก แต่ความปวดที่แล่นแปลบเข้ามาที่สะบักขวาทำให้เธอตัดสินใจกดเบอร์โทรออกทันที

ตื๊ด... ตื๊ด...

เสียงสัญญาณรอสายดังอยู่นานจนเธอเริ่มจะถอดใจ หญิงสาวกำลังจะกดวางสายและยอมแพ้ให้กับโชคชะตา แต่แล้วเสียงทุ้มนุ่มลึกของใครบางคนก็ดังขึ้น

“เดอะ แซงชัวรี ครับ...”