ตอนที่ 8 ความสามารถของอี้เจ๋อ

ซูฮูหยินออกมาดูบุตรสาวและอาเจ๋อเตรียมอาหารสำหรับฤดูหนาวอย่างขยันขันแข็ง

“ชิงเอ๋อ เจ้าไปได้หมูป่ามาจากที่ใดกัน” ซูฮูหยินประหลาดใจเมื่อเห็นหมูป่าตัวหนึ่งนอนแอ้งแม้งอยู่ที่ลานหลังบ้าน

“ข้าซื้อจากนายพรานที่ตลาดแล้วให้เขาตามนำมาส่งก่อนหน้านี้น่ะเจ้าค่ะ” เยว่ชิงโป้ปดตอบมารดาไป ซูฮูหยินพยักหน้ารับ

“เช่นนั้นดีเลย หน้าหนาวปีนี้เราคงมีเนื้อให้กินกันอย่างอุดมสมบูรณ์ทีเดียว” ซูฮูหยินเอ่ยอย่างพอใจ

“เจ้าค่ะท่านแม่ ข้าตั้งใจว่าจะเอาไปแบ่งปันกับเพื่อนบ้านใกล้เรือนเคียงด้วย”

“ดีแล้วล่ะ พวกเขาช่วยดูแลเรามามาก แบ่งไปให้เถอะ” ซูฮูหยินกล่าวอย่างมีน้ำใจเอื้อเฟื้อไม่แพ้บุตรสาว จากนั้นก็มาช่วยกันหมักดองผักที่อาเจ๋อเก็บล้างทำความสะอาดเรียบร้อยแล้ว โดยอาเจ๋อหันไปจัดการกับเจ้าหมูป่าตัวโตต่อ

‘อาเจ๋อนี่ดูท่าจะใช้มีดคล่องแคล่วกว่าที่นางคิดแฮะ ก่อนหน้านี้ตัวตนของเขาเป็นใครกัน แม้นจะสติปัญญาอ่อนด้อยราวเด็กสิบขวบ แต่ทักษะความสามารถหลากหลายอย่างจากที่นางสังเกตดูกลับไม่อ่อนด้อยเลยสักนิด’ เยว่ชิงคิดขณะบรรจุผักลงในไหและมองดูอาเจ๋อไปด้วย

“ชิงเอ๋อ มีอันใดงั้นรึ เหตุใดเจ้าจึงจ้องมองอาเจ๋อเช่นนั้นเล่า” ซูฮูหยินถามบุตรสาว

“ข้าเพียงคิดสงสัยในที่มาของอาเจ๋อน่ะเจ้าค่ะท่านแม่ แม้นยามนี้เขาจะมีสติปัญญาดังเช่นเด็กวัย 10 ขวบ แต่ทักษะในการใช้มีดดีเยี่ยม อีกทั้งอาเจ๋อยังเรียนรู้สิ่งต่างๆที่ข้าสอนได้อย่างรวดเร็วทีเดียว นับว่าไม่ธรรมดาเลยสักนิด”

“นั่นสินะ ไม่รู้ว่าอาเจ๋อเป็นผู้ใดกันแน่ เหตุใดก่อนหน้านี้จึงถูกวางยาโดนพิษร้ายจนกลายเป็นเช่นนี้ไปได้” ซูฮูหยินเองก็คิดติดใจสงสัยไม่แพ้กัน