บทที่ 1 การเปลี่ยนแปลงของคุณหนูเสิ่น

ในเมื่อสวรรค์ให้โอกาสนางกลับมาเกิดใหม่ในร่างนี้... ผู้ที่เคยรังแกนางและเจ้าของร่างเดิม ก็จงเตรียมตัวรอไว้ให้ดี ชาติใหม่ชีวิตนี้ นางจะสะสางทวงแค้นคืนทีละคนอย่างสาสมแน่นอน

"เสิ่นหลี่รุ่ย! หูหนวกหรือไร! ข้าถามเหตุใดไม่ตอบ เอาแต่พึมพำร่ำไห้อยู่ได้"

จิ้งเจิ้นเหยาตวาดลั่นพร้อมเหวี่ยงแส้หมายจะสั่งสอนสตรี 'ผู้อ่อนแอ' ตรงหน้าอีกหน ทว่าครั้งนี้ร่างบางที่เคยคุกเข่าอย่างสิ้นหวังและก้มหน้าอย่างจำยอมมาโดยตลอด กลับขยับกายรวดเร็วดุจสายลม และในจังหวะที่ปลายแส้จวนจะถึงตัวคน หญิงสาวก็พลิกกายหลบด้วยท่วงท่าสง่างาม ก่อนจะหยัดยืนขึ้นเต็มความสูง แววตาที่เคยหม่นแสง เศร้าระทม แปรเปลี่ยนเป็นโชติช่วงร้อนแรง รอบกายคล้ายมีรังสีที่กดข่ม จนแม้แต่จิ้งเจิ้นเหยาก็เผลอกลั้นลมหายใจ ขยับเท้าผงะถอยหลังหนีไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว

"สตรีไร้ค่า! เจ้ากล้าหลบหรือ!" จิ้งเจิ้นเหยาที่ตั้งสติได้ ยกมือขึ้นชี้หน้าด่าทอ ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยอบอุ่นอ่อนโยนอยู่เป็นนิจ บัดนี้บิดเบี้ยวจนดูน่าหวาดกลัวชวนขยะแขยงราวกับเป็นคนระคน

"ดี! ในเมื่อพูดคุยด้วยเหตุผลไม่รู้เรื่อง ก็อย่าหาว่าข้าไร้เมตตา! ใครอยู่ข้างนอกเข้ามาให้หมด”

"พูดคุยด้วยเหตุผลหรือ? การใช้กำลังบังคับสตรีที่ไร้ทางสู้ นี่คือการคุยด้วย 'เหตุผล' ของเจ้าหรือ ตลกสิ้นดี!" เยว่จื่อรุ่ยพูดพลางยกมุมปากขึ้นยิ้มเย้ยหยัน

“เสิ่นหลี่รุ่ย! เจ้ากล้าพูดจาดูแคลนข้าหรือ"

เมื่อได้ยินคำของจิ้งเจิ้นเหยา คิ้วเรียวของเยว่จื่อรุ่ยขมวดเข้าหากันแน่น แววตาพลันแข็งกร้าวดุดันด้วยความคับแค้น พี่ชายเจ้าของร่างเดิมฝากฝังน้องสาวเอาไว้กับเขาด้วยความไว้ใจ ทว่าชายตรงหน้าไม่เพียงแต่ไร้คุณธรรม แต่งคุณหนูรองจี้ม่านม่านผู้เป็นอดีตคู่หมั้นของเสิ่นหลี่อี้พี่ชายคนโตเจ้าของร่างเข้ามาพร้อมกับนาง หลังทำพิธีเสร็จยังบังคับให้เสิ่นหลี่รุ่ยยอมรับอีกฝ่ายเป็นภรรยาเท่าเทียมอีกด้วย

“มัวยืนนิ่งทำไม รีบจับตัวนางกดประทับลายนิ้วมือเดี๋ยวนี้”

สิ้นคำสั่งดุดันของจิ้งเจิ้นเหยา บ่าวชายฉกรรจ์สี่คนก็สาวเท้าเข้าหาหญิงสาวในชุดแต่งงานสีแดงสด ที่บัดนี้ขาดรุ่ยจนไม่เหลือเค้าความงามเดิมเมื่อครั้งแรกเดินเข้าประตูจวน

“ฮูหยินอภัยให้พวกเราด้วยขอรับ”